వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 36 . . .

 

కొల్లేరు సరస్సు

Low Grade Poster Colors on Paper (7" x 12")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35 

విలువిద్య నేర్చుకోవటానికి 'గాండీవం' అవసరం లేదు. రెండు వెదురు పుల్లలు, కొంచెం నార దొరికితే చాలు. విల్లు తయారు చేసుకుని ఆ విల్లు చేపట్టిన విలుకాడి చేతిలోని నేర్పు, అకుంఠిత దీక్ష, పట్టుదలతో చేసే విద్యా సాధన చాలు. విలువిద్య నేర్పు సాధనతో వస్తుంది తప్ప, ఎక్కుపెట్టే బాణంతో రాదు. విద్య నేర్పించే గురువుంటే మెళకువలు నేర్చుకోవడం సులువవుతుంది, లేదంటే ఏకలవ్య విద్యాభ్యాస సాధనే నేర్చుకోవాలన్న పట్టుదలకి గురువు.

నా రంగుల బొమ్మల విద్యాభ్యాసానికి ఊతగా నాకు దొరికిన నాసిరకం ఆరు రంగుబిళ్ళల వాటర్ కలర్ పెయింట్స్ పెట్టె, ఒక నాసిరకం బ్రష్ తో మొదలుపెట్టి సాగించిన బొమ్మల సాధన కాలం నాటి ఒకానొక రంగుల పెయింటింగ్ ఇది. "ఆధ్రభూమి దినపత్రిక, సండే స్పెషల్" లో వచ్చిన ఫొటో ఆధారంగా అభ్యాసం చేసి వేసింది. దీనికి  సరిగ్గా సంవత్సరం ముందొకసారి అదే ఫొటో ని చూసి బ్లాక్ అండ్ వైట్ లో బ్రిల్ ఫౌంటెన్ పెన్ ఇంకు తో మరీ నాసి రకం పేపర్ మీద దీనికన్నా పెద్ద సైజ్ లో పెయింటింగ్ వేశా. ఆ రంగుల పెట్టెలో ఉన్నదే ఐదారు రంగు బిళ్ళలు. రెండు మూడు రంగులు కలిపి కొత్త రంగులు సృష్టించే వీలూ లేని నాసి రకం రంగులవి. అయినా రంగుల్లో వెయ్యాలన్న ఉత్సాహంకి, దొరికిన ఆ కాస్త మెటీరియల్ తప్ప ఇంకేం అందుబాటులో లేని కాలమది. వెదురు పుల్లల్లాంటి ఆ రంగుల బిళ్ళలే నా రంగుల పెయింటింగ్ అభ్యాసానికి గాండీవం అయ్యాయి.

కావలి - బాల్యంలో స్కూలు, కాలేజి శలవులన్నీ ఎక్కువగా గడిపిన మా ఊరు. గత కాలపు వెలుగు చూడని నా బొమ్మల స్మృతులన్నీ ఆ ఊరిలోనే ఊపిరి పోసుకున్నాయి, ఆ ఊరితోనే ఎక్కువగా అనుబంధాల్నీ పెనవేసుకున్నాయి. అప్పటి నా బొమ్మలకి నేర్చుకోవాలన్న తపన ఉత్తేజమైతే, ప్రేరణ మాత్రం అప్పటి పత్రికలే. వాటిల్లో ప్రముఖమైన వార పత్రిక ఆంధ్రభూమి. అన్ని వార పత్రికలకన్నా భిన్నంగా ఉండేది. అప్పటి ప్రముఖ రచయితల సీరియల్స్ తోబాటు అద్భుతమైన ఇలస్ట్రేషన్ ఆర్టిస్టులు వేసే బొమ్మలు అత్యంత ఆసక్తికరంగా ఉండేవి. గీతల బొమ్మల ఇలస్ట్రేషన్స్ కాకుండా, మరే పత్రికలోనూ లేని కొత్త ఒరవడి, పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ తో చాలా ప్రత్యేకంగా ఉండేది. చందమామ, యువ, స్వాతి లాంటి పత్రికల ముఖచిత్రాలని శ్రీ వడ్డాది పాపయ్య గారు వేసే పెయింటింగ్స్ అలరించినా లోపలి ఇలస్ట్రేషన్స్ మాత్రం గీతల బొమ్మలు, లేదా గీతల బొమ్మలకి రంగులు అద్దిన బొమ్మలే. ఆంధ్రభూమి లో అలా పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ని ఇలస్ట్రేషన్స్ గా వేసిన నాకు నచ్చిన ఇద్దరు ఆర్టిస్టులు - ఒకరు "ఉత్తమ్ కుమార్" గారు, ఇంకొకరు "కళా భాస్కర్" గారు. ఇంకా కొంతమంది ఆర్టిస్ట్ లు ఆంధ్రభూమిలో వీళ్లని అనుకరిస్తూ అప్పుడప్పుడూ అక్కడక్కడా కొన్ని కథలకి వేసేవారు. ఇలస్టేషన్స్ మాత్రమే కాకుండా ఉత్తమ్ గారు మొదలుపెట్టిన ఉత్తమ కథానాయికలు సిరీస్, కళా భాస్కర్ గారు మొదలుపెట్టి చాలా పెద్ద సంఖ్య వరకూ కొనసాగించిన "ఎంకి" సిరీస్ నా పెయింటింగ్ సాధనకి చాలా తోడ్పడ్డాయి. ఉత్తమ్ గారి పెయింటింగ్స్ తోబాటు ఆయన వేసిన రంగుల జోక్సూ, కామిక్స్ బొమ్మలూ ఓ ప్రత్యేక ఆకర్షణతో నన్నలరించేవి.

తర్వాత నా ఇంజనీరింగ్ అయ్యి హైదరాబాదులో జాబ్ చేస్తున్నపుడు ఆంధ్రభూమి ఆర్టిస్టులని కలవాలని నేను పనిగట్టుకుని చేసిన చాలా ప్రయత్నాల ప్రయాసల్లో ఒక్క "కళా భాస్కర్" గారిని మాత్రం కలవ గలిగాను. చిక్కడపల్లి లో ఉంటున్నారని మాత్రమే తెలిసింది, సికిందరాబాద్ లోని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ కెళ్తే అక్కడి అటెండర్ ద్వారా. జనసాంద్రమైన, చిక్కడపల్లి సందుల్లో ఒక ఇంటి మిద్దెపైన చిన్న రూములో ఆయనుంటున్న ఇంటిని ఎలా పట్టానో తెలీదు గానీ, ఎట్టకేలకు పైకెళ్ళి తలుపు తడితే "కళా భాస్కర్" గారు తలుపు తీసి లోపలికి ఆహ్వానించారు.చాలా చిన్న గది, ఒక్కరే ఉంటున్నారు. ఉత్తమ్ గారి బొమ్మలకీ, కళా భాస్కర్ గారి బొమ్మలకీ అభిమానినని చెప్తే ఎంతో సంతోషించారు. "ఎంకి" బొమ్మల ప్రస్థావనలో ఆయన అప్పుడే పూర్తి చేసిన "ఎంకి" సిరీస్ 100 వ చిత్రం నాకు చూపెట్టారు. పూర్తి రంగుల్లో వేసిన పెద్ద సైజ్ వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ అది. కొద్ది వారాల్లో రాబోయే సంచికలో ప్రచురితం అవుతుందనీ చెప్పారు. "ఎంకి" నలుపు తెలుపు పెయింటింగ్స్ వారం వారం పత్రికలో  ఒక పేజి లో సగం సైజ్ నిలువుగా చూట్టమే అప్పటి దాక. వాటిల్లో ఒక బ్లాక్ అండ్ వైట్ బొమ్మని పత్రికలో చూసి యధాతధంగా రంగుల్లో మార్చి కూడా వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ వేశాను. కానీ అలా తర్వాతి సంచికలో ప్రచురితం కాబోయే అంత పెద్ద ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ చూసిన సంతోషం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. అప్పటికి ఉత్తమ్ గారు అమెరికా లో వాల్ డిస్నీ స్టుడియోస్ లో ఆర్టిస్ట్ గా అవకాశం వచ్చి వెళ్ళారని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ అటెండర్ ద్వారా తెలుసుకున్నా, కళా భాస్కర్ గారు ఆ వివరాలు మరికొన్ని చెప్పారు. ఆంధ్రభూమి లో పనిచేసే ఆర్టిస్టులకందరికీ ఉత్తమ్ గారే స్ఫూర్తి అని, తనూ ఆయన వేసిన బొమ్మలు చూస్తూ చాలా నేర్చుకున్నాననీ నాతో అన్నారు. తర్వాత కొద్ది రోజులకి మళ్ళీ కళా భాస్కర్ గారిని కలుద్దామని వెళ్తే ఆయనక్కడ లేరనీ, రూము ఖాళీ చేసి ఇంకొక చోటుకి వెళ్ళిపోయారనీ తెలిసింది. అలా "కళా భాస్కర్" గారితో గడిపిన ఆ కొద్ది సాయంత్ర సమయం ఒక తీపి గుర్తుగా మిగిలిపోయింది. అయితే నేను చూసిన ఆ ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ ప్రచురించిన ఆంధ్రభూమి సంచిక మాత్రం నా చేతికి అందలేదు, నేను చూడలేదు. ఇక చూసే అవకాశం లేదు. తర్వాత కొద్ది కాలానికి "కళా భాస్కర్" గారూ ఆంధ్రభూమి పత్రిక వదలి మూవీ వాల్ పోస్టర్ డిజైన్స్ మొదలెట్టారని కొన్ని సినిమా వాల్ పోస్టర్స్ మీద "కళ" అన్న ఆయన సంతకం చూసి గ్రహించాను. ఉత్తమ్, కళా భాస్కర్ ల బొమ్మలతో కళ కళలాడిన ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక స్వర్ణ యుగమూ వారి నిష్క్రమణతోనే ముగిసింది. తర్వాత వాళ్లలా పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ వేసే ఆర్టిస్టులే తెలుగు వారపత్రికల్లో కరువయ్యారు. బాపు, వడ్దాది పాపయ్యల బొమ్మలూ పత్రికల్లో తగ్గిపోయాయి. మంచి బొమ్మ ఒక్కటీ పత్రికల్లో చూసిన గుర్తులు లేవు.

అలా ఆంధ్రభూమి వారపత్రికతో నా బొమ్మల అనుబంధం విడదీయరానిది. ఈ పెయింటింగ్ మాత్రం ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక సండే ఎడిషన్ లో వచ్చిన ప్రత్యేక శీర్షికలోని ఒక ఫొటో చూసి వేశా. కావలి లో తాతయ్య కి డెక్కన్ క్రానికిల్ గ్రూప్ సంస్థల పత్రికల డిస్ట్రిబ్యూషన్ ఉండేది, ఏజన్సీ తీసుకున్నారు. అలా నాకు "ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక" పరిచయం అయ్యింది. ఆ పరిచయం నా బొమ్మల సాధనకి మార్గదర్శి గా నిలబడింది. అప్పట్లో ఇదీ అదీ అన్న భేదం లేదు, నచ్చిన ఫోటో అయినా, పెయింటింగ్ అయినా చూసి నా దగ్గరున్న మెటీరియల్ తో వెయ్యాలని దీక్షగా కూర్చుని గంటల తరబడి అలా సాధన చేస్తూ వేసుకుంటూ ఉండేవాడిని. అప్పుడు కావలి పాతూరు లో "పోలువారి వీధి" లో మా నారాయణవ్వ ఇంట్లో మేము అద్దెకుంటున్న చిన్న పెంకుటిల్లే నా ఆర్ట్ విద్యాలయం. ఆ విద్యాలయం లో సాగించిన ఏకలవ్య సాధనలోని బొమ్మల్లో ఇదీ ఒకటి. ఇందులో వాడిన రంగులు చూస్తే ఇట్టే ఎవరికైనా తెలిసి పోతుంది. అప్పట్లో హైస్కూల్ విద్యార్ధులకి మొక్కుబడిగా ఉండే డ్రాయింగ్ క్లాస్ పిల్లలకోసం ఒక ఆరు రంగుల బిళ్ళల పెట్టె రంగుల డబ్బా బుక్ షాప్స్ లో దొరికేది. అన్న హైస్కూల్ లో కొన్న వాడని ఆ రంగు బిళ్ళల డబ్బా ఇంట్లో అలా ఖాళీగా ఉంటే, అది నా పెయింటింగ్స్ సాధనకి ఆది గా నిలిచింది. అందులో ఒకటి రెండు రంగులు పూర్తయ్యేదాకా వాటితోనే సాధనా చేశా. ఇప్పుడా జ్ఞాపకాలు గుర్తుచేసుకుంటుంటే "సాధన చేయుమురా నరుడా...సాధ్యము కానిది లేదురా" - అన్న రామకృష్ణ గారి అప్పటి సినిమా పాట మదిలో మెదుల్తుంది.

ఏ పనికైనా అంతిమంగా నేర్పు ముఖ్యం. ఆ నేర్పుకి సాధనే తొలి మెట్టు. తొలి మెట్టే కాదు, తొలి పదీ, వందా, వేల మెట్లు, అంతిమ మెట్టు కూడా సాధనే. ఏదయినా సాధనతోనే సాధ్యం. అప్పటి ఆ అకుంఠిత సాధనే ఇప్పటికీ నా బొమ్మలకీ, బొమ్మలతో నా అనుబంధాలకీ స్ఫూర్తి...

"సాధించటం సాధనవల్లే సాధ్యం."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Merry Christmas...

 

"🎄 Merry Christmas 🎄"

Ink & Watercolors on Paper 8.5" x 11"

Happy Birthday Dear Bhuvan...

 

A Very Happy Birthday Dear Bhuvan! 💐💐

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35 . . .

Camel Poster Colors on Paper (8"" x 4")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 34                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 36  -->

నూతనం ఎప్పుడూ ఉత్సాహమే. కొత్త సంవత్సరం సమీపిస్తుందంటే ఏదో తెలీని నూతనోత్సాహం ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఉద్భవిస్తుంది. రోజూ ఉదయించే సూర్యుని లేత కిరణాలే ప్రతి జీవిలోనూ నింపే ఊపిరి ఉత్సాహాలు. ప్రతి సంవత్సరం నూతనంగా చిగురిస్తూ చెట్లు సంతరించుకునే పచ్చని వసంతం కోయిల గానం కి ఇచ్చే జీవనోత్సాహం. జడి వాన చినుకులతో వచ్చి చేరే కొత్త నీరే నిశ్చల నదినీ ఉత్సాహంగా పరవళ్ళు తొక్కించే ప్రవాహ శక్తి. పాత కొత్తల కలయికే జీవన పయనం. ప్రతి జీవాన్ని ముందుకి నడిపే అద్భుతమైన అదృశ్య శక్తి నిస్సందేహంగా ఉత్సాహమే.

సిద్ధార్ధ ఇంజనీరింగ్ కాలేజి, విజయవాడ లో ఉత్సాహంగా ముందుకి సాగిపోతున్న నూతన కాలం. రెండవ సంవత్సరం, క్యాంపస్ ఓల్డ్ హాస్టల్ లో ఎప్పటికీ పాతబడని అప్పటి నా కొత్త రోజుల అనుభవాలవి. డిసెంబర్ నెల. హాస్టల్ మెస్ లో భోంచేసి రూముకి వచ్చి పుస్తకం పట్టుకున్నా, చదువుకన్నా ఫ్రెండ్స్ తో కబుర్లే చురుగ్గా సాగుతున్న రాత్రి సమయం. సడెన్ గా ఒక వ్యక్తి ఒక పక్క భుజానికి తగిలిస్తే నడుము దగ్గర వేలాడే పొడవాటి సంచి తగిలించుకుని చేతిలో ఒక కట్ట గ్రీటింగ్ కార్డులు పట్టుకుని లోపలికి వచ్చి "న్యూ ఇయర్ గ్రీటింగ్ కార్డులు కొంటారా, చూడండి" అంటూ చేతిలోని కొన్ని కార్డుల్ని శాంపిల్స్ అన్నట్టుగా మా చేతులకి అందించటంతో కబుర్లు ఆపి ఒక్కసారిగా కొద్ది క్షణాల పాటు నిశ్శబ్ధం. ఆ కార్డుల్ని చూసీ చూడగనే నా మనసైతే ఉత్సాహంతో పులకరించి పోయింది. వచ్చిన ఆ వ్యక్తి సాదా సీదాగా ఉన్నాడు, పెద్ద వయసు కూడా లేదు, ముప్పై లోపే ఉండోచ్చు. తనకున్న కళ తో బ్రతుకు కలని నిజం చేసుకునే ప్రయత్నం తో అంత దూరం శ్రమ పడొచ్చాడు. పోస్ట్ కార్డు సైజ్ లో ఉండే చార్ట్ పేపర్, కొంచెం మందంగా ఉంటుంది, దీనికి తెలుగులో ప్రత్యేకమైన పేరేమీ లేదు కానీ రికార్డ్ పేపేర్ అనో, చార్ట్ పేపర్ అనో, ప్రింటింగ్ ప్రెస్ వాళ్ళ భాషలో అయితే ఐవరీ బోర్డ్, లేదా పెళ్ళికార్డుల పేపర్ అనో అనాలి అంతే. GSM బరువు కొలతలు తెలీని అందరికీ సుపరిచయం అయిన పేపర్ అది. నేనూ నా బొమ్మలకప్పుడు ఎక్కువగా అదే వాడేవాడిని. అలాంటి పేపర్ మీద వేసిన ప్రకృతి పెయింటింగ్స్. ఆ రంగుల అమరిక, ఆ సింగిల్ స్ట్రోక్ బ్రష్ స్ట్రోక్స్, ఆ నైపుణ్యం అంతవరకూ ఎప్పుడూ చూడలేదు. ప్రతి పెయింటింగ్ లో చెట్లు, పక్షులు, చంద్రుడో, సూర్యుడో, కొలన్లో పడవలు, కొన్నిట్లో ఒకరిద్దరు మనుషులు, వాళ్ళ నీడలు, ఇవే అన్ని చిత్రాల్లోనూ. కానీ ఒక చిత్రం ఉన్నట్టు ఇంకొక చిత్రం లేదు. వైవిధ్యంతో దేనికదే ప్రత్యేకం. ఒక చిత్రం లో ప్రకృతి పచ్చని రంగుల్లో ఉంటే ఇంకొక చిత్రం లో పసుపు, ఎరుపు రంగుల్లో, మరొక చిత్రం లో నీలం రంగులో రాత్రిని మరిపిస్తూ, ఇలా విభిన్నమైన చిత్రాలు. అలా ఒక్కొక్క చిత్రాన్నీ ఫోల్డింగ్ గ్రీటింగ్ కార్డు మీద అతికించి లోపల ఒక పేపర్ లో "Happy New Year" అని ప్రింట్ చెయ్యబడిన, చేతితో తయారు చేసిన గ్రీటింగ్ కార్డులు. అవి చూస్తున్న నా ముఖంలో సంతోషం వెంటనే పట్టేశాడాయన. నా స్టడీ టేబుల్ ఆనుకుని ఉన్న గోడపైన నేను వేసిన బొమ్మలు, పోస్టర్ కలర్స్ పెయింటింగ్స్ కూడా అప్పటికే గమనించే ఉంటాడు. ఖచ్చితంగా కొంటాను అన్న నమ్మకం కలిగే ఉంటుంది. నా చేతికిచ్చినట్టే మిగతా ఫ్రెండ్స్ చేతికీ తలా ఒకటీ రెండు సాంపిల్ కార్డులు ఇచ్చినా వాళ్ళవి చూసి బాగున్నాయి అని ఆయన చేతికి తిరిగి ఇచ్చెయ్యటం, నేను మాత్రం అవి పరిశీలించి చూస్తూ ఉండటంతో కొంటానన్న ఆశ ఆయనలో చిగురించిందేమో నా దగ్గరకి వచ్చి ఇంకా బ్యాగ్ లో ఉన్నాయి అని ఓపెన్ చేసి అన్నీ నా ముందు పరచి పెట్టేశాడు. 

ప్రతి ఒక్క పెయింటింగ్ నీ పరిశీలించి చూస్తూ ఆశ్చర్యపోతూ ఎలా వేస్తారు, ఏం మెటీరియల్ తో వేశారు లాంటి ప్రశ్నలు వేశా. కొన్నిటికి మాత్రమే సమాధానం వచ్చింది, కొన్నిటిని అది సీక్రెట్ అనీ వాళ్ళ నాన్న వేసేవారనీ, ఆయన ద్వారా నేర్చుకున్నాననీ తప్ప ఇంకేమీ బహిర్గతం చెయ్యలేదు. ఎంత సేపు చూసినా తనివి తీరనంత ముచ్చటగా ఉన్న ఆ గ్రీటింగ్ కార్డులు అన్నీ చూసి ఒక మూడో నాలుగో కొనుక్కున్నాను. దానికే ఆయన చాలా సంతోషించేశాడు. ఒక్కొక్క గ్రీటింగ్ కార్డు ధర "ఐదు రూపాయలు". అప్పట్లో ఆ ధర చాలా ఎక్కువ. బయట ప్రింటెడ్ కార్డ్స్ ఒకటి రెండు రూపాయలకే దొరికేవి. కానీ అవన్నీ చేత్తో స్వయంగా వేసిన ఒరిజినల్ పెయింటింగ్స్. నిజానికి ఐదు రూపాయల ధర చాలా తక్కువ. చేతి కళకి ఖరీదు కట్టటం చాలా కష్టం. ఒక మధ్య తరగతి కుటుంబం నుంచి కాలేజి లో చదువుకునే స్టూడెంట్ శక్తికి మించిందే ఆ గ్రీటింగ్ కార్డుల ఖర్చు. ఆర్ట్ ని చూస్తే వాటి వెలా కొంటే ఖర్చు అన్న వాస్తవం మర్చిపోయేవాడిని.

ఒక ఆర్టిస్ట్ వేసిన ఒరిజినల్ ఆర్ట్ ని దగ్గరగా చూడటమే ఒక పెద్ద వరం అన్న రోజులవి, అలాంటిది ఒరిజినల్ ఆర్ట్ చేతిలో గ్రీటింగ్ కార్డ్ రూపంలో ఉంటే అన్నీ మర్చిపోవటమే. అలా కొన్న గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ ఎవ్వరికీ పంపలేదు, నా ఆర్ట్ కలెక్షన్స్ లో భద్రపరచుకున్నా. ఆరోజు హాస్టల్ లో రూము రూము తిరిగినా అక్కడక్కడా ఒకటీ అరా ఎవరైనా కొన్నారేమో. నేను కొన్నవి కొన్నే అయినా అన్ని కొన్న వాళ్ళెవరూ లేరు. తిరిగి వెళ్తున్న అతన్ని గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటే అనిపించింది, "చాలా దూరం సిటీ బస్సులో రెండు మూడు రూపాయలు చార్జి పెట్టి ఇంత దూరం వచ్చి, రూము రూముకీ తిరిగి అమ్మినా పట్టుమని పది కార్డులైనా అమ్ముడయ్యాయో లేదో, కానీ ఎంతో ఆశ ప్రయాసలతో ఇంత దూరం వచ్చి ఉంటాడు. ఇలాగే విజయవాడలో అన్ని కాలేజిలకీ వెళ్తాడేమో, ఎలాగోలా అన్నీ అమ్ముడుపోతాయి" అని అనుకున్నా. "డబ్బులుంటే ఆ సంచి మొత్తం కార్డులు కొనేసుండొచ్చు" అనికూడా అనుకున్నా.

తర్వాతి రెండేళ్ళూ న్యూ ఇయర్ కి ముందు ఆయన హాస్టల్ కి రావటం నేను ప్రతి సంవత్సరం కొంటూ ఉండటం పరిపాటయింది. ఆఖరి సంవత్సరం, నాలుగవ సంవత్సరం లో ఉన్నపుడు నా రూము వెతుక్కుంటూ నా దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆ రోజే ఒక గ్రీటింగ్ కార్డులా పోస్టర్ కలర్స్ తో "బి. సరోజా దేవి" హీరోయిన్ నాట్య భంగిమ ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ లో ప్రింట్ అయిన బ్లాక్ అండ్ వైట్ ఫొటో చూసి రంగుల్లో పెయింటింగ్ వేస్తూ ఉన్నాను, దాదాపు పూర్తికావొచ్చింది. ఎప్పటిలానే కొన్ని కార్డులు కొన్నాను. నేను వేస్తున్న ఆ బొమ్మని చూపించి ఆయన అభిప్రాయం అడిగాను. నా బొమ్మలు ఒక బయటి ఆర్టిస్ట్ చూసి తన అభిప్రాయం చెప్పటం అదే మొదటిసారి. ఆయన దాన్ని పరిశీలనగా చూసి "చాలా బాగా వేశావు, హెయిర్, శారీ మీద చేసిన వర్క్ చాలా బాగుంది, ఇలా వెయ్యటం నావల్ల కూడా కాదు" అంటూ ఇచ్చిన కితాబు కి నిజమా అని ఒక పక్క ఆశ్చర్యం, నిజమేనేమో సింగిల్ స్ట్రోక్స్ తో వేసే ఆయన ప్రకృతి బొమ్మలు, డీటైల్స్ తో ఉండే నా బొమ్మలు ఆయన వెయ్యలేరేమో, ఎందుకు వెయ్యలేడు, అన్ని కిటుకులు తెలిసిన్ ఆయన సులభంగా వేస్తాడు, ఊరికే అలా అనుంటాడు అన్న ఒకింత అనుమానం కలగలిసిన ఆ భావనలోనూ అనుమానాస్పదంగా తొంగి చూసిన చిన్నపాటి సంతోషం. "ఇది నా ఫైనల్ ఇయర్ , వచ్చే సంవత్సరం మీరు వచ్చినా నేనుండను" అని ఆయనతో అన్నా. అప్పుడు కూడా ఆ పెయింటింగ్స్ వేసే విధానం గురించి డీటైల్స్ అడిగా. కొంచెం చూచాయగా ఎదో చెప్పినా పూర్తి డీటైల్స్ మాత్రం చెప్పలేదు. "చెప్తే నువు సులభంగా పట్టేస్తావు. ఇంత డీటైల్డ్ గా పెయింటింగ్స్ వేస్తున్న నీకిది కష్టం కాదు" అని మాత్రమే అన్నాడు. తిరిగి వెళ్తున్న ఆయన ముఖంలో సంతోషం ఇంకెన్నడూ చూడలేనని తెలుసు.

తర్వాత కొద్ది రోజులకి ఆయన వేసిన గ్రీటింగ్ కార్డు ని పరిశీలించి చూస్తూ నా దగ్గరున్న క్యామెల్ పోస్టర్ కలర్స్ తో అలాగే సింగిల్ స్ట్రోక్స్ కాకున్నా నాకు తెలిసిన స్ట్రోక్స్ తో నా దగ్గరున్న ఒకటీ రెండు చిన్న బ్రష్షులతో వేద్దామని చేసిన ప్రయత్నమే ఈ చిత్రం. ఆయన రంగుల్లో ఉన్నంత మెరుపు ఇందులో లేదు, ఎందుకంటే ఆయన వాడిన రంగులు నాకు తెలియదు, ఆయన సింగిల్ బ్రష్ స్టోక్స్ కి అందినంత పెద్ద బ్రష్ లూ నా దగ్గర  లేవు, ఆ బ్రష్ లు నింపుకోగలిగినంత రంగులూ లేవు, టెక్నిక్కులూ తెలీవు, అయినా వెయ్యాలని చేసిన ప్రయత్నం. ఆ ప్రయత్న ఫలితం లో అలా వెయ్యలేకపోయాననే నిరాశ కొంచెం, అయినా ఎలాగోలా వేశాను అన్న సంతృప్తి కలగలిసి మిగిల్చిన మిశ్రమం - అనుభవిస్తే తప్ప అర్ధం కాని, మాటల్లో వివరించలేని అనుభూతి అది. ఇన్నేళ్ళకి తలచుకున్నా ఎప్పటికీ పాత బడక కొత్తగా అనిపించేదే.

అలా ఆయన దగ్గర కొన్న గ్రీటింగ్ కార్డులు కొని ఊరికే దాచుకుని ఉంటే అదొక కాలేజి రోజుల్లోని చిన్న జ్ఞాపకంగా మిగిలి మెల్లిగా కాలంతో వెనకబడి, పాతబడి కరిగిపోయి ఉండేది. అలా కాక ఉత్సాహంతో ఒక్క పెయింటింగ్ అయినా అలా వెయ్యాలని చేసిన ఆ ప్రయత్నంతో ఎంతో కొంత మాత్రం నేర్చుకున్నా. పెయింటింగ్ కి వాడే మెటీరియల్, అవి వేసే కొన్ని మెళకువల వల్లే కొందరి చిత్రాలు ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తాయి అన్న నిజాన్నీ గ్రహించా. నా బొమ్మల్లో ఒక బొమ్మై ఒదిగిన ఆనాటి ఉత్సాహం ఎప్పటికీ చెరగని తరగని ఒక అందమైన మరపురాని సరికొత్త జ్ఞాపకం...

"మొదటి అనుభవం ఏదైనా ఎప్పటికీ కొత్తే."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 34 . . .

Ravi Sastry - Indian Cricketer, All-rounder 

Ink & Sketch pens on Paper

 <-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 33                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35  -->

ఆట పాటలతో, బామ్మ బొమ్మల కథలతో హాయిగా సంతోషంగా గడిచి పోయే కాలం బాల్యం. జీవితంలో ఏ చీకూ చింతా లేని అందమైన, ఆనందమైన, అమరమైన అతి చిన్నదైన భాగం. ఎప్పుడు పెద్దవుతామా అనుకునేలోపే పెరిగి పెద్దయిపోతాం. ఆటలు పాటలు తగ్గుతూ, చదువు సంధ్యలు పెరుగుతూ, బడి, పుస్తకాలు, హోమ్ వర్కులు, పరీక్షలు ఇలా ఒక్కో క్లాస్ పైకెళ్ళే కొద్దీ చదువు బాధ్యతలే రోజులో ఎక్కువ భాగం ఆక్రమించేస్తాయి.

బాల్యం నాకూ అందరి లాగే ఐదవ క్లాసు దాకా ఆటపాటలతో హాయిగా గడిచిపోయింది. మా ఊరు "దామరమడుగు" లో స్నేహితుల్తో కలిసి ఆడుతూ పరుగులు పెట్టిన రోడ్లూ, ఎక్కి దూకిన గోడలు, ఆటలాడిన గుడి గోపురాలూ , చేలమ్మిట నడిచిన గెనేలూ అన్నీ కళ్ళముందు నిన్నే కదా అన్నట్టున్నాయి. పెద్ద వర్షం వచ్చి తగ్గగానే బయట పడి, పారే పిల్ల కాలువల నీళ్ళల్లో వదిలిన కాగితపు పడవలు, అవి ఆ నీళ్ళ తాకిడి చిన్న చిన్న అలలపై ఊగుతూ పయినిస్తుంటే వాటి వెంబడే తీసిన పరుగులు, తిప్పిన గానుగ బళ్ళు, జాలీ చుట్టి బొంగరాలతో కొట్టిన కుక్కజాలీలు గుమ్మాలు, గురి చూసి వేలు అంచున పెట్టి రెండేళ్ళతో పట్టి గిరికీలు తిప్పుతూ కొట్టిన రంగురంగుల గోళీలు, ఎగరేసిన పొడుగు తోక గాలిపటాలు, పొట్టి తోక సరాలూ, లాగి పెట్టి కొడితే గాల్లో గిరగిరా తిరిగిన కోడింబిళ్లలూ, పంగాలు కర్ర తో నడిపిన తాటి బుర్రల బళ్ళు, ఇసుక రాశులపై నడిపిన ఇటుకరాళ్ళ బస్సులు, డిమిండాల్, బాల్ ఆట, వంగుళ్ళు దూకుడ్లు, దారినపోయే ప్రతి ఎద్దుల బండి వెనకా పడి పొడవుగా ఉండే దృఢమైన రెండు కొయ్యల్లో ఒకదానిని రెండు చేతులతో పట్టి ఉయ్యాలలూగిన కోతి చేష్టలూ...ఇలా ఆడని ఆటా లేదు, పాడని పాటా లేదు. అప్పట్లో ఎక్కడికైనా వెళ్తే ఇంట్లో అందరితో కలిసి ఎప్పుడైనా సినిమాలకో, లేదంటే ఎవరివైనా పెళ్ళిళ్లకో, ఎండాకాలం శలవులకి అమ్మమ్మ వాళ్ళ దగ్గరకో తప్ప మిగతా కాలం అంతా స్నేహితులతోనే. పొద్దున నిద్దర లేస్తే కలిసి ఊరి బయట వలకల దిబ్బ, కోవూరు కాలవ, పొలాల వైపు ఒక చుట్టు కొట్టి రావటం, బడి, సాయంత్రం మళ్ళీ చీకటి పడే దాకా ఒకటే ఆటలు. ఎంత అందమైందో కదా బాల్యం!

అలా "నెల్లూరు" కి కూతవేటు దూరంలోనే ఉండే అందమైన అసలు సిసలు పల్లెటూరు మా "దామరమడుగు" లో హాయిగా గడిచిన రెండు మూడేళ్ళు కే నేను రెసిడెన్షియల్ స్కూలు బాట పట్టాల్సి రావటం నా జీవితంలో అతిపెద్ద మలుపు. తొమ్మిదేళ్ళ వయసులో ఆరేళ్ళు ఇంటికి దూరంగా హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకుంటూ శలవులకి మాత్రం ఇంటికి వస్తుండటంతో ఆ చిన్ననాటి ఆటలన్నీ నన్నొదిలి వెళ్ళిపోయాయి. రెసిడెన్షియల్ స్కూల్ లో క్రికెట్, హాకీ, ఖో ఖో, ఫుట్ బాల్, బాస్కెట్ బాల్, బేస్ బాల్, వాలీ బాల్, బాల్ బ్యాడ్మింటన్, ఈ ఆటలన్నీ వచ్చి చేరాయి. అప్పట్లో టీవీ లు ఇంకా సామాన్య మానవుడికి అందుబాటులోకి రాలా. మా స్కూల్ లో క్రికెట్ గేమ్ కామెంటరీ కోసం డైనింగ్ హాల్ కిచెన్ లో కూరగాయలు కట్ చేస్తూ ఒక క్రికెట్ పిచ్చి వంట స్వామి ట్రాన్సిస్టర్ రేడియోలో వినే కామెంటరీ పిచ్చి మాకూ స్కూల్ లోనే వంట పట్టేసింది. ప్రతి పది నిమిషాలకీ క్లాస్ లో నుంచి ఎవరో ఒకరు సార్ ని ఒంటేలుకని అడిగి ఆ వంటగది కిటికీ దగ్గరకెళ్ళి కిటికీ చువ్వలు పట్టుకుని జంప్ చేసి మోకాళ్ళతో గోడ ని కరుచుకుని స్కోర్ కనుక్కుని రావటం, వచ్చి అందరికీ చెప్పటం...సునీల్ గవాస్కర్, గుండప్ప విశ్వనాథ్  ల బ్యాటింగ్ అయినా,  కపిల్ దేవ్, మదన్ లాల్ ల బౌలింగ్ అయినా, కిర్మానీ వికెట్ కీపింగ్ అయినా, ఫీల్డింగ్, బ్యాటింగ్, ఫోర్, సిక్స్, వికెట్, రన్ అవుట్...ఇలా ఆటంతా ఊహే. క్రికెట్ ఆటగాళ్ళ  ఫొటోలు న్యూస్ పేపర్లో చూసీ చూసీ కామెంటరీ తో వాళ్ళ ఆట తీరుని బ్రహ్మాండంగా ఊహించుకునే తీరు చెప్పనలవి కాదు, వర్ణనాతీతం. ఇప్పుడు "అల్ట్రా క్లారిటీ హై డెఫినిషన్ స్క్రీన్" ల పై చూసే ప్రత్యక్ష ప్రసారం అప్పటి రేడియో కామెంటరీ విని మదిలో ముద్ర పడ్డ ఆటగాడి బొమ్మతో ఆ ఆటగాడు ఆడే ఆటని ఊహించుకునే ఆట ముందు బలదూర్, అంతే!

చిన్నప్పటి నుంచీ బొమ్మల లోకంలో విహరించే వ్యాపకం ఉండడంతో కనపడినవన్నీ గియ్యటమే నాకు నేను సృష్టించుకునే నా పని. అలా చిన్నపుడు గీ(సే)సిన బొమ్మల్లో దేవుళ్ళూ, సినిమా హీరోలు, బ్రూస్ లీ, క్రికెట్ స్టార్లూ వీళ్ళే ఎక్కువ. ఈ బొమ్మ అప్పటి స్టార్ క్రికెటర్ "రవి శాస్త్రి" ది. చాలా క్యాజువల్ గా ఏదో పత్రిక తిరగేస్తూ చూసిన వెంటనే పేపర్ పెన్ను కోసం చూసి, పేపర్ దొరక్క, ఏదో దొరికిన పెళ్ళి పత్రిక కార్డు వెనక అలా కొద్ది పాటి గీతలు గీసి స్కెచ్ పెన్ రంగులు అద్దింది. వేసిన కొద్దిపాటి క్రికెట్ స్టార్ల బొమ్మల్లో ఇది ఒకటి, భిన్నమైనది. పెద్దగా శ్రద్ధ పెట్టి వేసిన బొమ్మ కాకపోయినా, అ గీతల్లో ఉన్న పట్టు, వెయ్యగలనన్న ధీమా, రెండూ ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తాయి. సంతకం తెలుగులో "గిరి" అని పెట్టటంలో అప్పటి తెలుగు గవర్నమెంట్ పథకాలకి ఆస్థాన ఆర్టిస్ట్ గా పనిచేసిన "గోపి" గారి సంతకం శైలి అనుకరణ కనిపిస్తుంది. గోపి గారి బొమ్మలు బాపు గారి ని అనుకరిస్తూనే ఒక ప్రత్యేకమైన వంకరలతో అదో ప్రత్యేకంగా ఉండేవి. ఎందుకో బాగా నచ్చేవి.

సంతకం కింద ఉన్న తేది చూసి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, గీతల్లో కొంచెం పట్టు పెరిగి పెయింటింగ్ అధ్యయనం వైపు, అన్వేషణ మొదలు పెడుతున్న సంవత్సరం అది. సహజంగానే వేసవి శలవులకి "కావలి" ఇంటికి వచ్చినపుడే ఎక్కువగా బొమ్మలు వేసేవాడిని. ఇదీ అలా "కావలి" లో మేముంటున్న మా "నారాయణవ్వ పెంకుటింట్లో" వేసిందే. నా బొమ్మలకి పునాది అక్కడే. శలవులకి "విజయవాడ" నుంచి వస్తే కలిసి తిరిగేందుకు స్నేహితులెవరూ ఉండకపోవటం, ఊరికే కాలయాపనం చెయ్యటం నాకు అలవాటు లేకపోవటం తో, పొద్దున్నే లేచి లైబ్రరీ తెరిచే సమయానికి వెళ్ళి న్యూస్ పేపర్స్, పుస్తకాలు తిరగేసి రావటం, వచ్చాక, అమ్మ స్కూల్ కి, అన్న ఫ్రెండ్స్ తో బయటికి పోవటంతో ఏమీ తోచక పుస్తకాలు తిరగేస్తూనో, బొమ్మలు వేస్తూనో గడపటం ఇలానే నా శలవులన్నీ గడచిపోయేవి. అలా ఏమీ తోచని సమయంలో సరదాగా పట్టిన పెన్నూ పేపర్ సృష్టించిన బొమ్మలు నాతో పెరిగి పెరిగి చాలా చాలా అయ్యి అదొక లోకం లా అయ్యి అందులో విహారం చేసెయ్యటం అలవాటుగా మారింది. విహారం లేనప్పుడు విరహమూ ఉండేది. నేర్చుకునే మార్గాల కోసం అన్వేషణ చేసీ చేసీ అలసి, విసిగి వేసారి పోయి చివరికి కొన్నేళ్ళు "ఇంజనీరింగ్" కాలేజి లో "ఏకలవ్య" సాధన (కొన)సాగించా.

సాధన తో సాధ్యం కానిది, అసాధ్యమైనది ఏదీ లేదన్న జీవిత సత్యాన్ని నాకు నేర్పింది నా బొమ్మలే. ఏ పనికైనా దీక్షా, సాధనే మూల స్థంభాలు. అలా సాగించిన పయనమే తిరిగి ఎప్పుడు చూసుకున్నా తృప్తినీ హాయినీ ఇచ్చే నా కృషి ఫలితం, నా బొమ్మల ప్రతిసృష్టి లోకం. జీవరాశులు సలిపే ఆ కృషే ఈ సృష్టి కి మూలం. ప్రకృతిలో ప్రతి ప్రాణీ నిరంతరం తన మనుగడకై కృషి చేస్తూనే ఉంటుంది. గాలీ నీరూ, చెట్టూ చేమా, చీమా దోమా, ప్రాణమున్న ఏ జీవీ కృషి మానదు. కనీసం ఆర్ట్ మెటీరియల్ కూడా సరిగ్గా ఎక్కడ దొరుకుతుందో తెలుసుకునే అవకాశాలు లేని ఆ వయసూ ఆ కాలం నుంచి ఏది కావాలన్నా నిమిషాల్లో దొరికిపోయే ఈ కాలం చేరుకోటానికి, చేరువవటానికీ ఒక జెనరేషన్ కాలం పట్టిందేమో. అయితే జరిగిన మార్పు మాత్రం విపరీతం. బాల్యం లో కథలు చెప్పే బామ్మలు లేరు, చెట్లూ చేమల వెంట పరిగెత్తి ఆటలాడే ప్రకృతీ చుట్టూ లేదు. అందరి చేతుల్లోకి వచ్చి చేరిన "స్మార్ట్ ఫోన్" అనే చిన్న సాధనం అన్నిటినీ అమాంతం(గా) మింగేసింది. న్యాచురల్ ఇంటెలిజెన్స్ నుంచి మాత్రమే కాదు, న్యాచురల్ ట్యాలెంట్ నుంచి ఆర్టిఫిషియల్ ట్యాలెంట్ వైపు కాలం అందనంత వేగంతో పరుగులు పెడుతోంది, సహజం నుంచి అసహజం వైపు మార్పు సహజమేనా - అన్న ప్రశ్న కి కూడా సమయం లేనంత వేగంతో. సమాధానం తెలుసుకునే సమయం ఇప్పుడు లేకున్నా, ముందున్న కాలం లోనే ఆ ప్రశ్నకీ సమాధానం ఉంది...దాగుంది...

"సమాధానం లేని ఏ ప్రశ్నా కాలంలో లేదు."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

దీపావళి శుభాకాంక్షలు!

 

దీపావళి శుభాకాంక్షలు!

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 33 . . .

 

"A Beautiful Lake"

Indian Ink & water with brush on Paper, 10" x 3"

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 32                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 34  -->

ఈ అనంత విశ్వంలో మన ప్రమేయం లేకుండా సాగిపోయే ఒక అద్భుతం - కాలం. ఇందులో "మారనిది ఇది" అంటూ ఏదీ ఉండదు. ప్రతిదీ ఇందులో ఇమిడిపోవాల్సిందే. ముందుకి పోతూ వెనకటితో పోలిస్తే ఎంతో కొంత మారి తీరాల్సిందే. అది జీవమైనా, సజీవమైనా, నిర్జీవమైనా. చెక్కు చెదరవు అనిపించే మనిషి జ్ఞాపకాలైనా, కాలంతో ఎంతో కొంత మారుతూ ముందుకి పోవాల్సిందే.

నిన్నటి జ్ఞాపకం ఓ పదేళ్ళ తర్వాత నిన్నటిలా అనిపించదు. పాతబడే కొద్దీ తియ్యని జ్ఞాపకం మరింత తియ్యగా అనిపించొచ్చు, చేదు జ్ఞాపకం లో చేదు కాస్తయినా తగ్గిపోనూవచ్చు. మొన్న, నిన్నటి కొత్త, సరికొత్త అనుభవాల జ్ఞాపకాల ప్రభావం పరస్పరం ఒకదానిపై ఒకటి ఎంతో కొంత తప్పకుండా ఉండే తీరుతుంది.

నిశ్చల నీటిలో పయనించే పడవ ముందుకి సాగుతూ పోయే కొద్దీ, ఆ పడవ తాకిడికి కొత్తగా పుట్టే అలలు ఆ పడవని తోస్తూ, ముందుకి పోనిస్తూ అవి వెనక్కి పోతూ పాత అలలతో కలిసి కనుమరుగవుతూ నిశ్చలమయిపోతూ ఉంటాయి. అలాగే ముందుకి సాగే జీవితం అనే పడవలో ప్రతి అనుభవం ఒక అల లాంటి అనుభూతి అయి మనల్ని ముందుకి నడిపి అది వెనక్కి వెళ్ళి నిశ్చలమైపోయి ఒక జ్ఞాపకంగా మిగిలి పోతుంది. మనల్ని ముందుకి నడిపించే ప్రతి అనుభూతీ, కాలంలో మరుగై ఒక జ్ఞాపకమై కనుమరుగై పోయినా, కొన్ని జ్ఞాపకాల ఉనికి మాత్రం కళ్ళముందు సజీవంగా ఎప్పటికీ కనిపిస్తూనే ఉంటాయి. కళ్ళముందున్నా, కనుమరుగైనా మనసులో మాత్రం అప్పుడప్పుడూ అలల్లా మెదులుతూ కనిపించకనే కనిపించే జ్ఞాపకాలే జీవితం తిరిగుతూ చేరే తీరాలకి తిరిగిన మలుపులు. ఈ విశ్వం అనే మహాసాగరంలో పయనించే ఒక పడవ మన జీవితం అయితే, ఆ పడవలో సుదూర తీరాలకి పయనించేది మనం, మనతో ప్రయాణించే మన అనుభవాలూ, మన జ్ఞాపకాలూ.

నా బొమ్మల నదీ ప్రవాహంలో నేను సాగించిన పయనం, ఆ పయనంలో పుట్టిన ప్రతి బొమ్మా నను ముందుకి నడిపిన అలలా కనుమరుగైనా, నా కళ్ళముందు ఇప్పటికీ సజీవంగా నిలిచిన మరిచిపో(లే)ని ఒక తియ్యని జ్ఞాపకమే. నేను వేసిన అన్ని బొమ్మల్లో ఇలాంటి బొమ్మ ఇదొక్కటే కావటం ఈ బొమ్మ ప్రత్యేకత.

సిద్ధార్ధ ఇంజనీరింగ్ కాలేజి, విజయవాడ లో కంప్యూటర్ సైన్స్ ఇంజనీరింగ్ రెండవ సంవత్సరం లో ఉన్నపుడు మొదలయ్యింది నా సరికొత్త బొమ్మల ఉత్సాహాల ప్రవాహం. ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచీ బొమ్మల ప్రవాహంలో పయనిస్తూనే ఉన్నా, ఇక్కడ ఉత్సాహంగా మొదలు పెట్టిన ఆ ప్రవాహం మాత్రం కొత్త నదీ ప్రవాహంలో సరికొత్త పడవలా కొత్త కొత్త పుంతలు తొక్కింది. ఆ బొమ్మల ప్రవాహంలో నను ముందుకి నడిపిన అలల్లో ఒకానొక మొదటి అల(జడి) తాకిడి జ్ఞాపకం ఈ బొమ్మ.

అప్పటిదాకా ఇలా కూడా బ్రష్ తో బొమ్మలు వెయ్యొచ్చు అని తెలీదు. కాలేజి లైబ్రరీ లో ఒక బుక్ రాక్ లో ఒక్క అర లో మాత్రం కొద్దిపాటి ఆర్ట్ బుక్స్, మ్యాగజైన్స్ ఉండేవి. ఇంజనీరింగ్ కాలేజి లైబ్రరీలో ఆర్ట్ పుస్తకాలుండటం నాకప్పట్లో కొంచెం ఆశ్చర్యం అనిపించినా, ఆ పుస్తకాల్ని ఎవరూ కదిలించిన దాఖలాలు లేకపోవటం ఆశ్చర్యం అనిపించ లేదు. లైబ్రరీకి ఎప్పుడెళ్ళినా ఎవరూ కదిలించని ఆ బుక్ రాక్ దగ్గరికెళ్ళి ఆ పుస్తకాలు తిరగేసేవాడిని. అందులో ఒక బుక్ నా రూముకి తెచ్చుకున్నా. అందులో ఒక చిన్న బ్లాక్ అండ్ వైట్, బహుశా చార్ కోల్ తో వేసింది అనుకుంటా, సరిగా గుర్తు లేదు, ఆ బొమ్మ బాగా ఆకట్టుకుంది. చాలా ఫాస్ట్ స్ట్రోక్స్ తో వేసిన బొమ్మ అది. ఒక లేక్ మధ్యలో చిన్న దీవిలా అనిపించే చోట ఒక చిన్న ఇల్లు, పక్కన పెద్ద చెట్లు, పొదలు తో తక్కువ గీతల్లో ఎక్కువ ఊహల్ని రేకెత్తించే బొమ్మది. దాన్ని చూసి ఇండియన్ ఇంక్ లో ముంచిన బ్రష్ తో సాగిన పడవ ప్రయాణమే ఈ పెయింటింగ్. ఇది పెయింటింగ్ లా అనిపించకున్నా దీన్ని పెయింటింగ్ అనే అనాలి. ఎందుకంటే పూర్తిగా బ్రష్ తోనే వేసింది కాబట్టి. ఇండియన్ ఇంక్ కి నీళ్ళు కలిపి పలుచబడ్డ రంగుని ఆకాశం కీ నీటి కీ పెయింటింగ్ లో లా అద్దిన తీరూ ఇందులో గమనించొచ్చు.

ఈ బొమ్మని నిశితంగా పరిశీలిస్తే అందులోని ప్రతి చిన్న గీతా, కాలంలో ఒదిగి చలించే పెద్ద పెద్ద నిశ్చల జీవాల్ని తనలో ఒదిగేలా చేసుకుంది. ముక్కలు ముక్కలుగా అంటీ అంటనట్టున్న గీతలు ఒకదాని పక్కన ఒకటి కలిసి అవి కలిగించే చలనంలో కదిలే చెట్లూ, వాటి ప్రతిబింబాలను తమపై కదిలించే అలలూ, ఆ అలలపై పయనించే పడవా, ఆ పడవలో ముందుకి సాగే ప్రయాణం. ఇవన్నీ కలిసి ఒక్కటైన దృశ్యం.

ఈ ప్రక్రియంతా ఒక రెండు మూడు మైళ్ళ కనుచూపు మేర కనిపించే దృశ్యాన్ని ఐదారు ఇంచిల సైజ్ పేపర్ మీద సన్నని బ్రష్ ని కొద్ది పాటి ఇంక్ లో ముంచి, చేతి వేళ్ళ చలనం నింపుకున్న రేఖల్తో వేసి పరిగెత్తే కాలాన్ని బొమ్మగా కట్టి బంధించ(గలగ)టం. అందుకేనేమో దీన్ని "చిత్రకళ" అన్నారు. అయితే అది కలో, కళో కూడా తెలియని అప్పటి నా బొమ్మల పయనం లో ఒంటరిగా సాగించిన ప్రయాణం నాది. ఆ బొమ్మల ప్రయాణంలో సునాయాసంగా సరస్సుల పై ఆహ్లాదంగా సాగే పయనం లా కొన్ని బొమ్మలు అలవోకగా వెయ్యగలిగిన అందమైన అనుభూతులూ, గిర్రున తిరిగే సుడిగుండాల లోతుల్లో చిక్కుకుని కొట్టుకులాడి గంటలకొద్దీ పడ్డ కష్టానికి ఫలితం రాక ముందుకి పోలేక అక్కడనే నిలబడిపోయిన పరిస్థితులూ, వేగంగా ప్రవహించే నదీ ప్రవాహంలో మరింత వేగంగా ముందుకి నడిచిన అనుభూతులూ, ఒక్కోసారి ప్రవాహానికి ఎదురీదలేక అలసి ఓడి వెనక్కి తోసివేయబడ్డి విసుగూ నిరాశా ఆవహించిన క్షణాలూ అనేకానేకం. 

వేసే ప్రతి బొమ్మా ఉత్సాహంగా ఒక ప్రవాహాన మొదలయే పడవ ప్రయాణమే. మొదలుపెట్టినపుడు ఆ పడవ ప్రయాణం ఎలా ముందుకి సాగుతుందో తెలియని సందిగ్ధమే. ముగిశాకే అర్ధమయ్యేది అది సునాయాసమో, ప్రయాసో, నిరాసో, నిస్పృహో. ముప్పైఎనిమిదేళ్ళనాటి ఆ(నాటి) ప్రయాణం లో నేను చేరిన ఒక అందమైన తీరం ఈ బొమ్మ. 

గీత గీశాక అది నిశ్చలనంగా మారినా అది గీసే ప్రక్రియలో ఆర్టిస్ట్ చేతి చలనం మారబోయే ఆ నిశ్చలనంలో ఇమిడిపోయి ఎప్పటికీ చలిస్తూ కనిపిస్తూ చూపరులను కదిలిస్తూ ఉండటం గమనార్హం. ఈ బొమ్మలో అలాంటి నిశ్చల చలనాలు ప్రతి బ్రష్ స్ట్రోకులోనూ, ప్రతి రేఖలోనూ ఉన్నాయి.

శక్తిని సృష్టించలేం, అలాగే నాశనం కూడా చేయలేం, కేవలం ఒక రూపం నుండి మరొక రూపంలోకి మాత్రమే మార్చగలం. ఇది భౌతిక శాస్త్ర నియమం. ఈ శాస్త్రీయ సృష్టి నియమం ఒక కళాకారుడి చేతివేళ్ళ కొసల నుంచి పుట్టే శక్తికీ వర్తిస్తుంది. హృదయంలో పుట్టే అతి సున్నితమైన ఆ శక్తిని చేతి వేళ్ళ కొసలదాకా పట్టి తీసుకునొచ్చి తనదైన రీతిలో కదలాడే ఊహల అలలపై సాగించే పడవ యానమే బొమ్మల ప్రయాణం. తీరం కానరాని ఆ పడవ ప్రయాణంలో ఒక కళాకారుడు చేరుకున్న కళా తీరాలే కదిలించే కదలని బొమ్మలు...

"తీరం కానరాని పడవ ప్రయాణంలో ఒక కళాకారుడు చేరుకున్న తీరాలే కదిలించే కదలని బొమ్మలు."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

మెగా శిల్పి...

Portrait of Chiranjeevi

Pen on paper 8.5" x 11"

"కృషి ఉంటే మనుషులు ఋషులౌతారు, మహా పురుషులౌతారు" అన్న మాటలకి నిలువెత్తు నిదర్శనం "చిరంజీవి". ఏ రంగంలో అయినా రాణించాలంటే ప్రతిభ ఒక్కటే చాలదు, కృషీ, పట్టుదలతోబాటు క్రమశిక్షణ కూడా అవసరం. ఇవన్నీ కూడగట్టుకుని ఒక్కొక్క మెట్టూ ఎక్కి శిఖరం చేరిన "చిరంజీవి". 

"చిరంజీవి చిరంజీవ!"

"ఎక్కిన ప్రతి మెట్టు గుర్తున్నపుడే శిఖరం పై విలువ." ~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~~ *** ~~~

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 32 . . .

"భాను ప్రియ"

Ballpoint Pen on paper

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 31                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 33  -->

గీసే ప్రతి గీత లో ఇష్టం నిండితేనే, ఆ ఇష్టం జీవమై వేసే బొమ్మకి ప్రాణం పోసేది. గీత గీత లో కృషితో, పట్టుదలతో తనదైన శైలిలో పదును తేలటమే ఆర్టిస్ట్ ప్రయాణంలో వేసే ముందడుగుల్లోని ఎదుగుదలకి తార్కాణం. పొరబాట్లకీ తడబాట్లకీ ఎక్కువ ఆస్కారం ఉండే చేతి కళ డ్రాయింగ్ - చిత్ర లేఖనం. అందులో లైన్ డ్రాయింగ్ అయితే ఆ పొరబాట్లు తడబాట్లు మరింత తక్కువగా ఉండేలా చూసుకోవాలి. అందునా వేసేది పోర్ట్రెయిట్ అయితే ఆ పొర, తడబాట్ల పరిమితి పరిధి మరింత ఎక్కువవుతుంది. ఇలా అన్ని విధాలుగా డ్రాయింగ్ అనేది ఒక ఛాలెంజ్ ప్రక్రియ. ఈ బొమ్మ నేరుగా బాల్ పాయింట్ పెన్ తో వేసింది. అంటే ఇంకెంత సవాలో ఊహించుకోవచ్చు. కళ్ళు, చూపు, ముక్కూ, ముక్కు పుడక, పెదవులు, ఆ పెదవులపై తళుక్కుమనే సన్నని వెలుగు, జుట్టూ, బొట్టూ, కట్టూ ఇలా అన్నీ కొలిచినట్టు ఉంటే తప్ప పూర్తి అయిన బొమ్మ ఆ బొమ్మ తాలూకు వ్యక్తి(ది)గా అనిపించదు. ఇవన్నీ ఒకే బొమ్మలో ఒడిసి పట్టుకో(గలగ)టమే పోర్ట్రెయిట్ స్పెషాలిటీ.

పోర్ట్రెయిట్ - బొమ్మల్లో ఇదొక ప్రత్యేక విభాగం, అందరు ఆర్టిస్టులు దీని జోలికి పోరు. పోయినవాళ్ళు ఇది బాగా ఇష్టపడతారు, బాగా ఆనందిస్తారు కూడ. ప్రతి మనిషి ముఖంలో కొన్ని ప్రత్యేకతలుంటాయి. ఆ ప్రత్యేకతల్ని గమనించి పట్టుకోగలిగితే ఆ వ్యక్తి ముఖకవళికలు దగ్గరగా వస్తాయి. ఒక్క చిన్న పొరబాటు చాలు, ఆ వ్యక్తి రూపురేఖలు వేసే బొమ్మలో పూర్తిగా మారిపోయి ఇంకెవరిదో అనిపించటానికి.

నా బొమ్మల్లో ఎక్కువగా వేసింది పోర్ట్రెయిట్స్ నే. చిన్నపుడు చందమామ బొమ్మల మాస పత్రిక చూస్తూ అందులో ఆఖరి పేజీల్లో చిన్నపిల్లల కోసం ఉండే వ్యాపార ప్రకటన "పాపిన్స్ పిప్పరమింట్స్" లో పిల్లాడి బొమ్మని చూసి, ఆ పిల్లాడి క్రాఫు ముందుకి తిరిగిన చిన్న రింగు, గుండ్రటి చుక్కల్లాంటి రెండు కళ్ళు, ఇంగ్లీషు అక్షరం యల్ షేపులో ఉండే ముక్కు, చేప లాంటి నోరు వేసి మొదలు పెట్టిందే నాకు తెలిసి మొట్టమొదట నేను వేసిన పోర్ట్రెయిట్. తర్వాత రాముడు, కృష్ణుడు, హనుమంతుడు, ఇలా దేవుళ్ళ బొమ్మలు వేస్తూ, కొద్దికాలంలోనే యన్.టీ.రామారావు, కృష్ణ, ఏ.యన్.ఆర్. ల బొమ్మలు వెయటంలో భలే సంతోషంగా అనిపిస్తూ ముందుకి సాగింది పోర్ట్రెయిట్స్ తో నా ప్రయాణం. అలా సినిమా హీరోల్ని అచ్చుగుద్దినట్టు వేస్తూ, చూడకుండా కూడా కొన్ని గీసే స్థాయి కి చేరుకున్నా. "నేరం నాది కాదు ఆకలిది" లో పెద్ద టోపీ పెట్టుకుని నోట్లో సిగరెట్ తో ఉన్న యన్.టీ.ఆర్. బొమ్మైతే చక చకా దొరికిన చోటల్లా గీసేసే వాడ్ని.

చిన్నపుడు ప్రతి ఒక్కరూ ఎవరో ఒకరి బొమ్మని వెయ్యాలని ట్రై చేసే ఉంటారు. చాలా మంది ముక్కుని వేసే దగ్గర మాత్రం చాలా కష్టపడే వాళ్ళు. అప్పుడు మేముంటున్న మా ఊరు "కావలి". సినిమా థియేటర్స్ లో ఇంటర్వల్ తర్వాత సినిమా మొదలయ్యే ముందు బయట క్యాంటీన్ లో వేడి వేడి పులిబంగరాలు, మసాలా వడలు తిని, చల్లని సోడానో, వేడి వేడి టీ నో, సిగిరెట్టో తాగొచ్చి సెటిల్ అయ్యే ప్రేక్షకులు వచ్చి కుర్చీల్లో కూర్చునేలోపు తెరపై వేసే, గ్లాస్ పలక మీద వేసిన స్లైడ్స్ లో "పొగ త్రాగరాదు", "ముందు సీట్లపై కాళ్ళూ పెట్ట రాదు" అన్న స్లైడ్స్ తప్పనిసరిగా ఉండేది. ఎవరితో వేయించేవాళ్ళో తెలీదు గానీ, అప్పుడున్న సినిమాల ట్రెండు ని బట్టి "పొగ త్రాగరాదు" అన్న స్లైడ్ కి ఏదో ఒక హీరో సిగిరెట్ తాగుతూ ఆ సిగిరెట్ మీద పెద్ద ఇంటూ మార్కు తో అంతా బానే వేసే వాళ్ళు, ఒక్క ముక్కు తప్ప. ముక్కు దగ్గర మాత్రం సునాయాసంగా అనిపిస్తూనే పడ్డ కష్టమంతా కొట్టొచ్చినట్టు కనపడేది. సునాయాసంగా విచిత్రంగా వేసి పారేసే వాళ్ళు, ముక్కు ముక్కే కాకుండా పోయినా చూడగానే ఫలానా హీరో అని తెలిసిపోయేలా. నాకెప్పుడు థియేటర్లో అవి చూసినా నేనైతే ఇంకా బాగేద్దును అనుకునేవాడ్ని, కానీ అవి ఎవరేస్తారో ఎలా వేస్తారో మాత్రం తెలిసేది కాదు. మా అన్న ఫ్రెండ్స్ నా బొమ్మలు చూసి నువ్వెయ్యొచ్చు కదా గిరీ, బొమ్మలు సరిగ్గా వెయటం రానోళ్ళే వేస్తున్నారు అనేవాళ్ళు. అవెలా వేస్తారో తెలుసుకుని వెయ్యాలని ఉన్నా, ఎవర్ని సంప్రదించాలో తెలిస్తే కదా. చొరవ తీసుకుని థియేటర్ యజమానిని కలిసేంత వయసూ లేదు, ఆ పిల్ల వయసులో అంత పెద్ద సాహసమూ చెయటం తెలీదు. "సాహసం శాయరా ఢింబకా" అని పలికే మాంత్రికుడూ లేడప్పుడు పక్కన. అందుకే ఇంట్లో నాలుగు గోడల మధ్యనే నా పోర్ట్రెయిట్ బొమ్మలు క్రమేపీ కుదురుగా ఎదగ సాగాయి.

ఇంటర్మీడియట్ కాలేజి రోజుల్లో హీరోల్ని దాటి హీరోయిన్ బొమ్మలు అడపా దడపా వేసేవాడ్ని. బాపు, చంద్ర గార్లు వేసిన అందమైన వయ్యారాల అమ్మాయిల బొమ్మలూ వెయటం మొదలుపెట్టాను. ఆడవాళ్ళ ముఖం లో సహజంగానే ఉండే సున్నితత్వాన్ని, కళ్ళల్లో, నవ్వులో ఉండే అందాన్ని, జుట్టులోని హొయల్నీ బొమ్మల్లో పట్టుకో గలగటం నాకేమీ కష్టంగా అనిపించలేదు. యన్.టీ.ఆర్ ని పట్టినంత తేలిగ్గానే పట్టేశా. తర్వాత శోభన్ బాబు, కృష్ణ, కృష్ణంరాజు, చిరంజీవి, కమల హాసన్ ఇలా వేస్తూ వేస్తూ ముఖకవళికలు అచ్చు పోసినట్టు గీయటంలో పట్టు సాధించా. అలా వేస్తూ వేస్తూ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ రోజుల్లో చాలా కాలం అలనాటి అందాల తార "భాను ప్రియ" బొమ్మల్ల దగ్గర ఆగిపోయా.

"భాను ప్రియ" కళ్ళల్లో పలికే భావాలని, అమాయకత్వాన్ని బొమ్మల్లో పట్టాలని చేసిన ప్రయత్నాలు అన్నీ ఆ నాలుగేళ్ళలోనే. దాదాపు రెండు డజన్ల దాకా రకరకాల పోర్ట్రెయిట్స్ వేసుంటా. ఈ బొమ్మ బహుశా "శ్రావణ మేఘాలు" అన్న సినిమా లోని స్టిల్ అనుకుంటా. ఇందులో ఏదో తెలియని అమాయకత్వం తొణికిసలాడుతున్న ఒక పల్లెటూరి పిల్ల ముఖంలో సహజమైన అమాయకత్వంలో దాగిన ఒకింత సిగ్గు, ఒకింత బిడియం, ఒకింత మురిపెం కలిపిన ఆ చూపుల భావాల్ని వెయ్యాలని చేసిన ప్రయత్నమిది. నేరుగా బాల్ పాయింట్ పెన్ను తోనే వేసిన బొమ్మ కనుక తప్పుల తడికలకి తావే లేదు, ఉన్నా సరిదిద్దటం వీలే కాదు. నిజానికి నేరుగా బాల్ పెన్ తో మొదలు పెట్టేంత సాహసం చెయ్యవసరం లేదు గానీ, కొన్ని కొన్ని అలా అనుకోకుండా వేసి బాగా కుదరటంతో చాలా వరకు అలాగే మొదలుపెట్టి వేసేసేవాడ్ని. ఇప్పుడు వెను దిరిగి చూస్తే అంత కాన్ఫిడెన్స్, అంత నైపుణ్యం ఎట్టొచ్చిందా ఆ రోజుల్లో అనిపిస్తూ ఉంటుంది.

అప్పట్లో వేసిన చాలా బొమ్మలకి చుట్టూ రకరకాల బార్డర్స్ వేసేవాడ్ని. ఈ బొమ్మకి మాత్రం ఒక సర్కిల్ గీశా. దాని వల్ల ఈ పోర్ట్రెయిట్ మరింతగా ఎలివేట్ అయ్యిందనిపిస్తుంది. తర్వాత కొన్నేళ్ళకి అమెరికా వచ్చాక తెలుసుకున్న అమెరికన్ ఆర్టిస్ట్ "నార్మన్ రాక్వెల్" పోర్ట్రెయిట్స్ లో ఎక్కువగా కనిపించేది ఇలా బొమ్మ చుట్టూ సర్కిల్. బహుశా అప్పటికి ఎక్కడైనా "నార్మన్ రాక్వెల్" వేసిన బొమ్మలు ఎప్పుడైనా చూశానా అంటే ఆ ఛాన్సే లేదు. అప్పట్లో మనకి "రవి వర్మ" పేరు, చందమామ, నవలలు, వారపత్రికల్లో బొమ్మలు వేసే తెలుగు ఆర్టిస్టుల పేర్లు, బొమ్మలూ తప్ప ఇంకెవరివీ తెలీవు.

కాలేజి లో నా రూమ్ కి వచ్చి నేనేసిన బొమ్మల్ని చూసి మెచ్చుకున్న ఫ్రెండ్స్ కొద్ది మందే అయినా నేనప్పుడు వేసిన "భానుప్రియ" పోర్ట్రెయిట్స్ ద్వారా అందరికీ నేను "భానుప్రియ" అభిమానిగా ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయా. అమెరికా వచ్చిన కొత్తల్లో "లాస్ ఏంజలస్" లో ఉండే ఒక ఫ్రెండ్ "ఏం గిరీ, మీ భానుప్రియ ఉండేది ఇక్కడే తెలుసా" అన్నపుడు మాత్రం అయ్యో అక్కడుంటే ఎప్పుడైనా కనిపిస్తే నేను వేసిన బొమ్మలు చూపెట్టే వాడిని అని మాత్రం అనుకున్నా. 1997 లో "Giri's Home" అని నా వెబ్సైట్ లో నేనప్పటికి వేసిన బొమ్మలన్నీ ఉండేవి. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు "భానుప్రియ" కంటపడకపోతుందా అనుకునేవాడ్ని.

ఆర్ట్ నా హాబీనే అయినా, దాంతో నా సుదీర్ఘ ప్రయాణం లో నా బొమ్మలు మెచ్చిన మనుషులు అతి కొద్దిమందే, నేనూ, నా బొమ్మలూ వాళ్ళకి గుర్తున్నా లేకున్నా నాకు మాత్రం వాళ్ళు ఎప్పటికీ గుర్తే. చాలా ఏళ్లకి మళ్ళీ టచ్ లోకి వచ్చిన నా ఇంజనీరింగ్ కాలేజి నాటి మిత్రులు మాటల్లో "ఎప్పుడు టీవీ లో భానుప్రియ ని చూసినా నువ్వే గుర్తొచ్చేవాడివి గిరీ" అన్న మాటల్లో చెప్పలేని సంతోషం మాత్రం నా పోర్ట్రెయిట్స్ లో అంతగా ఒదిగి పోయిన అలనాటి అందాల నటి ఆ "భానుప్రియ" బొమ్మల దే...

"గీసే గీత లో నింపే ఇష్టమే బొమ్మకు ప్రాణమై జీవం పోసేది."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 31 . . .

Ink and Sketch pens on Paper (8.5" x 11")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 30                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 32  -->

జీవితం లో ప్రతిదీ సహజత్వం కోల్పోయి కృత్రిమత్వం సంతరించుకునే కాలం వచ్చేసింది, మెల్లి మెల్లిగా అందరి జీవితాల్నీ మబ్బుల్లా కమ్ము కుంటోంది. ఆ మబ్బుల మసకల్లోకి కొంచెం కొంచెం గా ప్రవేశిస్తున్నాం. మన ప్రమేయం ఉన్నా లేకున్నా, అందులో ప్రవేశం తప్పనిసరి అవుతున్న పరిస్థితి. అమ్మమ్మలు, తాతయ్యలు, తాత, బామ్మల్ని సైతం అందులోకి తోసేస్తూ ఆ మబ్బులు కమ్ముకుని జీవితాల్ని కప్పేస్తున్నాయి. నిద్దర లేచాక గుడ్ మార్నింగ్ నుంచి పడుకోబోయే ముందు గుడ్ నైట్ ల దాకా అంతా సెల్ ఫోన్ లో డిజిటల్ మెసేజ్ లే. పేరు కి ఫోనే కానీ అది తప్ప మిగతావన్నీ అదే అయిపోయింది. స్మార్ట్ ఫోన్లో నోరారా మాటలూ, పలకరింపులూ పోయి మూగబోయిన మెసేజ్ లొచ్చి చుట్టు ముట్టేశాయి. కనీసం మెసేజ్ అయినా ఏదో నాలుగు మాటల ముక్కలు చేత్తో టైప్ చెయ్యటం కూడా పోయి, ఎక్కడో ఏవరో ఏదో పంపిస్తే అది తోచిన అందరికీ టక టక టక మని ఫార్వర్డ్ చేసి వేళ్ళు దులిపేసుకోటం అంతే. మరీ వింతగా పుట్టినరోజులకి మనకి గుర్తుండే ముఖ్యమైన ఫ్రెండ్స్ కో, ఫ్యామిలీ మెంబర్స్ కో పర్సనల్ గా విషెస్ చెప్పటం పోయి గుంపులో చెప్పటం, ఇంకా విడ్డూరంగా గుంపుల్లో మనకి కొందరు పరిచయమున్నా లేకున్నా, తీరికున్నా లేకున్నా, మిస్ అవకుండా గుంపులో గోయిందా కొట్టితీరాల్సిందే, లేకుంటే గుంపులో ఎవరేం ఫీల్ అవుతారో అనే ఒక ఎబ్బెట్టు ఫీలింగ్ మెసేజ్ పంపే దాకా, పంపించాకా కూడా ఖాయం. ఇక పండగలకీ పబ్బాలకీ అయితే పొలోమని డిజిటల్ గ్రీటింగ్ ఇమేజ్ లు లెక్కలేనన్ని ఫార్వర్డ్ అవుతుంటాయి. వాటినే గ్రీటింగ్ కార్డులు గా భావించాల్సిన దయనీయ స్థితి. ఎవరికి ఏ గ్రీటింగ్ ఇమేజ్ ఎక్కడికి ఫార్వర్డ్ కొట్టింది కూడా గుర్తుండదు చాలా మందికి. నువు ఫార్వర్డ్ చేసింది నీకే తిప్పి ఫార్వర్డ్ కొట్టే వాళ్ళూ ఉన్నారు, దీన్ని "రివర్స్ ఫార్వర్డ్" అనాలేమో. ఈ జంక్ ఫార్వర్డ్ మెసేజ్ లు అన్నీ ఎల్లకాలం పదిలంగా సేవ్ చేసిపెట్టి, వాటి మీద స్టాటిస్టిక్స్ కట్టి, పెట్టుబడి పెట్టి వాటితో ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటలిజెన్స్ క్రియేట్ చేసి బిజినెస్ చేసే ప్రపంచ స్థాయి కంపెనీలు ఈ యుగం లో వెలిగి పోవటం మొదలయిపోయింది. సహజ మేధస్సు కూడా కృత్రిమ మేధస్సుమీద ఆధారపడి మనుగడ సాగించాల్సిన కాలం వచ్చేసింది - "ది ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటలిజెన్స్ ఎరా" కి అందరం స్వాగతం చెప్పక తప్ప(ట్లే)దు.

చేత్తో కష్టపడి వేసే బొమ్మలూ చాలా మంది ఆర్టిస్ట్ లు సునాయాసంగా ఇప్పుడు డిజిటల్ లో వేసేస్తున్నారు. నాకీ బొమ్మ కావాలి అని అడిగితే క్షణాల మీద వేసిచ్చే వెబ్ సైట్సూ అనేకం ఉన్నాయి. అయితే ఆ బొమ్మల రూపు రేఖలింకా సహజత్వానికి దగ్గరగా రాలేకున్నాయి. దగ్గరగా వచ్చి చేరే రోజూ దగ్గరలోనే ఉండొచ్చు. ఏ రోజుకైనా వాటిని ఒక్క సారి "బాపు" లా ఒక్క గీత గియ్యమని అడిగి చూడండి, వాటి సత్తా మేధస్సూ అంతా ఇట్టే తేలి పోతుంది. "బాపు" ని సృష్టించగల శక్తి ఒక్క ఈ జగతికి మాత్రమే ఉంది. అంతటి మహత్తయిన గీతల్ని సృష్టించగల శక్తి ఒక్క "బాపు" కే దక్కింది.

ఓ నలభై యేళ్ళు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే కృత్రిమం కాని అందమైన సహజ మానవ యుగం కళ్ళ ముందు స్పష్టంగా  కదుల్తుంది. గ్రీటింగ్స్ ని కేవలం విషెస్ రూపంలో చెప్పేసి హమ్మయ్య ఒక పని అయిపోయింది అని ఊపిరి తీసుకునే రోజులు కానే కావవి. పండగలు, పుట్టినరోజులు, ఇష్టంగా, ఆప్యాయంగా అంతా కలసి చేసుకోవటమే తెలిసిన రోజులు. ఏ చిన్న పని చెయ్యాలన్నా కష్టపడి, ఇష్టంగా, సొంతగానో ఇంకొకరిని అడిగో నేర్చుకుని సమయం వెచ్చించి చేసి తృప్తిని పొంద గలిగిన రోజులు. ప్రతి పండక్కీ, సంబంధం లేని ప్రతి విషయాలకీ వెల్లువలా గ్రీటింగులూ, విషెస్ చెప్తూ పోకుండా, తమకి ముఖ్యమైన రోజులకి ముందుగానే ఆ రోజుని గుర్తుపెట్టుకుని ప్రత్యేక శ్రద్ధ తీసుకుని నాలుగు చోట్ల తిరిగి, నాలుగు షాపుల్లో వెతికి, నచ్చిన గ్రీటింగ్ కార్డులు కొని, స్వహస్తాలతో అందులో విషెస్ రాసి, ఎన్వలప్ లో భద్రంగా పెట్టి పోస్ట్ చేసే రోజులవి. ఆ పోస్ట్ లో గ్రీటింగ్ కార్డు తోబాటు అక్షర రూపంలో పదిలపరచిన మనసు భావాలూ భద్రంగా కొద్ది రోజుల తర్వాత అవతలి వ్యక్తులకి  అంతే పదిలంగా అందేవి. ఎన్వలప్ చూడగనే విప్పారే మనసు, విప్పి చూసుకున్నా క మరింతగా మురిసిపోయే క్షణాన ఆ మనసు పడే సంతోషం, పొందే ఆనందం డిజిటల్ మెసేజుల్లో ఎప్పటికీ రానే రాదు. ఇప్పుడు ప్రతి ప్రొఫెషన్ కీ ఇంజనీర్, డాక్టర్, యాక్టర్, పొలిటీషియన్ ఇలా ఒక రోజు సృష్టించేసి లెక్కలేననన్ని ఇమేజ్ లు మెసేజ్ లుగా ఫార్వర్డ్ కొట్టటం జీవితంలో భాగమై పోయింది.

"గత కాలము మేలు వచ్చు కాలము కంటెన్" అని నన్నయ రచించిన మహాభారతంలో నే ఎప్పటికీ గడిచిన రోజులే మేలన్న సత్యం చెప్పబడింది. ఓ ముప్పై నలభై ఏళ్ళనాటి కాలం, కొత్త సంవత్సరం వస్తుంది అంటే ఒక నెల ముందు నుంచే న్యూ ఇయర్, సంక్రాంతి కి గ్రీటింగ్ కార్డులు అమ్మే చిన్నపాటి దుకాణాలు బజారుల్లో ప్రత్యేకంగా వెలిసేవి. కొత్త సంవత్సరం రోజూ, సంక్రాంతి పండగ రోజులూ బయటికెళ్తే కొత్త బట్టలు తొడుక్కుని అందరూ ఇంటా బయటా కళకళలాడుతూ కనిపించేవాళ్ళు. పూలూ పళ్ళూ కూడా గ్రీటింగ్స్ లో పాలు పంచుకొనేవి.

అప్పటి గ్రీటింగ్ కార్డుల్లో "బాపు" కార్డులకి ఓ ప్రత్యేకత ఉండేది. "బాపు గ్రీటింగ్ కార్డులు" ఎంత పాపులర్ అంటే ఆర్ట్ అన్నా, బాపు అన్నా తెలియని వాళ్ళైనా అందరూ ఆయన వేసిన బొమ్మల కార్డులు చూసి మురుసిపోయేవాళ్ళు. తెలుగుదనం ఉట్టిపడుతూ చూసి వాటికి ఆకర్షితం కాని మనిషే ఉండేవాడు కాదు. ఇంకా ఎందరో మంచి ఫొటోగ్రాఫర్లు తీసిన అందమైన చిత్రాలు - ప్రదేశాలు, పువ్వులూ, పక్షులూ, జంతువులూ, ఇవన్నీ గ్రీటింగ్ కార్డులపైన ప్రింట్ అయిన సహజ సిద్ధమైన ప్రకృతి రూపాలే. ఎవరికి నచ్చినవి వాళ్ళు ఏరి కోరి కొనుక్కుని ఇంటికి తెచ్చుకుని వాటి మీద అక్షరాలు రాసి, కవర్ లో పెట్టి పోస్ట్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళి పోస్ట్ చేసి రావటం లో దూరంగా ఉన్న తమ ఆప్తులకి పంపించే ఆ శుభాకాంక్షల్లో తమ మనసునే కాక కొంత జీవితాన్నీ చేర్చి పంపటం, అటువైపు అందిన ఆ కార్డులోని జీవత్వాన్ని తెరిచి చూడటం లో పొందిన ఆనందం... ఈ ప్రక్రియలోని సహజమైన ప్రేమా ఆప్యాయతల విలువ - అది పొందితేనే తప్ప ఎంత చెప్పినా అర్ధం కాదు. 

బాపు గ్రీటింగ్ కార్డుల్ని చూసి అచ్చం అలానే నేను వేసిన బొమ్మల్లోని(ది/ధి), సంతకం లేని అతి కొద్ది నా బొమ్మల్లో ఇదీ ఒకటి. నేను ఇంటర్మీడియట్ చదువుతున్న రోజుల్లో శలవుల్లో వేసింది. వేసిన ఇల్లూ, ఆ సమయం ఇంకా మదిలో పదిలం. నా బొమ్మల ప్రయాణం మొదలయిన టీనేజ్ లో "కావలి" లో మేం అద్దెకుంటున్న మా "నారాయణవ్వ" పెంకుటింట్లో వేసింది. నా గ్రీటింగ్ కార్డుల సేకరణలో ఉన్న బాపు గారి గ్రీటింగ్ కార్డు ని చూసి, అచ్చం అలానే గీసిన గీతలవి. "బాపు" బొమ్మ ఒక్క "బాపు" కే సాధ్యం. ఈ ప్రపంచంలో మరెవ్వరికీ సాధ్యం కాదు. అయినా అచ్చం అలాగే వెయ్యాలని పట్టిన పట్టు విడవని ఆ పట్టుదల ప్రతి గీత వంపులోనూ కనిపిస్తుంది. ఒక్కో గీతని ఎన్ని సార్లు చెరిపి గీసుంటానో నాకే తెలీదు. ఒక్క దెబ్బకి బాపు గారి ఏ గీతని అయినా అచ్చం అలాగే గీయగలిన ఆర్టిస్ట్ ఎవరూ లేరు, ఉండ(లే)రు కూడా. అంత దైవత్వం సంతరించుకున్న గీతలవి. బహుశా బాపు గారు డెభ్భై, యనభయ్యవ దశకాల్లో కేవలం గ్రీటింగ్ కార్డుల కోసమే కొన్ని బొమ్మలు వేసి ఉండొచ్చు. నాట్య భంగిమ లో నిలబడి ఉన్న ఈ విఘ్నేశ్వరుని బొమ్మ కూడా అలాంటిదే. గీతలనైతే ఎలాగో కష్టపడి అటూ ఇటుగా సాధించా, కానీ రంగులు అద్దటంలో తడబడిపోయా. కారణం అప్పటికి మన ఆర్ట్ ఇంకా గీతల దగ్గరే ఉంది, అది దాటి రంగులు అద్దే దాకా ఎదగలేదు. అప్పుడున్న కొన్ని స్కెచ్ పెన్నుల్తో రంగులు అద్దినా మెయిన్ బొమ్మ వెనక భాగం బ్లూ ఇంకు నీళ్ళల్లో కలిపి పూయటం, అందులోనూ పేపర్ సాదా సీదా పేపర్ కావటంతో ముద్దలు ముద్దలు గా అయిపోవటం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది. అప్పుడు పడ్డ కష్టమంతా ఈ బ్యాక్ గ్రౌండ్ రంగుల ముద్దల్లో కరిగి చెరిగిపోయి చెందిన మనస్తాపం ఛాయలూ ఇంకా మదిలో ఉన్నాయి. ఎప్పుడు ఈ బొమ్మ చూసుకున్నా ఆ బ్యాక్ గ్రౌండ్ కలర్ మాత్రం కలవర పెడుతూనే ఉంటుంది. మామూలుగా అప్పట్లో ఒక బొమ్మ సంతృప్తిని ఇవ్వకుంటే మళ్ళీ అదే అంతకన్నా బాగా వేసి తృప్తిపొందే వాడిని. ఈ బొమ్మ గీతల్లో పడ్డ కష్టం మళ్ళీ పడటం సాధ్యం కాలేదు. రంగులు రాకున్నా, గీతలు బానే వచ్చాయి అన్న తృప్తి సరిపెట్టు కోవలసి వచ్చింది.

గ్రీటింగ్ - పలకరింపు అన్నది రెండు జీవాలను ఆప్యాయతతో కలిపే స్పందన. అది కార్డుల రూపంలో అందుకున్నా అందులో రాసిన అక్షరాల్లో ఆ జీవ స్పందన కలిసుండేది. ఆ స్పందన కూడా కృత్రిమం గా మారితే మనిషి మనుగడకి అర్ధమే మారిపోతుంది. మాట మనిషికి దేవుడిచ్చిన ఒక వరం. మాట మాత్రమైనా లేకుండా మనుషులు దూరమై పోతున్నారు. వాళ్లలోని మమతలూ దూరమైపోతున్నాయి. ఆప్యాయంగా "ప్రియమైన గిరికి" అని ఉత్తరం అందుకుని కొన్ని దశాబ్దాలు గడచి పోయాయి. "ఎలా ఉన్నావు గిరీ" అన్న పిలుపూ వినబడే రోజులు కాలంలో వెనక్కి దొర్లి పోయాయి. మిగిలింది మాత్రం వెనుకటి కాలంలో దాగిన జ్ఞాపకాలే...

"కాలం దూరం చెయ్యలేనివి జ్ఞాపకాలు మాత్రమే."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 30 . . .

 

Watercolors on Paper (8" x 11"), London

Based on a painting by the American Artist - Boris Vallejo

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 29                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 31  -->

ఆగస్ట్ 15 1994, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం రోజు, ఉదయం 4 గంటల సమయం. ఇరవయ్యవ శతాబ్దిలో పోరాటాలలో, త్యాగాలతో స్వాతంత్ర్యం సాధించుకుని దాస్య విముక్తి పొందిన తర్వాత, సరిగ్గా అన్ని సంవత్సరాలు ముందుకి నడచిన భారత దేశం అభివృద్ధి పథంలో పయనిస్తూ కంప్యూటర్ యుగంలోకి నెమ్మదిగా అడుగులు వేస్తున్న కాలం. మన భారతావనిని ఆక్రమించి రెండొందల ఏళ్ల కి పైగా ఏకఛత్రాధిపత్యంగా ఏలిన బ్రిటీష్ నేల మీదికి నా ప్రయాణం. రాత్రి పడుకోబోయే ముందు క్యాబ్ కంపెనీకి ఫోన్ చేసి అంధేరి వెస్ట్ షాపర్స్ స్టాప్ షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ ఎదురుగా ఉన్న TCS గెస్ట్ హవుస్ దగ్గరి నుంచి శాంతాక్రూజ్ ఇంటర్నేషనల్ ఎయిర్ పోర్ట్ కి పొద్దున్నే నాలుగ్గంటలకల్లా కార్ కావాలని మాట్లాడి పడుకున్నా. మొట్టమొదటి విదేశీయానం, మొట్టమొదటి విమానయానం కూడా కావటంతో ఆ రాత్రంతా అస్సలు నిద్ర పట్టనేలేదు. ఇంకా తెలవారని వేకువ చీకట్లో నిర్మానుష్యంగా ఉన్న బోంబే నగరవీధుల్లో ఎయిర్ పోర్ట్ వైపు క్యాబ్ ముందుకి వెళ్తుంటే మనసులో ఆలోచనలు మాత్రం గత వారం వెనక్కి వెళ్తున్నాయి.

ఒక వారం రోజుల్లోనే జరిగిన ఊహించని పరిణామాలు. దానికి దాదాపు రెండు నెలల ముందు, మూడు నెలల ప్రాజెక్ట్ వర్క్ మీద హైదరాబాద్ నుండి బొంబాయి డిప్యుటేషన్ మీద రావటం, అంధేరి వెస్ట్ TCS గెస్ట్ హవుస్ లో ఉంటూ రోజూ మలాడ్ ఆఫీస్ కి వెళ్లటం, ఇలా గడుస్తున్న రోజులవి. ఒక రోజు ఆఫీస్ లో ఉండగానే సడెన్ గా ఫోన్ కాల్, ఓవర్సీస్ ప్రాజెక్ట్ కి నిన్ను సెలెక్ట్ చేశాం, వెంటనే నారిమన్ పాయింట్ ఎయిర్ ఇండియా బిల్డింగ్ హెడ్ ఆఫీస్ కి రావాలని ఆదేశం, వెంటనే లోకల్ ట్రెయిన్ పట్టుకుని చర్చి గేట్ లో దిగి ఆఫీస్ కి వెళ్ళటం, తరువాతి రోజు పొద్దున్నే అపాయింట్మెంట్ 11 AM కి అని అడ్రెస్స్ చెప్పి, "గుడ్ లక్ గిరీ!" అంటూ వెళ్ళి రమ్మనటం...అంతా హడావుడిగా జరిగిపోయాయి. తర్వాతి రోజు గుండె దడతోనే వీసా కోసం బ్రిటీష్ కన్సిలేట్ లో అడుగు పెట్టా. వీసా ఇంటర్వ్యూ అయ్యి పాస్ పోర్ట్ లో వీసా స్టాంప్ తో బయట పడి, క్యాబ్ లో ఆఫీస్ కి వెళ్తూ హమ్మయ్య అని ఊపిరి తీసుకుని కొంచెం టెన్షన్ తగ్గింది అనుకున్నా, వీసాకే ఇంత హడావుడి ఉంటే ఇంకా ముందు ముందు ఎంతుందో అన్న టెన్షన్ మళ్ళీ మరో పక్క కదిలిస్తున్నా.

రెండు మూడు రోజుల్లో టికెట్స్ బుక్ చేస్తారు, ఈలోపు వెళ్ళి షాపింగ్ చేసుకుని రెడీ అవమని, బ్లేజర్ మాత్రం తప్పకుండా కొనుక్కోవాలని ఆర్డర్, Rs 5000 స్పెషల్ అలవెన్స్ కూడా బ్యాంక్ అకౌంట్ లో వేసేశారు. ఒకరోజంతా చర్చిగేట్, ఫ్లోరా ఫవున్ టెన్ ఏరియాలో తిరిగ్ సూట్ కేస్, బ్లేజర్, కొత్త షూస్ కొనుక్కుని, ఇంకోరోజు టాటా ట్రస్ట్ కెళ్ళి పేపర్ వర్క్ పని పూర్తిచేసి, ఇలా ఒక రెండు రోజులు గడిచాక, ఒక్కరోజు మా ఊరు కావలికెళ్ళి అమ్మ అన్నల్ని కలిసి వస్తానని ఎంతడిగినా,  ససేమిరా కుదరదు, రేపే టికెట్స్ బుక్ చేస్తారు, వెంటనే ఫ్లై అవ్వాలంటూనే మరో రెండు మూడు రోజులు గడిచిపోయాయి. ఆ రోజు సాయంత్రం లేట్ గా నా చేతిలో ఎయిర్ ఇండియా ఫ్లయిట్ టికెట్స్ పెట్టి "గుడ్ లక్" అని చెప్పేశారు. తర్వాతి రోజు పొద్దున్నే ఫ్లయిట్ ఎక్కాలి. సాయంత్రం 5 దాటింది, ఆఫీస్ లో అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు. అక్కడ దిగ్గానే నేనెక్కడికి వెళ్ళాలి,  ఎవర్ని కలవాలి, ఎక్కడుండాలి అని నన్ను కలవరపెడుతున్న ప్రశ్నలన్నిటికీ సమాధానం ఒక్కటే వచ్చింది - "వుయ్ విల్ సెండ్ ఎ మెసేజ్ టు అవర్ రెసిడెంట్ మ్యానేజర్ ఇన్ లండన్, బై ద టైమ్ యూ రీచ్ దేర్. హి విల్ టేక్ కేర్ ఆఫ్ యూ, డోన్ట్ వరీ!" అంటూ. అయోమయంలో ఉసూరుమంటూ అక్కడినుంచి చర్చ్ గేట్ స్టేషన్ కి మౌనంగా నడుస్తున్న నాలో సుడులు తిరుగుతున్న ఆలోచనలు, ఇంత రిస్క్ తీసుకుని వెళ్లాల్సిందేనా, ఇప్పుడు వెళ్ళను అనే వీలే లేదా, అయినా తొమ్మిదేళ్ళ వయసులో ఇంటికి దూరంగా ఉన్న రెసిడెన్షియల్ స్కూల్ కి వెళ్ళి ఆరునెలలకోసారి ఇంటికి వస్తూ ఒంటరిగా గడిపిన ఆరేళ్ళ బాల్యంకన్నా ఇది కష్టమా, అని నాకు నేనే సర్ది చెప్పుకుంటూ,  అమ్మకీ అన్నకీ ఎలా చెప్పాలి అని ఆలోచిస్తూ, దార్లో హెడ్ పోస్ట్ ఆఫీస్ కెళ్ళి, "Going to London for a 3 month project work." ఇంటికి టెలిగ్రామ్ మెసేజ్ ఇచ్చా, అంతే! అంతకన్నా వివరాలు చెప్పటానికి ఇంట్లో ఫోను లేని రోజులే అవింకా. అది చదివి అమ్మ అన్న ఎలా ఫీల్ అవుతారో, ఆ నాలుగు ముక్కల్ని ఎలా అర్ధం చేసుకుంటారో ఏమీ తెలీలా.

లండన్ లో దిగాక రెండ్రోజులు అడ్వంచర్స్ అయ్యి, ఒక వారం లోనే ఒక బెంగాలీ ఫ్యామిలీ తో వాళ్ళ ఇంట్లో ఒక చిన్న బెడ్ రూమ్ లో అద్దెకి "పేయింగ్ గెస్ట్" గా ఉంటూ అలా ఆ మూడు నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాను. వారంలో ఐదు రోజులు బస్సెక్కో, నడిచో ఆఫీస్ కి వెళ్లటం, సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి ఫ్రెష్ అయ్యి, దగ్గర్లో ఉన్న పార్క్ కో లేదా ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఉన్న లండన్ లోనే అతిపెద్ద మాల్ "బ్రెంట్ క్రాస్ మాల్" కో వెళ్ళటం ఇదీ దినచర్య. ఒక్క వీకెండ్స్ మాత్రం ఒక్క వీకెండ్ కూడా మిస్ కాకుండా, క్రమం తప్పక వెళ్ళి లండన్ మహనగరం తిరిగి చూట్టంతో మూడు నెలలు మూడు రోజుల్లా గడచిపోయాయి. లండన్ సిటీ అందాలు, ఆ అనుభూతులు మధురాతిమధురంగా మదిలో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.

ఎన్నో బ్యూటిఫుల్ సైట్ సీయింగ్ ప్రదేశాలున్న లండన్ లో మొదటి కొన్ని వీకెండ్స్ నేను మొదటిగా చూట్టం పూర్తిచేసింది మాత్రం అక్కడి ఆర్ట్ గ్యాలరీలే. "బ్రిటీష్ మ్యూజియం", "టేట్ ఆర్ట్ గ్యాలరీ" లు వీటిల్లో ప్రముఖంగా చెప్పుకోదగ్గవి. ఆ ఆర్ట్ మ్యూజియమ్స్ లో చూసిన ఆర్ట్ వర్క్స్, పెయింటింగ్స్ చాలా గొప్ప అనుభూతుల్ని మిగిల్చాయి. "బ్రెంట్ క్రాస్ మాల్" లో ఉన్న బుక్ స్టొర్స్, ఆర్ట్ స్టోర్స్ లోనూ ఈవినింగ్స్ చాలా సమయం గడిపేవాడిని. రోజూ సాయంత్రం ఇంటికి వెనకున్న పార్క్ కెళ్ళి అక్కడే కొత్తగా మాల్ లో కొనుక్కున "సోనీ వాక్ మేన్" లో,  ఇండియన్ స్టోర్ లో కొనుక్కున్న క్యాసెట్స్ "1941 A Love Story", "Sanam Teri Kasam" పాటలు వింటూ, అదే మాల్ లో కొన్న "Minolta" కెమెరా లో ఆ ప్రకృతి అందాలని ఫొటోలు తీస్తూ గడిపిన సాయంకాల సమయం మాటలకే కాదు, ఊహలక్కూడా అందని మధురమైన అనుభూతి, అంతే.

ఎక్కడ ఉన్నా, ఎలా ఉన్నా నన్నే అంటిపెట్టుకుని నాతో జీవితాంతం ఉన్నది మాత్రం "నా ఆర్ట్" ఒక్కటే, లండన్ లోనూ నన్ను వదల్లా. ఖరీదు ఎక్కువ అనిపించినా ఒక చిన్న వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ కిట్ మాత్రం కొనుక్కున్నాను. అందులో ఉన్నదల్లా ఒక ఎనిమిది వాటర్ కలర్ బిళ్ళలు, రంగులు కలుపుకునేందుకు ఒక ప్లాస్టిక్ బవుల్, ఒక బ్రష్, పోస్ట్ కార్డ్ సైజ్ లో ఉండే పది వాటర్ కలర్ పేపర్స్. బుక్ స్టోర్స్ లో ఆర్ట్ బుక్స్ చాలా తిరగేసి చివరికి అమితంగా ఆకట్టుకున్న "Fantasy Art Techniques" అన్న American Artist "Boris Vallejo", Hyper Realistic పెయింటింగ్స్ బుక్ కొన్నాను. ఆ బుక్ లో పెయింటింగ్స్ ఒక్కొక్కటీ ఎంత సునిశితంగా పరిశీలించానంటే అందులో ప్రతిదీ ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయేంతలా.

అందులో ఒక పెయింటింగ్ ఎలాగయినా వెయ్యలన్న తపనతో ఒక ఆదివారం కూర్చుని కొనుక్కున్న ఆ వాటర్ కలర్స్ తో వేసిన పెయింటింగ్ ఇది. ఆ ఒక్క బ్రష్ తో ఆ కొద్ది రంగులతో ఎలా వేశానో అని ఇప్పుడు చూస్తుంటే ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తుంది. బాల్ పాయింట్ పెన్ తో వేసుకున్న అవుట్ లైన్ ఇందులో కనిపిస్తుంది. అక్కడ నా దగ్గరున్న ఆర్ట్ మెటీరియల్ చాలా తక్కువ. ఆ చిన్నపాటి మెటీరియల్ కన్నా పెయింటింగ్ వెయ్యాలన్న తపన చాలా పెద్దది. ఏ పనికైనా తపన, కృషీ పెద్దవైనపుడు, ఆ పనికి కావలసిన సరయిన సరంజామా లేకున్నా అద్బుతమైన రిజల్ట్స్ వస్తాయి. ఈ బొమ్మకి నేను వాడిన పేపర్ మామూలు ప్రింటింగ్ కి వాడే A4 Size పేపర్, అస్సలు వాటర్ కలర్స్ కి సరిపడని పేపర్.

అప్పుడు నాకున్న ఆ ఒక్క బ్రష్ - విలువిద్య ఎలాగైనా సాధనతో సాధించి నేర్చుకోవాలని తపన పడ్డ ఏకలవ్యుడి చేతిలోని వెదురు విల్లు లాంటిది. ఆ ఎనిమిది రంగులు అమ్ములపొదిలో బాణాల్లాంటివి. తపనా కృషీ, వెరసి, అంత పెద్ద ఆర్టిస్ట్ వేసిన ఆయిల్ పెయింటింగ్ ని ఒక చిన్నపాటి సాదా పేపర్ మీద వేసెయ్యాలని స్వయంకృషి తో సలిపిన యజ్ఞం లాంటిది. ఏకలవ్యుడి చేతిలోని వెదురు విల్లు అయినా, అర్జునిడి చేతికి అందిన దివ్యాస్త్రం గాండీవం అయినా, రెండూ వారి వారి నైపుణ్యంతో గురి తప్పక ఎక్కుపెట్టి సంధించగల సామర్ధ్యంలోనే ఉంది కిటుకంతా. Boris ఒరిజినల్ ఆయిల్ పెయింటింగ్ తో నా ఈ చీప్ పెయింటింగ్ పోల్చి చూస్తే అంతేనేమో అనిపిస్తుంది. విలువిద్యకి కావలసినవన్నీ అందుబాటులో ఉండి, దగ్గరుండి నేర్పించే అత్యుత్తమ గురువు శిష్యరికంలో నేర్పరి అయిన అర్జునుడెక్కడ, తపనా కృషీ తప్ప ఇంకేమీ తెలియని స్వయంకృషీ, సాధన లతో విలువిద్య సముపార్జించిన ఏకలవ్యుడెక్కడ. అయినా కృషీ సాధనలే మనిషి సామర్ధ్యానికీ సృష్టికీ మూలాలు.

ఈ పెయింటింగ్ వేసి ఇప్పటికి 31 సంవత్సరాలయ్యింది. ఈ విశ్వంలో ఆగకుండా ఎవ్వరికీ అందనంత వేగంతో గిర్రున తిరుగుతూ ముందుకి సాగి పోయేది ఒక్క కాలం మాత్రమే. ఈ పెయింటింగ్ వేశాను అని మాత్రమే గుర్తుంది కానీ ఇన్నేళ్ళుగా నా కంటికి కనపడకుండా దాక్కుంది. లండన్ నుంచి వచ్చాక, హైదరాబాద్ లో జాబ్ చేస్తూ ఫ్రెండ్స్ తో కలసి ఉండేవాడిని, నా బొమ్మలన్నీ ఎక్కువగా మా ఇంట్లో "కావలిలో" నే ఉండేవి. అలా ఈ పెయింటింగ్ అన్న దగ్గర ఉండిపోయి ఈ మధ్య నేను "నెల్లూరు" కి వెళ్ళినపుడు అన్న కొడుకు "రితీష్ చంద్ర" ఒకరోజు "బాబాయ్ ఒకసారిట్రా, నీక్కొన్ని చూపిస్తా." అని తీసుకెళ్ళి బీరువాలోంచి ఒక బాక్స్, ఒక కవర్ తీసిచ్చాడు. ఆ బాక్స్ లో నేను చిన్నప్పటినుంచీ కలెక్ట్ చేసిన కాయిన్స్ తోబాటు లండన్ లో కలెక్ట్ చేసిన బ్రిటీష్ కరెన్సీ, కాయిన్స్ కనిపించాయి. కవర్ లో లండన్ లో వేసిన ఈ పెయింటింగ్ తో బాటు అక్కడే బాల్ పాయింట్ పెన్ తో గీసిన మరో బొమ్మ చూసి మనసు పులకరించి పోయింది. ఆ రెండు బొమ్మల్ని మాత్రం నాతో తెచ్చుకున్నాను.

ఇన్నేళ్ళకి ఈ పెయింటింగ్ ఇలా నా దరి చేరింది. ఇప్పుడు నాతోనే ఉంది. తమాషా ఏంటంటే ఇదే పెయింటింగ్ ఇంకాస్త పెద్దదిగా కొంచెం మార్చి చీరలో గుర్రంపైన కూర్చున్న రాకుమారిగా వేశాను. ఆ గుర్రంకి రెక్కలొచ్చి నా నుంచి కనుమరుగై ఎగిరి పోయింది. మనకి నచ్చినవి, మనం ఇష్టపడినవి అన్నీ మనవి కాలేవు, మనదన్నవి ఎన్నడూ మనల్ని వీడవు, వీడినా ఎప్పటికైనా దరిచేరక తప్పవు. దరి చేరినా, వేరై దూరమై పోయినా, అందులో దాగిన జ్ఞాపకాలు మాత్రం ఎప్పటికీ సజీవంగానే ఉంటాయి...

"జీవం ఎప్పటికీ ఏదో ఒక రూపంలో ఎక్కడో ఒకక్కడ సజీవంగానే ఉంటుంది."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

మనసున్న మంచి తెలుగు సినిమా...

అనగనగా...

చాలా రోజులకి మళ్ళీ ఒక "మంచి తెలుగు సినిమా" చూశా

హృదయం ద్రవించి కన్నీటి ధారలై స్రవించింది...

వెకిలి సినిమాలు విరివిగా వస్తున్న ఈరోజుల్లో మంచి మనసులు

కొన్ని కలిసి మనసుతో తీసిన మంచి మనసున్న తెలుగు సినిమా...

* * * 

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 29 . . .

"వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల"

Indian ink on Paper

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 28                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 30  -->

వెన్నెల రాత్రి - నల్లని ఆకాశంలో మెరిసే తెల్లని నిండు జాబిలి ప్రసరించే వెండి కాంతుల తీగలు మెల్లగ మీటే చల్లని గాలి, ఆ వెన్నెల గాలిలో విహరిస్తూ పొందే అనుభూతిని మాటల్లో వర్ణించటం అంటే ఎవరికైనా కష్టతరమే. ఏ కవి హృదయానికైనా అనుభవం పొందితే తప్ప ఆ వర్ణన అంత సులభంగా అందదు. అలాంటి ఆ అనుభూతిని రెండు పదాల్లో వర్ణించాల్సి వస్తే - ఇది అసలు సాధ్యమేనా అనిపిస్తుంది.

"వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" - ఒకవేళ ఇవి ఆ వర్ణన రెండు పదాలు అయితే? పక్కపక్కన చేరిన ఈ రెండు పదాలు ఏ మనసునైనా తప్పక ఊహల పదనిసల్లోకి తీసుకుపోయి వెన్నెల తోటలో విహరింపజేస్తాయి. మనసు ఊహల విహారాలకి కవి కానవసరం లేదు, ఆ ఊహల అనుభూతిన ఊయలలూగగల హృదయముంటే చాలు.

సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజి, విజయవాడ - మరవలేని, మరపురాని నా ఒంటరి పెయింటింగ్ పయనానికి నాంది. అప్పటి వార పత్రికల్లోని కథలు, సీరియల్స్, నవలలు, వాటిల్లోని బొమ్మలు ఎంతో మందిని ప్రభావితం చేస్తున్న, చేసిన రోజులవి. అప్పటికి నేనూ కొన్ని తెలుగు నవలలు చదివున్నా కానీ, "యండమూరి వీరేంద్రనాథ్" గారి "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" నవల గురించి వినటమే తప్ప ఇంకా చదవలేదు. మా హాస్టల్ లో కొందరు కాలేజి పక్కనే ఉన్న "తాడిగడప" లో ఒక చిన్న షాప్ నుంచి నవలలు రెంట్ కి తెచ్చి చదువుతూ ఉండేవాళ్ళు. అలా ఒకసారి ఎవరో తెచ్చిన ఈ నవల చేతులు మారుతూ నా చేతికొచ్చింది. ఓ మధ్యాహ్నం మొదలు పెట్టి ఏకబిగిన చదవటం పూర్తిచేసినా పూర్తిగా అందులోనుంచి బయటికి రావటానికి చాలా సమయం పట్టింది. చాలా రోజులు ఆ నవల లోని సన్నివేశాలు నున్ను వెంటాడుతూనే ఉండిపోయాయి. ఏ పత్రిక అయినా, నవల అయినా అక్షరాలకన్నా నేను మొదట చూసేది మాత్రం అందులోని బొమ్మల్నే. చదవక ముందు ఆ నవలపైన చూసిన ముఖచిత్రానికీ, చదివాక పరిశీలించి మరీ మరీ చూసిన అదే ముఖచిత్రానికీ తేడా మనసు మాటల్లో చెప్పటం చేతకాని అప్పటి నా ఆ అనుభూతి నాతో ఆ బొమ్మని వేయించింది. "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" - పొందికైన ఈ రెండు పదాల కి ఆర్టిస్ట్ "చంద్ర" గారు వేసిన ఆ బొమ్మ అంతే పొందికగా కుదిరింది అనిపించింది. ఆ కథా, కథనం నన్నెంతగా కదిలించాయో, ఆ ముఖచిత్రమూ అంతగానే కదిలించింది.

ఈ నవల్లో పాత్రల పరిచయం, వాటిని నడిపించిన తీరూ ఒక అద్భుతమైన అనుభూతిని మిగిలిస్తుంది. కథా నాయకుడు "రేవంత్", ఒక చెస్ ఛాంపియన్ ప్లేయర్. అందం, తెలివీ, చదువూ ఉన్న కథానాయకి "రమ్య" అతనికి కనపడకుండా, దోబూచులాడుతూ అతని మేధస్సుకి పెట్టే చిన్న చిన్న చిక్కుముడి లాంటి పరీక్షలు, వాటిని విడదీస్తూ వివరిస్తూ చెప్పే సమాధానాలూ, ఆమెని చూడాలన్న కుతూహలం పెరుగుతున్నా అతనికి కనపడని ఆమె, వారిద్దరి మధ్యా జరిగే సంఘటనలు ఇవన్నీ పాఠకుల్ని వెన్నెల తోటల్లో దోబూచులాడుతూ కనిపించినట్టే అనిపిస్తూ, కనిపించక అక్కడక్కడా కట్టిపడేస్తూ, మనసుని సుతిమెత్తగా తాకుతూ వెళ్ళిపోయే చల్లని వెన్నెల పిల్ల గాలుల్లానే అనిపిస్తూ సాగిపోతాయి.

కథానాయకి  తన ఫోన్ నంబర్ కనిపెట్టమని అతనికి క్లూలు ఇస్తూ, అతని మేధస్సుకు పరీక్షలు పెడుతూ ఇలా చాలా ఆసాక్తికరంగా వారిద్దరి మధ్యా కథనం సాగిపోతుంది. చివరికి కనిపెట్టి చెప్పాలనీ, ఆమెని చూసే ఘడియలు సమీపిస్తున్న వేళ అతని చేతికి అందించిన ఆమె రాసిన ఆఖరి ఉత్తరం, అప్పటికే వెన్నెల కిరణం వీడి చీకటిలో కలసి వెళ్ళి పోయిందని తెలిసీ, దగ్గరికెళ్ళి ఆమెని ఒకసారి చూడాలని మనసు బలంగా లాగుతున్నా, గులాబి రేకులమధ్యన ఆమె చేతిని మాత్రమే చూసి, ఇంతదాకా తనని ఊహల్లోనే ఊహించుకుటూ వస్తున్న తన రూపంని మది ఊహల్లోనే నిలుపుకోవాలని, కాలిన చితి ఆరేదాకా అక్కడే ఉండి వెనుదిరిగినపుడు రాలిన ఒక కన్నీటిబొట్టు మాటున మౌనం మాట్లాడే మాటలు ముగింపుగా ఆగే ఆఖరి పేజీ తో పాఠకుని గుండె తడైపోతుంది. ఒక్కసారి చదివితే ఎప్పటికీ తడి ఆరని ఆ అనుభూతి మదిలో సజీవంగా మిగిలిపోయేలా ఆ ముగింపు ఇచ్చిన రచయితకి హ్యాట్సాఫ్ చెప్పక తప్పదు. ఆద్యంతమూ వాళ్ళిద్దరి పాత్రలనీ కథలో నడిపించిన తీరు, అన్నిటికీ మించి ముగింపు, చివరికి ఆఖరి వాక్యమూ అన్నీ ఒక మధురానుభూతిలా ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతాయి.

"వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" అన్న పేరు ఈ నవలకి ఎంత చక్కగా అమరిందో, ఆ రెండు తెలుగు పదాల కలయికకి ఆ చంద్రుని పేరున్న ఆర్టిస్ట్ "చంద్ర" గారు వేసిన ముఖచిత్రం బొమ్మ వెన్నెలంత పొందిగ్గా ఒద్దిగ్గా ఒదిగి మెరిసింది. అప్పటి నా జ్ఞాపకాల్లో ఆ నవలకి ప్రముఖ ఆర్టిస్ట్ "చంద్ర" గారు వేసిన బొమ్మ ఆరెంజ్ కలర్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో నలుపు తెలుపు సన్నని చెస్ బోర్డ్ గళ్ళలో కలిసి, పెద్ద పెద్ద కళ్ళతో, నుదుటిన పెద్ద బొట్టుతో, అందం మేధస్సూ రెండూ కలిసి, ముగ్ధ మనోహరంగా కనిపించే ఒక అమ్మాయి క్లోజప్ ఫేస్. చూడగనే "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" అనిపిస్తుంది. తీర్చి దిద్దినట్టున్న ఆ బొమ్మ ఇప్పటికీ నా కళ్ళకి కట్టినట్టే ఉంది. ఆ నవల, ఆ నవలా ముఖచిత్రం మిగిల్చిన ఆ మధురానుభూతిని, అప్పుడప్పుడే కుంచె తడబడుతూ బుడి బుడి గీతల అడుగులు వేస్తున్న నా బొమ్మల ప్రయాణం లో పదిలపరచాలని చేసిన ప్రయత్నమే ఈ ఇండియన్ ఇంక్ తో వేసిన "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" బొమ్మ. మెడని తాకుతూ ఎడమ చెంప కింది వంపు దగ్గర పడ్డ కష్టం మాత్రం గుర్తుంది. ఈ బొమ్మ నాడి అక్కడే ఉంది. పూర్తి గా "ఇండియన్ ఇంక్" లో కుంచె ముంచి అద్దిన బ్లాక్ అండ్ వైట్ చిత్రం ఇది. ఇంక్ ని నీళ్ళల్లో కలిపి పలుచని గ్రే కలర్ షేడ్స్ అక్కడక్కడా కనిపిస్తాయి. కుంచె తడబాటు అడుగులూ స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.

ఇప్పుడు మార్కెట్ లో దొరికే ఈ నవల కొత్త ప్రింట్ ముఖచిత్రం బొమ్మ అలానే ఇంకెవరో వేసినా "చంద్ర గారు" వేసిన బొమ్మంత అందంగా మాత్రం లేదు. నా జ్ఞాపకాల్లో నిలిచిన అప్పటి ఈ నవల ముఖచిత్రం తర్వాతెక్కడా కనిపించలేదు. రీప్రింట్ కి వేసిన ముఖచిత్రం ఒరిజినల్ "చంద్ర" గారు వేసిందైతే కాదు, ఆ ఫీల్ కూడా రాలేదు. ఆర్టిస్ట్ "చంద్ర" గారు అంటే నా మదిలో మెదిలే అతికొద్ది బొమ్మల్లో ఇది ఒకటి. దీనికి ముందు ఇంటర్మీడియట్ లో ఉన్నపుడు "చంద్ర" గారు వేసిన ఒక బొమ్మ అచ్చుగుద్దినట్టు వేశాను, కాలంతో ఎక్కడో కనపడకుండా వెళ్ళి పోయిన ఆ బొమ్మే మొదటిది.

తెలుగు అక్షరానికే కాదు, తెలుగుదనానికీ వన్నెలు అద్దిన అందరి అభిమాన ఆర్టిస్ట్ "బాపు" గారు మెచ్చిన ఇప్పటి తరం ఆర్టిస్ట్ "అన్వర్" గారు, పదిహేనేళ్ళక్రితం నా బ్లాగ్ లో నా ఈ "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" బొమ్మని చూసి, "ఆ గడ్దం కింది వంపుని ఒడిసి పట్టటం అంత సులభం కాదు గిరిధర్ గారూ!" అంటూ చేసిన వ్యాఖ్య నా ఈ బొమ్మకి లభించిన ఒక గొప్ప కితాబు. "చంద్ర" గారి "డెబ్బయ్యవ" పుట్టినరోజుకి "ఒక చంద్రవంక" అన్న టైటిల్ తో ఆర్టిస్ట్ "అన్వర్" గారు పూనుకుని  ప్రచురించిన పుస్తకంలో "ఒక చెరగని ముద్ర చంద్ర" అని చంద్రగారి బొమ్మలతో నాకున్న అనుభవాల్ని నెమరువేసుకుంటూ నేను రాసిన వ్యాసానికి ఓ రెండు పేజీలు చోటు దక్కటం నా బొమ్మలు నాకందించిన వరం. ఆ వ్యాసం లోని ఆఖరి వాక్యం - "ఆయన ఎరుగని ఆయన కోట్లాది అబిమానుల సమూహంలో ఒక గిరిధర్". కానీ అది ప్రచురణ అయిన తరువాతి సంవత్సరం అదే ఆర్టిస్ట్ "అన్వర్, "మోషే దయాన్" గార్లతో కలసి 2017 లో హైదరాబాదులోని "చిక్కడపల్లి" లో నివాసం ఉంటున్న "చంద్ర" గారి ఇంటికి వెళ్ళి ఆయనతో రెండు గంటలపాటు ముచ్చటించిన నా అనుభవం, "చంద్ర" గారి బొమ్మలతో నాకున్న నా రెండు బొమ్మల ఫలితమే అన్న బలమైన నా విశ్వాసం. ఆయన ఎరుగని ఆయన కోట్లాది అబిమానుల సమూహంలో ఆరోజు నన్నెరిగిన ఆ "పున్నమి తెలుగు వెన్నెల చంద్రుడు" తనచేత్తో ఒక కాపీ నాకివ్వగా, మీ సంతకం పెట్టివ్వండి చంద్ర గారూ, పదిలంగా దాచుకుంటాను అని నేనడగ్గా, నేను ఆయన పక్కన కూర్చుని చూస్తుండగా స్వయంగా నాకోసం ఆ పుస్తకంలో "'గిరి' కి చంద్రుడు" అని రాసి నా చేతికివ్వటం ఈ జన్మలో నా బొమ్మల పుణ్య ఫలం.

ఇపుడున్నంతగా కమ్యూనికేషన్ వసతులు లేని ఆరోజుల్లో హైదరబాదులో ఎంత కష్టపడినా ఒక్క అభిమాన ఆర్టిస్ట్ నైనా కలిసే అవకాశమే రాలేదన్న "చిన్న బాధ" ఆ రోజు "చంద్ర" గారిని కలిశాక కాస్తంత తీరింది. అదీ నాకు పరిచయం అయిన ఇప్పటి తరం గొప్ప ఆర్టిస్ట్ లు "అన్వర్ గారు", "మోషే దయాన్ గారు" తో కలసి వారి సమక్షంలో "చంద్ర" గారిని కలవ(గలగ)టం.

ఆరోజు వారి ముగ్గురితో కలిపి గడిపిన సమయం ఎప్పటికీ అపూర్వం. గడచిన కాలంలో వెలుగు చూడని నా బొమ్మల అనుభవాల అనుభూతుల్లో ఈ "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" అందించిన అనుభూతి ఎప్పటికీ ఓ ప్రత్యేకం...

"గత కాలపు కిరణాల్లో ఇప్పటికీ కదలాడే అందమైన జ్ఞాపకం - వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ... 

ఈ మధ్యకాలంలో నన్ను కదిలించిన సినిమా...

చూశమా..టైమ్ పాస్ అయిందా..అప్పుడే మర్చిపోయామా..అన్నట్టుండే సినిమాలే ఇప్పుడన్నీ, రోజుకో పదో పరకో విరివిగా వదుల్తున్నారీరోజుల్లో. ప్రేక్షకుల జేబుల్ని ఒక్కరోజైనా ఎలాగోలా కొల్లగొడితే హిట్ అయిందని సంబరాలు చేసేసుకోవచ్చు అన్న ధ్యాసతో వచ్చేవే ఇలాంటివన్నీ. కథతో పని లేదు, కథనంలో పస అసలే లేదు, శృతి తప్పిన సంగీతం, అర్ధం పర్ధం లేని పాటలు, మితం తప్పిన మాటలు, మితి మీరిన సన్నివేశాలు...ఈ సినిమాలకివే నిరర్ధకాధారాలు.

చూశామా..అనుభూతిని పొందామా..ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతుందా..అనిపించే సినిమాలు కొన్ని, దశాబ్ధానికి ఓకటో అరో అరుదుగా వస్తుంటాయి. ప్రేక్షకులకి కొద్దికాలంపాటు గుర్తుండేలా వాళ్ళ మనసుల్ని గెలిస్తే మనం పడ్డ శ్రమ గెలిచినట్టే అన్న ధ్యేయంతో, కసితో వచ్చేవే ఇవి. కథపై దృష్టి, కథనంపైన కృషి, తెరకెక్కించే విధానంలో శ్రద్ధ, సన్నివేశంతో మమేకమైన సంగీత శ్రమ, భావోద్వేగ నటనపై పట్టు...ఇవే వీటికి ఆధారాలు.

మరాఠీ ప్రజలకి సుపరిచయమైన చరిత్రకారుడు "ఛావా" అని పిలవబడే (మరాఠీ లో ఛావా అంటే సింహం బిడ్డ) "ఛత్రపతి శంభాజి" ("ఛత్రపతి శివాజి" తనయుడు) కథని చరిత్రపుటల్లోంచి వెలికి తీసి తెరపై ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయేలా ఆవిష్కరించి ఈ సినిమాకై కృషి చేసిన దర్శకనిర్మాతలు, పనిచేసిన అందరూ సమర్ధులే, అభినందనీయులే.

ఇందులో ప్రధాన పాత్ర లో అత్యున్నత నటనతో ఒదిగి పోయి జీవించి ఆ పాత్రకి ప్రాణం పోసిన "వికీ కౌశల్" నటననా "కౌశలం" కి ప్రేక్షకులు మంత్రముగ్ధులైపోతారు.

ఈ హిందీ సినిమా చూశాక...
మనసు ఉంటే చలించటం ఖాయం!
హృదయం ఉంటే ద్రవించటం ఖాయం!!
గుండె ఉంటే తరుక్కుపోవటం ఖాయం!!!

----
ఇది కేవలం నా అనుభూతి మాత్రమే, రివ్యూ ఎంత మాత్రం కాదు.

I am incomplete...

Ballpoint Pen on Paper 8" x 11"

Reference: Padma Bhushan Shobana

"I am incomplete without Art." ~ Giridhar Pottepalem

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 28 . . .

 

Padma Bhushan Shobana - Autographed Sketch

Classical Dancer & Indian Actress 

Pencil on paper (11" x 14")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 27                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 29  -->

గిర్రున తిరగే కాలం ఎవరికోసమూ ఒక్క క్షణం కూడా ఆగదు. కాలంతో అనుక్షణమూ అలుపెరుగని పరుగే జీవితం. ఆగని కాలం పరుగు లాగే మన పరుగు నీ ఆపలేం, కానీ కొన్ని క్షణాలని మాత్రం పట్టి మన మదిలో బంధించి ఆపుకోగలం. మదిలో బంధీ అయిన అలాంటి క్షణాలే కాలక్రమేణా జ్ఞాపకాలై గాలుల్లా వీస్తూ అప్పుడప్పుడూ మదిలో సడి, సందడి చేస్తూ, ఒక్కొకప్పుడు అలజడి రేపుతూ ఉంటాయి. కాలంలో కలిసి కరిగి కనుమరుగయినా ఎప్పటికీ మనతోనే కలిసి ఉంటాయి.

చికాగో లో ఐదేళ్ళున్నాం. సిటీ నుంచి అరగంట దూరంలో సబర్బ్స్, నేపర్ విల్ టవున్ లో ఉన్న ఒక సంవత్సరం లో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని మూడు అద్భుత జ్ఞాపకాలు మదిలో ఇప్పటికీ అద్భుతంగా నిలబడి పోయాయి. అందులో ఒకటి "శోభన" గారు అరోరా శ్రీ వెంకటేశ్వర స్వామి టెంపుల్ లో "సాంప్రదాయ" అన్న టైటిల్ తో చేసిన మూడు గంటల నృత్య రూపకం. నేపర్ విల్ లో మేముంటున్న అపార్ట్మెంట్స్ నుంచి పదిహేను నిమిషాల డ్రైవింగ్ దూరంలోనే ఉండేది టెంపుల్. కాబట్టి తరచూ వెళ్ళేవాళ్ళం. చాలా ప్రశాంతమైన ప్రాంగణం, విశాలంగా చూడ చక్కని టెంపుల్. అక్కడి పూజార్లు ఎక్కువగా తమిళం వాళ్ళు. హారతి, పూజలు, అర్చనలు అన్నీ చాలా సాంప్రదాయబద్ధంగా చేసేవాళ్ళు. మా రెండవ అబ్బాయి "భువన్" అన్నప్రాసన కూడా అక్కడే చేయించాం. "భువన్" పుట్టినపుడు అమ్మ వచ్చి మాతో ఉన్న కొద్ది నెలలు అమ్మని తీసుకెళ్ళిన అతి కొద్ది ప్రదేశాలలో ఈ టెంపుల్ కూడా ఒకటి. అలా ఆ టెంపుల్ లో చాలా జ్ఞాపకాలున్నాయి.

దీపావళి సెలెబ్రేషన్స్ ఆ టెంపుల్ లో బాగా చేసేవాళ్ళు. ప్రత్యేక పూజలతోబాటు సాయంత్రం చీకటి పడ్డాక టెంపుల్ బయట ఫైర్ వర్క్స్ కూడా ఉండేవి. అంతే కాకుండా ఆ ప్రాంగణంలో  "దీపావళి టపాసులు" కొని కూడా కాల్చుకోవచ్చు. 2003 దీపావళి సాయంత్రం "శోభన" గారి ప్రత్యేక సాంప్రదాయ నృత్యం ఉందని తెలిసి ముందుగానే టికెట్స్ బుక్ చేసుకున్నాం. నిజానికి నాకప్పుడు "శోభన" గారు కొన్ని తెలుగు సినిమాల్లో నటించిన హీరోయిన్ గా మాత్రమే తెలుసు. గొప్ప డ్యాన్సర్ అని తెలీదు. డ్యాన్స్ అంటే నాకున్న ఇష్టంతో హైదరబాద్ లో DGP (డైరెక్టర్ జనరల్ ఆఫ్ పోలీస్) ఆఫీస్ లో పని చేస్తున్నపుడు ఎదురుగానే ఉండే "రవీంద్ర భారతి" లో అప్పుడప్పుడూ ఆఫీస్ అయ్యాక సాయంత్రం ఏవైనా డ్యాన్స్ ప్రోగ్రామ్స్ ఉంటే వెళ్ళి చూస్తుండేవాడిని. అంతకు మించి ప్రొఫెషనల్ కళాకారుల డ్యాన్స్ ఎపుడూ చూడ్లేదు.

సాయంత్రం 7 గంటల ప్రోగ్రామ్ కి ఆరోజు మధ్యాహ్నం 4 కల్లా రెడీ అయి కూర్చున్న నాకు మదిలో తళుక్కున మెదిలిన ఆలోచన- "శోభన" గారి బొమ్మ వేసి తీసుకెళ్ళి వీలైతే కలిసి ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకుంటేనో. ఆలోచనే తడవుగా అప్పటికప్పుడు కూర్చుని ఆ ప్రోగ్రామ్ పాంప్లెట్ మీద ప్రింట్ అయిన బ్లాక్ అండ్ వైట్ నృత్య భంగిమ నే చూసి ఈ బొమ్మ గబ గబా పెన్సిల్ తో వేశాను. కాలేజ్ డేస్ లో నా బొమ్మల ప్రస్థానం వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్స్ దాకా వచ్చి, ప్రొఫెషనల్ లైఫ్ తో ఒక పదేళ్ళు బొమ్మలు వేయటంలో గ్యాప్ వచ్చి ఆగినా, అడపా దడపా అప్పుడప్పుడూ ఏవో బొమ్మలు గీస్తూనే ఉండేవాడిని. అయితే అప్పటికి గత కొన్నేళ్ళుగా సీరియస్ గా బొమ్మలు వేసిందయితే లేదు. పెయింటింగ్స్ లాంటివి వేసేందుకు నా దగ్గర సరయిన మెటీరియల్ కూడా అప్పుడు లేకపోవటంతో పెన్సిల్ తోనే అప్పుడప్పుడూ ఏవో గీసేవాడిని.

అలా వేసిన ఆ బొమ్మని మాతో తీసుకెళ్ళాను. టెంపుల్ కింద బేస్ మెంట్ లో ఉన్న హాల్ లో ప్రోగ్రామ్. అన్ని సీట్స్ ఫుల్ అయ్యాయి. లైట్స్ ఆఫ్ అయ్యాక "శోభన" గారు స్టేజ్ మీదికొచ్చి తను చేస్తున్న నృత్యం గురించి ఇంగ్లీష్ లోనే వివరిస్తూ చాలా చక్కగా మాట్లాడారు. మాట్లాడిన తీరు చాలా ఆకట్టుకుంది. ఇంకా డ్యాన్స్ చూడలేదు, ఒక సినిమా హీరోయిన్ గా నాకు తెలిసిన "శోభన" గారు అంతకన్నా ఇంకేదో ఎక్కువ అని మాత్రం అప్పుడే గ్రహించాను. ప్రోగ్రామ్ ముందు ఎవ్వరూ ఫొటోస్ కానీ, వీడియోస్ కానీ తియ్యొద్దని చాలా స్ట్రిక్ట్ గా "శోభన" గారే నొక్కి మరీ మరీ  చెప్పారు, కారణం ఏకాగ్రత దెబ్బతింటుందనీ, చేస్తున్న నృత్యానికి న్యాయం చెయ్యలేమనీ వివరించి మరీ చెప్పారు. "సాగర సంగమం" లో "ఓం నమః శివాయ" పాట గుర్తొచ్చింది. ఫొటోస్ తియ్యాలని SLR కెమెరా, వీడియో కూడా తియ్యాలని క్యామ్ కార్డర్ తీసుకెళ్ళాను. అంతగా చెప్పాక ఇక వాటికి బయటికి తీసే సాహసం చెయ్యలేదు. నేనే కాదు ఎవ్వరూ చెయ్యలేదు.

మూడు గంటల పాటు ఏకధాటిన మధ్యలో నాలుగైదు నృత్యం బ్రేక్స్ లో తరువాతి రూపకం ని వివరిస్తూ, ఆ ప్రోగ్రామ్ లో ప్రధాన నృత్యకారిణీ ఆమే అయిన "శోభన" గారే స్టేజి మీద వక్త, అంతా తనే అయ్యి నిశ్శబ్ధ వాతావణం సృష్టించి ఎంతో గొప్పగా చేసి అలరించి, చివర్లో అందరి కరతాళధ్వనులతో  మెప్పించారు. ఆఖర్న ఆ నృత్యరూపకం డిజైన్ చేసింది కూడా తనే అని చెప్పటం తో, "ఇంత గొప్ప నృత్య కళాకారిణి యా" అన్న నా ఆశ్చర్యానికి అవధుల్లేవు. ఒక్క "రుద్రవీణ" లో తప్ప ఇంకే సినిమాలో "శోభన" గారు నృత్యం పెద్దగా చూసిన గుర్తులేదు. ఏ తెలుగు సినిమాలో కూడా చెయ్యలేదు. కమెర్షియల్ సినిమాలపైపు పరుగెడుతున్న 1980 దశకం లో ఆమె నటించిన సినిమాలు, బహుశా ఏ డైరెక్టర్ ఆ కోణంలో ఆమెతో సబ్జెక్ట్ చెయ్యలేదు, చేసుంటే బాగుండేది అనిపించింది. ప్రోగ్రామ్ అయ్యాక అప్పటికే రాత్రి 10 కావటంతో హాల్ అంతా ఖాళీ అయిపోయింది. స్టేజి మీద "శోభన" గారు, తనతో నృత్యం చేసిన డ్యాన్సర్స్ ట్రూప్ మాత్రమే మిగిలారు. అంతా మూడు గంటల నృత్యంతో చాలా అలసిపోయి ఉన్నారు, "ఆకలి గా ఉంది" అని తోటి కళాకారిణులతో "శోభన" గారు మాట్లాడటం వినిపించింది. తపటాయిస్తూనే బొమ్మ తీసుకుని స్టేజి మీదికెళ్ళి పలకరించి, బొమ్మ చూపించి ఆటోగ్రాఫ్ కోసం అడిగాను. చూసి "ఇది నేనేనా, చాలా బాగుంది" అంటూ పెన్ తో ఆటోగ్రాఫ్ చేశారు. మా ఆవిడ, పిల్లల్తో ఒక ఫొటో కూడా తీశాను. ఆ రోజలా చేసిన నృత్యరూపకం తో "శోభన" గారు "సినీ హీరోయిన్" గా కాక "ఒక గొప్ప నృత్య కళాకారిణి" గానే నాకెప్పటికీ గుర్తుండిపోయారు.

తర్వాత అదే టెంపుల్ లో ఒకసారి గాన కోకిల "సుశీల" గారి ప్రోగ్రామ్ ఉందంటే టికెట్స్ కొనుక్కుని వెళ్ళాం. లైవ్ లో "సుశీల" గారి కంఠం వినటం చాలా బాగా అనిపించినా, ఒకటీ అరా తప్ప ఎక్కువ తమిళం పాటలే పాడి తమిళం లోనే మాట్లాడ్టం నాకెందుకో కొంచెం మనసుకి కష్టంగా అనిపించింది. ప్రోగ్రామ్ అయ్యాక కలిసి పలకరించాము, అయితే "సుశీల" గారి బొమ్మ వేసి తీసుకెళ్ళలేకపోయాను, అయినా బయట కార్ లో నా స్కెచ్ బుక్ ఉండటం గుర్తొచ్చి, వెళ్ళి తీసుకొచ్చి అందులో ఒక ఖాళీ పేజి లో ఆటోగ్రాఫ్ అడిగాను. బుక్, పెన్ కూడా చేతిలోకి తీసుకుని "తెల్ల కాగితం మీద నేను పెట్టను" అని ఇచ్చేశారు. బిత్తరపోయి "వేరే పేజీలు చూపించి, ఇది నేను బొమ్మలు వేసే స్కెచ్ బుక్, మీ బొమ్మ వెయ్యలేకపోయాను, ఈ పేజి లో పెడితే ఆటోగ్రాఫ్ తో ఉండే మీ బొమ్మ వేద్దామని" అన్నాను. "భలే వారే మీరు, తెల్ల కాగితం మీద సంతకం పెట్టించుకుని నా అస్తి అంతా రాయించేసుకుందామనా, నేను పెట్టను గాక పెట్టను" అని మరింత కఠినంగా అన్నారు. ఆ మాటతో నా మనసు మూగబోయింది, మది చిన్నబోయింది. అయినా, అప్పుడు జేబులో ఉన్న ప్రోగ్రామ్ టికెట్ ముక్క తీసి దాని మీద పెట్టమని అడిగితే పెట్టారు. ఇంజనీరింగ్ కాలేజి లో ఉన్నపుడు మేము అనుకునే ఒక మాట జ్ఞాపం గుర్తొచ్చింది- ఎక్కడో ఎప్పుడో ఇలానే ఇళయరాజా గారిని కొంచెం కఠినంగా ఏదో అన్నారని అందుకే తర్వాత సుశీల గారితో పాడించటం మానేశారనీ - జ్ఞాపకం వచ్చి నిట్టూర్పు నవ్వుతో వెనుదిరిగాను. ఆ టికెట్ ముక్క మీద పెట్టిన ఆమె సంతకం ఎక్కడ పడి పోయిందో, నా దగ్గరైతే ని(వి)లువ లేదు.

అదే టెంపుల్ లో ఒకసారి NTR కాలం నాటి నటీమణి "రాజసులోచన" గారినీ కలిశాం. పక్కనే నిలబడ్డ మమ్మల్ని ఆవిడే పలకరించి మాట్లాడారు. నేనైతే గుర్తు పట్టలేదు, ఆవిడ చెప్పేదాకా. ఇప్పుడు చికాగోలోనే వాళ్ళ అమ్మాయి దగ్గరే ఉంటున్నానని చెప్పారు. తర్వాత రెండు మూడు సార్లు అలానే టెంపుల్ లోనే కలిశారు, కలిసినప్పుడల్లా మమ్మల్ని గుర్తుపెట్టుకుని చాలా ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు.

అలానే ఒకసారి మరో టెంపుల్ లో సినీ హీరో "సుమన్" గారిని ఒక తెలుగు పండగ ఫంక్షన్ లో కలిశాం. పిల్లల్ని దగ్గరికి తీస్తూ చాలా బాగా మాట్లాడారు. ఇంకా "S.P. బాలు" గారినీ, "S.P. శైలజ" గారినీ, "మల్లిఖార్జున్, పూర్ణిమ" గార్లనూ చికాగో లో వాళ్ళు నిర్వహించిన ఒక మ్యూజికల్ కన్సర్ట్ లో కలిసిన అనుభూతి చాలా తియ్యనిది. ఆ తియ్యని భావాలన్నీ "బాలు" గారి దీవెనలతో సంతకం పెట్టిన, అప్పటి బాలు గారి బొమ్మ వెలుగుని చూస్తూ మళ్ళీ ఎప్పుడైనా మాట్లాడితేనే బాగుంటుంది. ఇలా సెలెబ్రిటీస్ ని ఇండియా లో కలవాలంటే అంత సులభం కాదు. అక్కడి అధిక జనాభా తో అంత అందుబాటులోకి రారు.

చికాగో లో ఉన్న ఆ కొద్ది కాలంలో మూడు అనుభూతులు మాత్రం ముచ్చటగా ఎంతో గొప్పగా మదిలో అలానే నిలిచి పోయాయి. ఒకటి "బాలు గారి మ్యూజికల్ కన్సర్ట్", రెండు "శోభన గారి నృత్యం",  మూడు అపుడే ఆవిష్కరించిన అద్భుతమైన శిల్పకళా కట్టడం, ప్రపంచ ఎనిమిదవ వింత అని చిచాగో న్యూస్ పేపర్స్ సైతం కొనియాడిన "BAPS, శ్రీ స్వామి నారాయణ టెంపుల్". ఈ మూడు కళ్ళారా చూసి స్వయానా పొందిన అనుభూతులు కలకాలం తియ్యగా, నా మదిలో అద్భుతాలుగా మిలిగి పోయాయి.

ఈ మధ్య "శోభన" గారిని భారత ప్రభుత్వం ఏటా కొందరిని ఎంపిక జేసి రిపబ్లిక్ డే నాడు ప్రకటించి బహూకరించే అతున్నత పురస్కారాల్లో ఒకటైన "పద్మ భూషణ్" వరించిందని తెలిసి చాలా సంతోషం వేసింది. నాట్య కళకే అంకితం అయిన ఆవిడ ఇప్పుడు డ్యాన్స్ స్కూల్ నడుపుతూ ప్రపంచం అంతటా వివిధ నృత్యరూపకాల ప్రదర్శనలు ఇస్తూ ఉన్నారు. అలాంటి "నాట్య మయూరి" కి "పద్మ భూషణ్" పురస్కారం వచ్చి ఆ పురస్కారాని కే వన్నె తెచ్చినట్టయ్యింది. అంత గొప్ప కళాకారిణి బొమ్మ వెయ్యటం, ఆమెని కలవటం, ఆ బొమ్మ మీద ఆటోగ్రాఫ్ అంతా ఒక గొప్ప వరం. తర్వాత పన్నెండేళ్ళకి "శోభన" గారి నృత్యం ఫొటో ఆధారంగా ఒక వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ వేశాను. "బోస్టన్" లో ఒక "ఇండియన్ క్లాసికల్ మ్యూజికల్ ఫెస్టివల్" లో కొంతమంది ఇండియన్ ఆర్టిస్ట్ లము కలసి పెట్టిన పెయింటింగ్ ఎగ్జిబిషన్ లో ఒక కళాభిమాని చూసిందే తడవుగా మెచ్చుకుని "చెక్ బుక్" తీసి, పెట్టిన వెల రాసి, భద్రంగా ప్యాక్ చెయించుకుని పట్టుకుపోయారు.

ఐదేళ్ళపాటు చికాగో నుంచి బోస్టన్ వచ్చేయవలసి వచ్చింది. వచ్చే ముందు శ్రీ వెంకటేశ్వర టెంపుల్ పెద్దదిగా విస్తరణ చేస్తూ చేపట్టిన విరాళాల సమీకరణలో, రెండొందల డాలర్స్ డొనేషన్ కి ఒక ఇటుక రాయిపైన మనం ఇచ్చిన పేర్లు రాసి ఒక చోట చిరస్థాయిగా నిలబడి ఉండే కట్టడంలో నా వంతు భాగం అయ్యాను. మా చిన్నపుడే మమ్మల్ని వీడి వెళ్ళిపోయిన "నాన్న రామచంద్రయ్య, చెల్లెలు లక్ష్మి" ల తోబాటు, మాకోసమే పుట్టి తన జీవితం మాకోసమే అంకితం చేసిన "బామ్మ" పేర్ల మీద ఇచ్చి "బోస్టన్" వచ్చేశాము.

ఇప్పటికి 20 ఏళ్ళ సుదీర్ఘ కాలం గడచిపోయింది, మళ్ళీ ఇంతవరకూ "చికాగో" కి వెళ్ళనే లేదు, వెళ్తే టెంపుల్ కి వెళ్ళి ఆ రాయి మీద అక్షరాలు చేతుల్తో తాకి చూడాలనీ, అక్కడే "శోభన" గారి డ్యాన్స్ చూసిన ఆ అనుభూతిని, ఇప్పుడు మన మధ్య లేని "రాజ సులోచన" గారి పలకరింపుల్నీ, మళ్ళీ ఆ నేలపైన గుర్తుచేసుకోవాలనీ మాత్రం బలంగా మదిలో చాలా కాలంగా ఉంది. కాలం ఆ అవకాశం ఎప్పుడు ఇస్తుందో అని ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నాను, ఇంకా ఇవ్వలేదు, కానీ ఇస్తుంది అని మాత్రం తెలుసు. ఎప్పుడో, ఎలాగో అన్నది మాత్రం ఆ కాలానికే తెలుసు...

"మనోనిశ్చయం ముందు కాలం తలవంచక తప్పదు."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

అప్పటి "శోభన" గారి ప్రోగ్రామ్ ప్రకటన...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sri Venkateswara Swami (Balaji) temple, Aurora, IL & The Chicago Tamil Sangam 

Jointly Present

A Grand Diwali Program

"SAMPRADAYA"

A Live Musical Dance Ballet

By

SHOBANA

Saturday, Oct 25 At 7:00 PM

At the Temple Auditorium

Donors & Patrons : $100, $50 (Seats Closer to the Stage)

General Seating: $25 and $15

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...