Happy Independence day India...

Happy Independence Day, INDIA 🇮🇳

Making Video

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 39 . . .

Portrait of Telugu Cine Hero Chiranjeevi from the movie Chiranjeevi

Ink and Pen on Paper 8" x 11"

చిరంజీవి - ఈ పేరులోనే ఒక మహత్తు దాగుంది. ఈ పదం తెలుగు సంస్కృతిలో ఆశీర్వాదం కి ప్రతీక. వయసులో తమకన్నా చిన్న వాళ్ళని ఆశీర్వదిస్తూ పలికే ఒక అద్భుతమైన సంస్కృత పదం ఇది. భారతీయ పురాణ ఇతిహాసాల్లో ఈ పదం యుగ యుగాలుగా మరణం లేక జీవించి ఉండే మహానుభావులకి మాత్రమే ఉపయోగించటం తెలిసిందే. అందులో ఎవరికైనా ముందుగా గుర్తొచ్చేది "అంజనీ దేవి" పుత్రుడు "ఆంజనేయుడు". కాకతాళీయంగా ఈ చిరంజీవీ అంజనీ దేవి పుత్రుడే! కాకతాళీయం అనేకంటే "విధి విలాసం" లేదా "దైవ నిర్ణయం" అనుకోవచ్చేమో! లేదంటే "శివ శంకర వర ప్రసాదు"డు పెరిగి పెద్దయ్యాక "చిరంజీవి" గా లోకానికి పరిచయం అవటం, ఆ మార్చుకున్న పేరు మహత్తు ఇంత బలీయంగా ఉండటం...అందరి జీవితాలకీ సాధ్యం కాదు.

నా టీనేజ్ నాటి బొమ్మల్లో సినీ తారలదే ప్రధమ స్థానం. అప్పట్లో సినిమా పత్రికలు విరివిగా వస్తూ ప్రత్యేక ఆకర్షణ గా నిలవటం, అందరికీ అందుబాటులో ఉండటం అందుకు కారణం ఒకటైతే, కొత్త తరం కథానాయకులతో తీరూ తెన్నూ, రంగూ రూపూ, మాటా పాటా, నడకా నటనా మార్చుకుంటున్న తెలుగు వెండితెర మరో కారణం. శలవుల్లో ఇంటికొస్తే రోజూ మా ఊరు "కావలి" లో ఏ థియేటర్ లో ఏం  సినిమా ఆడుతుంది అని వాల్ పోస్టర్ల ద్వారా ఇట్టే తెలిసి పోయేది. అట్టా బజారు కెళ్ళి "పెండెం సోడా ఫ్యాక్టరీ", "సింగ్ స్వీట్ స్టాల్" దగ్గరకెళ్ళి చూస్తే చాలు, ప్రతి థియేటర్ హోర్డింగ్ ప్యానెల్స్ వరసగా వాల్ పోస్టర్లతో కనువిందు చేసేవి. ట్రంకు రోడ్డు పక్కన "సింగ్ స్వీట్స్ షాప్" ముందు ఒక్కొక్క హోర్డింగ్ కీ భూమిలో నాటిన రెండు  సవక చెట్టు స్థంభాలు కి (కావలి సవక చెట్లకీ, బొంత రాళ్ళకీ పుట్టిల్లు) పైన కట్టిన వెదురు తడికె, దానిపైన మైదాతో అంటించిన వాల్ పోస్టర్లు. అప్పట్లో సినిమాలకి ఊర్లో ఇదే ప్రముఖమైన మార్కెటింగ్ సాధనం. కేవలం వాల్ పోస్టర్ చూసే సినిమాలకెళ్ళే వాళ్ళం. అంటే ఆ పోస్టర్లు డిజైన్ చేసే ఆర్టిస్ట్ కి అది ఎంత పెద్ద ఛాలెంజ్ నో ఊహించుకోవచ్చు. "ఈశ్వర్", "గంగాధర్" అప్పట్లో బాగా ప్రాచుర్యం పొంది ఎక్కువమందికి తెలిసిన పబ్లిసిటీ డిజైనర్ ఆర్టిస్టులు. సినిమా టైటిల్, పోస్టర్స్ చాలా ఆకర్షణీయంగా తీర్చి దిద్దే వారు. అందమైన పోస్టర్లున్న సినిమాలు థియేటర్ లో ఆడగలిగినన్ని రోజులాడి వెళ్ళిపోయాక ఆ సినిమా పోస్టర్లపైన అతికించిన కొత్త సినిమా పోస్టర్లు చూసి, అయ్యో అంత మంచి పోస్టర్ ఇంక చూడలేమా అని నా మనసు వాపోయేది. అలా "దాన వీర శూర కర్ణ" సూపర్ సైజ్ వాల్ పోస్టర్ కనిపించని రోజైతే నా మనసు విలవిల్లాడిపోయింది.

ఈ బొమ్మ "చిరంజీవి" సినిమాలో "చిరంజీవి" ఫొటో ఆధారంగా వేసింది. అప్పటి నా బొమ్మలన్నీ క్యాజువల్ గా ఏ (సినిమా) పత్రికో, న్యూస్ పేపరో తిరగేస్తున్నపుడు చూస్తే ఆకర్షించిన మరు క్షణమే పెన్నూ, పేపరూ పట్టుకుని గీసినవే. ప్లానింగ్, కంపోజిషన్, అవుట్ లైనింగ్...ఇలాంటి ప్రత్యేకమైన ప్రక్రియలేం లేవు, ఉన్నా మనకవేమీ తెలీవు. ఇంటర్ మీడియట్ అయ్యాక ఎండాకాలం శలవుల్లో ఇంటికొచ్చినపుడు వేసింది ఈ బొమ్మ. ఇంజనీరింగ్ ఎంట్రన్స్ పరీక్షలు రాసి రిజల్ట్స్ కోసం వెయిట్ చేస్తున్న రోజులేమో. మే నెల, మాంచి ఎండాకాలం. మేము అద్దెకుంటున్నది మా తాతయ్య చెల్లెలు "నారాయణవ్వ" పెంకుటింట్లోనే, ఒంగోల్ బస్టాండు సందులో కాస్త దూరం వెళ్తే "కోటి లింగం" హాస్పిటల్ అంటే రిక్షా వాళ్లందరికీ తెలుసు. అక్కడి "పోలువారి వీధి" లో రెండో ఇల్లు, పడమటి వాకిలి ఇల్లు అవటంతో మధ్యాహ్నం ఎండ వేడి ని తట్టుకుని సాయంత్రం దాకా ఇంట్లో మనగలగటం కత్తిమీద సామే. అమ్మ అయితే ఎండ సూటిగా రాకుండా వరండా కటకటాలకి దుప్పట్లు కూడా కట్టేది. అయినా లోపలికి దూరే సూర్యుడి వేడి తాకిడిని తట్టుకోవటం ఏ జీవి వల్లా అయ్యేది కాదు. పొద్దున వరండాలో కూర్చుని చదవటమో లేదా బొమ్మలేయటమో. మధ్యాహ్నం అయితే పక్కన సందులో పక్కింటి తురాయి చెట్టు నీడ న ఒక కుర్చీ వేసుకుని ఆ వేడి గాలుల మధ్యన కూచుని మళ్ళీ చదవటం, లేదా మళ్ళీ బొమ్మలెయ్యటం. సాయంత్రం అయితే కొంచెం తగ్గిన వేడి తాకిడి నుంచి ఉపశమనం కోసం అలా కాసేపు బయటికెళ్ళి తిరిగి రావటమో లేదా తోచిన బొమ్మ గియ్యటమో, ఇంతకన్నా పెద్ద షెడ్యూల్ ఏమీ ఉండేది కాదు నాకైతే. "చిరంజీవి" కి అప్పటికే రెండూళ్ళుగా పెద్ద అభిమానిని. "చిరంజీవి" సినిమానీ "కావలి" లోనే చూసిన గుర్తు. కొత్తగా ప్రయోగం చేసి ప్రేక్షకులని మెప్పించలేకపోయిన క్యారెక్టర్ లో నాకైతే ఈ సినిమా లో "చిరంజీవి" నటన బాగా నచ్చింది. "రాజా లా వెలుగు...మారాజై బ్రతుకు" అంటూ సినిమా మొదట్లోనే వచ్చే పాట భలే నచ్చేసింది. ఇందులో అంత పెద్ద పెద్ద అందమైన కళ్ళతోనే హావభావాలు ఒలికించగల నటి "భానుప్రియ" కి  కళ్ళుండీ చూపులేని గుడ్డి అమ్మాయి వేషం ఇవ్వటం ఒక్కటే నచ్చలేదు. ఆ సినిమా నిర్మాత నీ, డైరెక్టర్ నీ తిట్టుకున్నా.

ఇక ఈ బొమ్మ లోగిలి లోనికి తొంగి చూస్తే, ఎక్కువగా కనిపించేది ఫౌంటెన్ పెన్ తో గీసిన బ్లాక్ ఇంక్  గీతలు. అక్కడక్కడా పేపర్ కనపడకుండా పూర్తి బ్లాక్ బ్లాక్స్ ఉన్న చోట బ్లాక్ స్కెచ్ పెన్ను తో గీసిన లావు పాటి స్ట్రోక్స్ ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తాయి. అప్పట్లో నాకు ఇంట్లో అందుబాటులో ఉన్న నాసి రకం నోట్ బుక్ పేపర్ మీద వేసిందే ఇది. ఏ పోర్ట్రెయిట్ అయినా ఎడమ కనుబొమ్మతో మొదలు పెట్టి అలా వేసుకుంటూ పోయేవాడిని. ఈ బొమ్మ వేస్తూ పోతే నడుము, మోచెయ్యి సగం వరకే పేపర్ లో పట్టి ఆ తర్వాత పేపర్ సరిపోక నన్ను పట్టి ఆపింది.  అయినా నేనాగలా. ఆ వేసుకున్న జాకెట్, చెయ్యి కింది భాగం వరకూ వేసి బొమ్మ పూర్తిచెయ్యాలని నా సంకల్పం. ఆ బొమ్మ వేసిన పేపర్ ని ఇంకొంచెం పెద్ద పేపర్ మీద డయాగనల్ గా అంటించి, మిగిలిన భాగం పూర్తి చేశా. సంతకం మోచెయ్యి కింది భాగం కొంత, నడుము నుంచి కింది దాకా ఇంకో పేపర్ మీద వేసింది. అలా ఒక్కొకసారి వింత ప్రక్రియలు చేసేవాడిని. "Necessity is the mother of invention" అన్న నానుడి బహుశా ఇలా పుట్టిందే! అలా రెండు వేరు వేరు పేపర్స్ పైన ఆవిష్కరించిన బొమ్మ ఇదొక్కటే అనుకుంటా. అప్పటి దాకా ఒక్క వెంట్రుక కూడా చెదరని క్రాఫుతో కనిపించే యన్.టి.ఆర్, ఏయన్నార్, కృష్ణ, శోభన్ బాబుల (చిన్న రింగు మినహా) విగ్గులు వెయ్యటంలో ఏ మాత్రం థ్రిల్ ఉండేదే కాదు. "చిరంజీవి" రేగిన సొంత క్రాఫ్ లో ఉండడంతో ఆ హైర్ స్టైల్ ని ఇందులో ఆసక్తిగా వేశా. అప్పట్లో వేసిన బొమ్మల్లో జుట్టు వెయ్యటంలో ప్రత్యేక శ్రద్ధ పెట్టి వేసే వాడిని. తర్వాత "ఇంజనీరింగ్ కాలేజి" లో నా బొమ్మలు అభిమానించే ఫ్రెండ్ "వాసు" ఒకసారి నేను వేసిన "భాను ప్రియ" బొమ్మ చూసి, "హెయిర్ వెయ్యటం లో స్పెషలిస్ట్ గిరీ నువ్వు" అంటూ కితాబిచ్చాడు. అప్పటి దాకా నన్ను నేనే గమనించుకోలా, నిజంగానే హెయిర్ వెయ్యటం లో మరి కాస్త శ్రద్ధ పెడుతుంటానని. అదే శ్రద్ధ ఇప్పటికీ వేసే బొమ్మల్లో కనిపిస్తూనే ఉంటుంది.

తెలుగు హీరోల్లో "చిరంజీవి" ని ఎక్కువగా, ఎక్కువ కాలం అభిమానించా. కావలి "లత థియేటర్" లో ఇంటర్వల్ ముందు వేసిన "యమకింకరుడు" ట్రెయిలర్ చూసిన క్షణం నుంచీ మొన్నటి "సైరా నరశింహా రెడ్డి" దాకా. ఆ మధ్య ఆయన రాజకీయ "రంగ ప్రవేశం" చేస్తుంటే, మృదు భాషి, ఎవ్వరినీ నొప్పించని మనస్తత్వం కల వ్యక్తి, నిజంగా ప్రజలకి ఏదో మంచి చెయ్యలన్న తాపత్రయంతోనే రాజకీయాల్లోకి వస్తున్నాడనీ, "రాజకీయ రంగం" పైనా అప్పటి రాజకీయ నాయకుల్ని "సినిమా రంగం" పై ఎదుర్కొన్నట్టు సమర్ధంగా ఎదుర్కొని నిలబడగలడనీ "ప్రజా సేవ" అంటే ఏంటో కులమతాలకతీతంగా చూపించి సత్తా చాటగలడనీ, "చిరంజీవి" గా అందరి హృదయాల్లో నిలిచిపోగలడనీ, నిలిచిపోవాలనీ ఆశించా, ఆకాంక్షించా. కానీ భిన్నంగా "యూ టర్న్" కొట్టి "మళ్ళీ రాననుకున్నారా, రాలేననుకున్నారా" అంటూ వెండి తెర మీద కుర్రకారు స్టెప్పులకే పరిమితం అయిపోయాడు. డెబ్భయ్యవ వడిలోనూ కష్టపడి కుర్రోడిలా కనపడాలని మేకప్పుతో కుర్ర హీరోయిన్లతో ఎగరటం ఎబ్బెట్టుగా అనిపిస్తుంటే - చిన్నపుడు యన్.టి.ఆర్, ఏయన్నార్ ని తిట్టుకునే వాళ్ళం, ఇపుడు నువ్వు కూడానా? నువ్వు చెయ్యని ఫైట్లూ, వెయ్యని స్టెప్పులూ ఇంకేం మిగిలాయని? ఈ తరం కి నువ్వేంటో ఈ వయసులో నిరూపించాలా? అది సాధ్యమా? వయసుకి మించిన పాత్రలు వేసి అప్పట్లోనే మెప్పించావ్, వయసుకి తగ్గ పాత్రలు వేసి ఇప్పుడు మెప్పించలేవా? అలా చేస్తే నాలాంటి అప్పటి నీ అభిమానుల గుండెల్లో ఎప్పటికీ "చిరంజీవి" గా మిగిలిపోవా? అని అనుకుంటూ ఉంటా.

"చిరంజీవి" - హీరో కాక ముందే "కావలి" లో ఒంగోల్ బస్టాండు దగ్గర ఒక పాత ఇంటి పై ఒక రూములో వెలసిన "చిరంజీవి అభిమాన సంఘం" కి ఆయనే స్వయంగా నెల్లూరు నుంచి విచ్చేసి, రిబ్బన్ కట్ చేసి ఓపన్ చేశాడనీ, బూజు పట్టి, మాడి పోయిన కరెంట్ బల్బ్ తో ఉన్న రూముని కొంచెం శుభ్రం చెయ్యించి బల్బు కొనుక్కోమని డబ్బులిచ్చాడనీ, హీరో అయ్యాక "కావలి" లో చాలా మంది నోట విన్నా. చిరంజీవి పై నా అభిమానానికి పడ్డ "పునాది రాళ్ళు" లో నేను విన్న ఈ "సంఘటన" కూడా ఒకటి.

ఒక "చిరంజీవి" అభిమాని గా నా "నీ బొమ్మల" హృదయాల్లోని మాటలివి - ఈ సమాజం నీ "స్వయం కృషి" ని, నీ ప్రతిభనీ మెచ్చి "విజేత" గా నిన్ను ఎవరెస్ట్ శిఖరం అంత ఎత్తైన "ఆలయ శిఖరం" పైన "మగ మహారాజు" లా కూర్చోబెట్టింది. ఎవరికీ అందని ఆ ఎత్తున ఉన్నా, "అందరి వాడు" గా తిరిగొచ్చి సమాజానికి పెద్ద ఎత్తున నీ వంతు సహాయం చెయ్యగల మార్గం నీ బాటలో ఎదురొస్తే, అలా తొంగి చూసి మాత్రమే వెనక్కి తిరిగి "అందని వాడు" గా రానని వెళ్ళిపోయావ్. అప్పటి నీ స్థాయికి మించి కావలి లో "నీ అభిమాన సంఘం" కి నువు చేసిన సాయం గుర్తెరిగి, ఇప్పటి నీ స్థాయికి తగ్గ సాయం చెయ్యగలవన్న "అభిలాష" తో ఆ దేవుడే అవకాశం ఇచ్చినా వద్దనుకున్నావ్. "ఋణం తీర్చు తరుణం వస్తే తప్పించుకు పోతున్నావా?" అని ఎందరడిగినా వెనుదిరిగి చూడకుండా గుర్తించకనే వెళ్ళి పోయావ్. నీకన్నీ ఇచ్చిన ఈ సమాజానికి తిరిగిచ్చే అవకాశం వద్దని, ఆ సమాజం గుండెల్లో "చిరంజీవి"వి కాలేకపోయినా, పరిమితమయిన "తెలుగు వెండి తెర" వరకే నీ పేరుని పరిమితం చేసుకున్నా, తెలుగు సినిమా ప్రేక్షకుల హృదయాల్లో మాత్రం ఎప్పటికీ "చిరంజీవి" వే! సార్ధక నామధేయుడవే!

"చిరంజీవి చిరంజీవ"!

"అన్నీ ఇచ్చిన సమాజానికి తన వంతు తిరిగి ఇవ్వగలిగిన ప్రతి జీవీ చిరంజీవే."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

డియర్ బాలు . . .

Sri. S. P. Balasubramanyam

Watercolors on Paper (8" x 10")

ప్రియమైన "బాలు" కి

పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు! 💙

The making video...

Happy Birthday my Childhood Superstar...

 

Ink and Watercolors on Paper (5" x 7")

Happy Birthday Dear Krishna

My childhood Superstar of Telugu Silver screen ❤️💐

My Tribute to Krishna

Evergreen Superstar of Tollywood

Bringing a Bird to Life in Watercolors...

Painting a Bird - End to end

Ink and Watercolors on Paper (5" x 7")

This is a full story in colors.

A moment preserved in Watrcolors.

When each day makes me Wonder.

"ప్రతి క్షణాన్నీ ఆస్వాదించగలిగితే జీవితం ధన్యమే."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

A pair . . .

"A pair"

Watercolors on Paper (5" x 7")

A casual simple ink and watercolor painting on paper. The only way to stay in touch with anyone is - keep talking to. I keep talking to my inspiration.

Making Video

Echoes of Ajanta . . .

 

"Echoes of Ajanta"

Oil on Canvas 16" x 20" (41cm x 51 cm)

Inspired by the ancient murals of the Ajanta Caves, this oil painting reimagines the timeless grace of a Bodhisattva, most commonly identified as Padmapani. Through textured layers and aged tones, it evokes the beauty of a weathered past shaped by time. The worn surfaces and softened details reflect both history’s touch and the enduring spirit within.

This painting is a tribute to tradition, capturing the soul of ancient artistry on a contemporary canvas.

Making Video

Darkness to Light . . .

 

"Darkness to Light"

Portrait of Gautama Buddha

Oil on Canvas 16" x 20" (41 cm x 51 cm)

This original oil painting portrays the serene presence of Siddhartha Gautama Buddha in calming blue, symbolizing inner peace and spiritual depth. The background contrasts radiant yellow and orange - signs of wisdom, enlightenment, and the awakening of truth - with darker half that reflect the struggles and life altering experiences of King Gautam’s journey toward becoming Buddha. Together, they capture the profound transformation from worldly suffering to timeless serenity, inviting viewers to reflect on their own path to inner light.

It's been a while since I did my last Oil Painting of "Lord Sri Rama", may be about 3 years or so.

"My passion is my life-time companion, it never leaves me."

~ Giridhar Pottepalem

Making Video

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 38 . . .

Indian Ink on Paper (8" x 11")

నా బొమ్మలు నన్నెక్కువగా తీసుకెళ్ళే గత జ్ఞాపకాల్లో నా ఇంజనీరింగ్ కాలేజి నాటి రోజులు ప్రముఖంగా కనిపిస్తాయి. పొద్దున నిద్ర లేచిన దగ్గర్నుంచీ రాత్రి పడుకోబోయే దాకా ఏ.పి.రెసిడెన్షియల్ స్కూల్, కొడిగెనహళ్ళి; లొయోలా కాలేజి, విజయవాడ హాస్టల్ డిసిప్లిన్ కి ఎనిమిదేళ్ళుగా అలవాటు పడిపోయిన నా రోజు వారీ టైమ్ టేబుల్, వి.ఆర్.సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజి, విజయవాడ లో చేరగానే అక్కడి వాతావరణం కి అలవాటు పడలేక పోయింది. ఒక్కసారిగా స్వేచ్ఛ ఎక్కువై పోయి, మాకు మేమే కింగ్స్ అన్నట్టుండే ఎక్కువమంది విద్యార్ధులు, క్లాస్ కి టైమ్ అవుతున్నా నిద్ర లేవని రూమ్ మేట్స్, క్లాస్ కి కొట్టే డుమ్మాలే కాదు, మెస్ లోనూ చిత్ర విచిత్రాలు చేస్తూ, కాఫీ తాగి డైనింగ్ హాల్ బయట గ్లాసులు చెట్లల్లోకి విసిరికొట్టి విసురుగా వెళ్ళే సీనియర్లు, వాళ్ళని చూసి చాలామంది జూనియర్లూ అదే పనిగా కాఫీ, టీ తాగిన గ్లాసులు విసిరి కొట్టటం, తర్వాత బుట్టల్లో అక్కడంతా తిరిగి గ్లాసులు ఏరి కడిగే ఇద్దరు పని వాళ్ళు - ఇది ఒకరకంగా బాధ్యత లేని విద్యార్ధుల మితిమీరిన స్వేచ్ఛల చేష్టలకి పరాకాష్ట. అవన్నీ చూస్తుంటే ఇంజనీరింగ్ కాలేజి అంటేనే ఇలానే ఉంటారా, ఇలానే ఉండాలా అన్న ప్రశ్నలు నాలో మెదిలేవి. దానికి తోడు ర్యాగింగ్ పీరియడ్ లో బయటపడే కుల, వర్గ హెచ్చుతగ్గులు, అప్పటిదాకా మార్కుల హెచ్చుతగ్గులు తప్ప మరో రకం హెచ్చుతగ్గులు కనపడని స్కూల్, జూనియర్ కాలేజి వాతావరణం లోంచి ఒక్కసారిగా ఇవన్నీ చూస్తూ ఆక్రోశించిన మనసు,  మొదటి సంవత్సరం అలా ఇమడలేని వాతావరణంలో ఇమడాల్సి వచ్చింది. అలా నాలాగే చాలా మంది వీటికి అడ్జస్ట్ అవుతూ అందరితో మొదటి సంవత్సరం కలిసి మెలిసి తిరిగినా, "ఒక గూటి పక్షులు ఒక చోటికి చేరుతాయి" అన్నట్టు "ఒకే మనస్తత్వం గల విద్యార్ధులు ఒక్కటిగానే కలిసి తిరుగుతారు" అని నిరూపిస్తూ రెండవ సంవత్సరంలో స్నేహితులు, రూమ్ మేట్స్ అందరికీ మారిపోయారు. కలగూరగంపగా మొదలైన మొదటి సంవత్సరం తర్వాత రెండవ సంవత్సరం అందరికీ స్థిరంగా ముందుకి సాగింది. కావలసినంత స్వేచ్ఛ ఉన్నా హాస్టల్ లో ఇమడలేని వాళ్ళు మరింత స్వేచ్ఛకై కాలేజి చుట్టుపక్కల అద్దె రూములు వెతుక్కుని వెళ్ళిపోయారు.

అలా కొత్త పరిచయాలు, కొత్త వాతావరణంలో ఇమిడిన మొదటి సంవత్సరంలో బొమ్మలు వేసిన గుర్తులేమీ లేవు. వారానికి ఒక పూట మధ్యాహ్నం ఉండే నాలుగు గంటల "ఇంజనీరింగ్ డ్రాయింగ్" క్లాస్ ని మాత్రం పూర్తిగా ఆస్వాదించే వాడిని. మిని డ్రాఫ్టర్, పేపర్ డ్రాయింగ్ బోర్డుకి అలైన్ చేసి డ్రాఫ్టింగ్ టూల్స్ తో పర్స్ పెక్టివ్, 3D, ఇంజనీరింగ్ డ్రాయింగ్స్ గీయటం భలే ఆసక్తిగా అనిపించేది. నేను కంప్యూటర్ సైన్స్ అయినా మొదటి సంవత్సరం లో అందరికీ ఒకే సబ్జెక్ట్స్ కనుక ఇంజనీరింగ్ డ్రాయింగ్ తప్పనిసరి. ఆ తర్వాత డ్రాయింగ్ సబ్జెక్ట్ మాకు లేదు. సివిల్, మెకానికల్ వాళ్ళకి ఉండేది. అయితే అయ్యో మాకు ఉంటే బాగుండేదే అన్నంతగా ఆస్వాదించా ఆ క్లాస్ ని మాత్రం. అప్పటిదాకా శలవులకి ఇంటికి వెళ్ళినపుడు మాత్రమే బొమ్మలు వేసేవాడిని. ఇంటర్ లో చదువు, సినిమాలు తప్ప వేరే లోకం లేని లొయోలా కాలేజిలో బొమ్మలకి పెద్దగా సమయం లేకుండానే గడచి పోయింది. రెండు సంవత్సరాల్లో రెండే బొమ్మలు వేసిన గుర్తు హాస్టల్ లో - ఒకటి అప్పటి పత్రికల్లో బాపు లాగే అనిపిస్తూ బొమ్మలు వేసే "ఆర్టిస్ట్ చంద్ర" గారి బొమ్మని చూసి వేసిన ఒక బొమ్మ, "సితార" సినిమా చూడవయ్యా "భానుప్రియ" నీకు తప్పకుండా భలే నచ్చుతుంది అంటూ పదే పదే చెప్తుండే మిత్రుడు "నీలాచలం" ప్రభావంతో వేసిన ఒక "భానుప్రియ" బొమ్మ. అయితే ఇంటర్మీడియట్ రెండేళ్ళూ వారం వారం క్రమం తప్పక "స్టెల్లా కాలేజి" దగ్గర బస్సెక్కి "రాఘవయ్య పార్కు" దగ్గర దిగి "బీసెంట్ రోడ్డు" లో నడుస్తూ వెళ్ళి "ఏలూరు కాలువ" దాటి "అలంకార్ థియేటర్" చుట్టూ ఉన్న థియేటర్లలో చూసిన సినిమాలు, ఆ సినిమా తాలూకు కటౌట్ లు నాకు పెయింటింగ్స్ మీదున్న ఆసక్తి ని లోలోపలే పెంచసాగాయి.

ఇంజనీరింగ్ రెండవ సంవత్సరంలో "విజయవాడ" లో నా బొమ్మల ప్రస్థానం మొదలయ్యింది. హాస్టల్ లో ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు బయటికెళ్ళగలిగే స్వేచ్ఛ ఉండటంతో, పెయింటింగ్ మెటీరియల్ కోసం సిటీ బస్సుల్లో వెళ్ళి విజయవాడలో నేను తిరగని ప్రదేశం లేదు. మా కాలేజి "కానూరు", "తాడిగడప" కి మధ్య లో ఉండేది, అక్కడికి దగ్గరగా షాపులున్న బజారు అంటే "పటమట" దాకా వెళ్ళాలి, లేదంటే అక్కడి నుంచి ఇంకా నాలుగైదు కిలోమీటర్లలో "బీసెంట్ రోడ్డు". ఈ ఏడెనిమిది కిలోమీటర్ల రేడియస్ మధ్యలో ఇంకెక్కడా షాపింగ్ కి తావు లేదు. ఇంకా లేదంటే "ఒన్ టవున్" వెళ్ళాలి, ఇరుకు సందుల్లో బోర్డులు కూడా లేకుండా చిన్న తలుపు తప్ప ఏమీ లేని గోడవున్ లా ఉండే హోల్ సేల్ షాపులు, "ఒన్ టవున్" నిండా అంతే. "పటమట" లో ఉన్న నాలుగైదు బుక్ షాపులు, అన్ని ఫ్యాన్సీ షాపులూ బ్రష్, పోస్టర్ కలర్స్ కోసం గాలించి గాలించి దొరక్క చివరికి బీసెంట్ రోడ్డు, అలంకార్ ఎదురుగా రైల్వే రోడ్డు ఇవన్నీ అయిపోయి ఆఖరి పోరాటం "ఒన్ టవున్" సందుల్లో కూడా చేశా.

"పటమట" షాపులో ఒకాయన "ఒన్ టవున్" లో అయితే దొరుకుతాయి అనటంతో గుడ్డిగా ఒక రోజు సాయంకాలం పని గట్టుకుని ఈ "ఒన్ టవున్" పని పడదాం అని బస్సెక్కి వెళ్ళి అక్కడ "కాళేశ్వర రావు మార్కెట్" లో దిగి రెండు మూడు సందుల్లోకి దూసుకు పోయా నడకతో. ఎక్కడ చూసినా ఎత్తైన అరుగులు మెట్లూ ఎక్కితే ఉండే మూతేసిన తలుపుల షాపులే. అక్కడక్కడా కొన్నిటికి మాత్రం చిన్న చిన్న బోర్డులున్నాయి. అక్కడైతే దొరుకుతాయి అన్న ఆయన మాట గట్టిగా పట్టుకుని వచ్చి గాలిస్తున్నా తప్ప, నిజానికి అక్కడ దొరుకుతాయి అన్న ఆశ పోయింది. అయినా ఆయనెవరో అలా అంత ఖచ్చితంగా ఇక్కడే దొరుకుతాయి అని తెలిసినట్టు ఎందుకు చెప్పుంటాడు, ఎక్కడో ఉండే వుంటాయి అనుకుంటూ, తలుపులు తెరిచి బస్తాల్లో సరుకు లోపలికో బయటికో తీసుకెళ్తున్న పని వాళ్ళని దాటి మెట్లెక్కి తలుపు దగ్గరికెళ్తే లోపల కనిపించే ఓనర్ ని "మీ దగ్గర పెయింటింగ్ బ్రష్ లూ, కలర్స్ దొరుకుతాయా అనటం", అయేంటో తెలీదన్నట్టు చేతులూపిన సైగో, లేదా "లేవు" అన్న నోటి మాటతో ఎక్కి దిగిన మెట్లే అన్నీ. చీకటి పడుతున్నా అలా ఇంతదూరం వచ్చా, ఈ సందులో ఏమన్నా దొరుకుతాయేమో అని సందు సందూ తిరుగుతూనే ఉన్నా. చివరికి నిరాశగా వెనుదిరిగి వెళ్తూ ఒక దగ్గరా అదే సీన్, బస్తాలు లోపలికీ బయటికీ మోస్తున్న కూలీలు, మెట్లు ఎక్కితే ఒక చిన్న కౌంటర్ లా షట్టర్ తెరిచి లోపల నిలబడి కనిపించిన ఒక యజమాని. సరే ఇక్కడా అడిగి చూద్దాం అని మెట్లెక్కి వెళ్ళి అడిగితే, "ఉండు తెస్తా" అంటూ లోపలికెళ్ళాడు, ఒక ఐదు పది నిమిషాలు వైటింగ్. ఏం తెస్తాడో నేను చెప్పింది అర్ధ అయిందో లేదో, వెళ్ళిపోదామా మళ్ళీ సిటీ బస్ లు దొరుకుతాయో లేదో అని సందేహంలో కొట్టుకుంటున్న మనసు. నాలుగైదు చిన్న అట్ట పెట్టెలతో వచ్చాడు, ఒకటి తెరిచి నా ముందుంచాడు. నా కళ్ళని నేనే నమ్మలేక పోయా. మహాద్భుతం నా కళ్ళ ఎదుట. "క్యామెల్" పోస్టర్ కలర్స్ బాటిల్స్ సెట్. ప్రతి డబ్బా లో వేరే వేరే షేడ్స్ ఉన్నాయి. ఏమీ దొరకని నాకు ఒక్కసారిగా నాలుగైదు రక రకాలు కలర్ షేడ్స్ ఉన్న సెట్స్ లో ఏది తీసుకోవాలో అర్ధం కాని పరిస్థితి. నన్ను నేనే నమ్మలేకపోయా. ఏదో ఆరు రంగులున్న ఒక సెట్ తీసుకుని ఆ సందుల్లో నడక సాగించా. విజయం సాధించిన ఆనందం లో నడక వేగం పెరిగింది, తొందరగా కాలేజి చేరుకోవాలని. అలా మొదలయిన నా బొమ్మల నడక ఆ రంగుల్తో కొత్త లోకాలకెళ్ళిపోయింది. తర్వాత ఇంకో సారి పని గట్టుకుని వెళ్ళి అదే సందు వెతికి పట్టుకుని, "ఇంకేమన్నా వేరే రంగులుంటే చూపిస్తారా" అని ఆ షాప్ ఆయన్ని కొంచెం విసిగించి అడిగి అడిగి మరీ ఒక సిల్వర్ కలర్ పెయింటింగ్ వెతికి తెచ్చుకున్నా. అదీ "క్యామెల్" కలరే, అయితే తెచ్చుకున్నాక తెలిసింది అది "ఫ్యాబ్రిక్ పెయింట్" అని. అప్పుడర్ధం అయ్యింది ఆ హోల్ సేల్ షాపుల్లో ఈ రంగులెందుకున్నాయో. బట్టలమీద వేసే రంగులు ఫ్యాబ్రిక్ పెయింట్స్ హోల్ సేల్ గా అమ్ముతారు. నా అదృష్టం కొద్దీ ఆయన దగ్గర కొన్ని పోస్టర్ కలర్ సెట్స్ ఉన్నాయి ఆ రోజు, కేవలం నా కోసమే అన్నట్టు.

అలా ఆ రంగుల సెట్ చిక్కటంతో -

"రంగుల లోకం పిలిచే వేళ... రాగం నీలో పలికే వేళ...

విరులా తెరలే తెరచీ రావే... బిడియం విడిచీ నడచీ రావే...

నువ్వేలే రాజ్యం ఉంది... ఆ నాలుగు దిక్కులలో...

లయగా రావే... ప్రియ హృదయ జతులతో..."

అంటూ ఆ రంగుల లోకంలోకి ఆహ్వానించిన నా బొమ్మలు.

రంగులతో పెయింటింగ్స్ మొదలుపెట్టిన కొత్తల్లో అప్పటిదాకా రంగులు దొరక్క బ్లాక్ ఇంక్ నీళ్లతో కలిపి వేసిన పెయింటింగ్స్ లా ఇండియన్ ఇంకు కి నీళ్ళు కలిపి బ్రష్ తో వేసిన చిత్రం ఇది. చూడటానికి అప్పటి సినిమా తార "విజయశాంతి" లా అనిపిస్తున్నా నిజానికి "మల్లెమొగ్గలు" అన్న సినిమా లో "సాగరిక" బొమ్మ ఆధారంగా వేసింది. బొమ్మలోకన్నా అందంగా రావాలని చేసిన కొన్ని చిన్న చిన్న మార్పులతో రేఖల కొలతలు మారి మరో నటి రూపురేఖలకి దగ్గరగా వచ్చింది. ఈ చిత్రం చూసినప్పుడల్లా నాకు గుర్తొకొచ్చే ఒక తమాషా హాస్టల్ సంఘటన - నేను ఇంజనీరింగ్ మూడవ సంవత్సరం లో ఉన్నా. క్యాంపస్ లోని న్యూ హాస్టల్ లో నా రూములో అప్పటిదాకా వేసిన కొన్ని పెయింటింగ్స్ వాల్ మీద అంటించి ఉండేవి. ఫ్రేములు చేయించే స్థాయి లేని రోజులవి. మాకు రెసిడెన్షియల్ వార్డన్ గా అప్పుడే ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసిన ఒక ఎలక్ట్రానిక్స్ జూనియర్ లెక్చరర్ ఉండేవారు. ఆయనకీ హాస్టల్ లో మాలానే ఒక రూము. మెస్ లెక్కలు, అవసరమైతే కొంచెం మామీద పెత్తనం చేస్తూ మమ్మల్ని కంట్రోల్ లో పెట్టే బాధ్యతలు. అప్పుడప్పుడూ రాత్రిపూట మెస్ ముగిశాక అలా రూములు రవుండ్స్ వేసేవారు ఎవరైనా గట్టిగా మాట్లాడుతున్నా, నవ్వులు వినపడుతున్నా వచ్చి వార్నింగ్స్ ఇస్తూ. చాలా ఫ్రెండ్లీ గా ఉండేవారు. ఒకరోజు నా రూము నుంచి కొంచెం మాటలు, నవ్వులు వినపట్టంతో హెచ్చరికలు ఇవ్వాలని లోపలికొచ్చి గోడమీదున్న నా బొమ్మలు చూసి ఎవరేశారు అంటూ అడిగి వాటి గురించి మెచ్చుకోలుగా కాసేపు వచ్చిన పని మరచి బొమ్మల గురించే మాట్లాడి, వెళ్తూ వెళ్తూ "అన్నిటికన్నా ఆ విజయశాంతి బొమ్మ సూపర్ గా ఉందయ్యా, దాన్ని బాగా ఫ్రేమ్ చెయ్యించి పెట్టు" అంటూ వెళ్తుంటే అది "విజయశాంతి కాదు" అని నోటి దాకా వచ్చినా, పాపం అలా అనుకుని సంతొషపడనీలే అని ఆయన వెళ్ళాక నేనూ నా రూమ్ మేట్ నవ్వుకున్నాం. నవ్వు అలా ఆయన పొరపాటు పడినందుకు కాదు. మా కాలేజి లో బాలకృష్ణ "వీరాభిమానులు" ఎక్కువగా ఉండేవాళ్ళు. బాలకృష్ణ సినిమా రిలీజ్ అయితే, సినిమా తుస్సుమన్నా సరే హాస్టల్ లో కోలాహలంగా అరుచుకుంటూ ఒక టి రెండు రోజులు హడావుడి చేసేవాళ్ళు. వాళ్ళ హడావుడి ఎక్కువగా ఉందంటే సినిమా తుస్సుమన్నట్టే లెఖ్ఖ. వాళ్ళందరి ఫ్యావరెట్ హీరోయిన్ అప్పట్లో "విజయశాంతి" నే. ఈయనా పెద్ద "బాలకృష్ణ" అభిమానే అని అందరికీ తెలుసు, అందుకే చుట్టూ అన్ని బొమ్మలున్నా ఈ బొమ్మ ఆయనకి ప్రత్యేకంగా నచ్చేసింది, అలా ఈ బొమ్మ చూసినప్పుడల్లా ఆ తమాషా సంఘటన, బాలకృష్ణ అభిమానుల కోలాహలం ఇప్పటికీ గుర్తుచేస్తూ ఉంటుంది. ఇప్పుడీ వింత కోలాహలం అమెరికా "డల్లాస్" దాకా విస్తరించింది.

కాలేజి లో ఫ్రెండ్స్ తో కాలక్షేపాలు, కబుర్లు, సరదాలు, షికార్లు అన్నీ తర్వాత మధురానుభూతులుగా మిగిలిపోతాయి. అలా నా ఇంజనీరింగ్ కాలేజి అనుభూతుల్లో అన్నిటా అంతటా నా బొమ్మల మధురాలే చోటు చేసుకున్నాయి. అంతగా ఆ కాలేజి లో బొమ్మల సాధన తపించి చేశా, చాలా బొమ్మలు వేశా. చివరికి కాలేజి లో ఒక ఆర్టిస్ట్ గా ఎంతో మందికి సుపరిచయం అయ్యా. ఫైనల్ యియర్ లో మా క్లాస్ లో ప్రతి ఒక్కరికీ రెండు పేజీలు చొప్పున "సోవనీర్ బుక్" లో ఒక పేజి లో పేరు, ఫొటో, దాని కింద ఒక చిన్న చిలిపి కామెంట్, పక్క పేజి లో అడ్రస్ ఉండే బుక్ లో నా ఫొటో కింద పెట్టిన కామెంట్ "రవివర్మ ఆఫ్ ది కాలేజ్". అది చూసుకుని పొంగి పోలేదు. "రవివర్మ" అంత అవ్వాలంటే పెద్ద పెద్ద ఆయిల్ పెయింటింగ్స్ వెయ్యాలి. కొద్ది పోస్టర్ కలర్ రంగులకే విజయవాడంతా తిరగాల్సొచ్చింది, ఆయిల్ పెయింట్స్ మెటీరియల్ నాకెప్పుడు దొరికేదీ. తర్వాత చాలా ఏళ్ళకి తీరని నా కలని నిజం చేస్తూ ఆయిల్ పెయింటింగ్స్ పట్టుబట్టి సాధించి మరీ వేశా. ఆ ఒకానొక చిరకాల వాంఛనీ నా బొమ్మలు తీర్చాయి. ఏ జన్మలో ఏ తీరని కోరికో ఈ జన్మలో ఇలా "నా  బొమ్మలు" గా వచ్చి, ఎవరు కాదన్నా, ఎవరు నన్నొదిలి వెళ్ళిపోయినా, నను వీడక నా జీవితంలో నాతోనే ఉండిపోయాయి...

"జీవితంలోకి వచ్చే ప్రతిదీ కా(లే)దు, వీడక ఉండేదే అనుబంధం."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" చదివి, అవి నచ్చి, ఆపకుండా ఎందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Two birds together . . .

"Two Birds"

Watercolors onPaper (5" x 7")

SOLD - Found a new New Home

"Art reveals beauty."

~ Giridhar Pottepalem

Making Video -

చుట్టూ చెంగావి చీర . . .

 

చుట్టూ చెంగావి చీర...

Ink and Watercolors on Paper (5" x 8")

Tribute to S. P. Balasubraminyam

SOLD - Found a new New Home

Making Video -

The making of this painting

Back on track...

Ink and Watercolors on Paper (8.5" x 11")

SOLD - Found a new New Home

It's been a while since I did any serious Painting. Not that I don't want to do, or don't find time to do it. Sometimes, there is no motivation to do it, that's it. I have so many paintings now, and I started giving away to those who like my Art for Free. I don't make a living from my Art. It's just a passion. Those who got my original Painting, got a piece of my Soul with it. The more my Soul goes out through my Art, the more longer I live.

Art lives longer than it's creator. True Artists are self-motivators.

Making Video -

Life around me...

Ink and Watercolors on Paper (4" x 6")

Life around me inspires me every single day!

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 37 . . .

Portrait of Telugu movie actress - Bhanu Priya

Ink pen on Paper (8" x 11")

జీవితం ఒంటరి ప్రయాణమే. ఒంటరిగా రావటం, ఒంటరిగానే వెళ్ళి పోవటం. రాకపోకల మధ్య నీ ఊపిరి నీదే, నీ అడుగులు నీవే, నీ నడక నీదే, నీ  పయనం నీ గమ్యం రెండూ నీవే. నువ్వేసే అడుగులూ, నువు నడిచే దార్లూ ఒంటరివే. తెలియని గమ్యం వైపు నువ్వేసే నీ అడుగులే నీ దిశ నిర్దేశ మార్గాలు. నీ పయనంలో నువు నడిచే బాటలు, ఆ బాటల్లో నీకెదురయ్యే ప్రదేశాలూ, నువు కలిసే మనుషులూ నీలాగే వాళ్ళ జీవితాల్లో ఒంటరిగా వాళ్ళ గమ్యం వైపు సాగిపోతున్న జీవన బాటసారులే.

హైదరాబాద్ -  అప్పుడూ ఇప్పుడూ ఎప్పుడూ మహా తెలుగు నగరం. పొట్టకూటికోసం వచ్చి చేరే చదువుకో(లే)ని నిరు పేదకైనా, చదువులు ముగిసిన నిరుద్యోగికైనా, డబ్బున్న మహారాజుకైనా నీడనివ్వగల ఒకే ఒక "మహా తెలుగు వృక్షం". విజయవాడ సిద్ధార్ధ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ లో నాలుగేళ్ళ కంప్యూటర్ సైన్స్ ఇంజనీరింగ్ విద్య ముగించి, డిగ్రీ సర్టిఫికేట్ తోబాటు, అమ్మ శ్రమ ని ఐదువేల రూపాయల రూపంలో జేబులో పెట్టుకుని చదివిన చదువుకి తగ్గ ఉద్యోగం కోసం హైదరాబాద్ వైపు వేసిన తొలి అడుగు నా జీవిత దిశని నిర్దేశించింది. చిన్నమామయ్య ఫ్యామిలీ తో విద్యానగర్ లో ఉండడంతో ముందు అక్కడికెళ్ళి తర్వాత ఎలాగోలా ఒక చిన్న రూమ్ అద్దెకి దొరికితే అందులో ఉంటూ మెస్ భోజనం చేస్తూ జాబ్స్ వెతుక్కోవటం మొదలుపెట్టాలి, నా కాళ్ళపై నేను నిలబడగలగాలి - అప్పటి(కి) నా ఆశయం అంతే.

అందరి లాగే అక్కడికొచ్చి చేరిన నన్నూ హైదరాబాద్ అక్కున చేర్చుకుంది. అది వరకే పదవ తరగతి శలవుల్లో చిన్నమామయ్య దగ్గర రెండు నెలలు ఉండడంతో హైదరాబాద్ బాగా పరిచయం. ఆ సుపరిచయమే నన్ను హైదరాబాద్ నగరానికి లాక్కొచ్చింది. అప్పట్లో బి.టెక్ కంప్యూటర్ సైన్స్ కి పెద్దగా అవకాశాలు హైదరాబాద్ లో లేవు. బోంబే, ఢిల్లీ లో కొంచెం మెరుగ్గా, తర్వాత అప్పుడప్పుడే వింటున్న బెంగుళూర్, అంతే. నాకవేవీ పరిచయం లేని నగరాలు కావటంతో హైదరాబాద్ వైపు నా తొలి అడుగులు పడ్డాయి. తెచ్చుకున్న డబ్బుతో ఒక సంవత్సరం పాటు ఉద్యోగం రాకున్నా నెట్టుకు రావొచ్చు. దిగిన తెల్లారే నల్లకుంట, శంకర్ మఠ్ ఎదురుగా షాపులపైన ఫ్లోర్ లో ఉండే "స్టేట్ బ్యాంక్ ఆఫ్ హైదరాబాద్" లో అకౌంట్ ఓపెన్ చేయించి డబ్బులు అందులో డిపాజిట్ చేయించాడు చిన్నమామయ్య. జాబ్ దొరికే దాకా నా నిరుద్యోగ భృతి అదే. కావాలంటే అమ్మకి జాబు రాస్తే ఎలాగోలా పంపిస్తుంది. కానీ ఇంకా అమ్మ శ్రమ మీద ఆధార పడటం ఇష్టం లేదు. ప్రతి పైసా ఆచి తూచి ఖర్చుపెడితేనే ఆ మహా నగరంలో మనుగడ. ఎక్కువగా ఎక్కడికైనా నడకే, లేదంటే ఎంత సేపు వెయిట్ చేసయినా, ఎన్ని మారాల్సి వచ్చినా సిటీ బస్సులే. ఆటో ఎక్కాలంటే మీటర్ లో తిరిగే రూపాయి సంఖ్యలు చూస్తేనే భయం. ఆటో ఒక లగ్జరీ.

హైదరాబాద్ కి వచ్చిన రెండో రోజు నుంచే ఉత్సాహంగా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు మొదలు పెట్టా. ఒంటరిగానే ముందుకి అడుగులేశా. డెక్కన్ క్రానికిల్ న్యూస్ పేపర్ లో అప్పట్లో రోజూ వస్తున్న ఒకటీ రెండు "కంప్యూటర్ సెంటర్ ప్రకటనలు" చూసి ఫైల్ లో డిగ్రీ సర్టిఫికేట్, బయోడేటా తో విద్యానగర్ లో సికిందరాబాద్ కి ఎక్కిన "సిటీ ట్రెయిన్" (ఇప్పుడిదే మెట్రో గా రూపాంతరం చెందింది) నా మొదటి ప్రయత్నం. తర్వాత కొద్ది రోజులకి నాలాగే వచ్చి తమ ఒంటరి పయనంలో కొందరు నా క్లాస్ మేట్స్ కలవటం, కలిసి రూమ్ అద్దెకి తీసుకుని ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో పడిపోయా. జాబ్స్ కి అప్లికేషన్స్ వేస్తూ, పబ్లిక్ సెక్టార్ జాబ్స్ కి టెస్టులు రాస్తూ, చివరికి ఎయిర్ ఫోర్స్ అయినా, ఇంజనీరింగ్ క్వాలిఫికేషన్ అన్న ఏ జాబ్ కైనా అప్లై చెయటంతోనే నాలుగు నెలలు దొర్లిపోయాయి. రాత పరీక్ష, ఇంటర్వ్యూలో నెగ్గి నన్ను వరించిన నా మొదటి ఉద్యోగం ఆంధ్రప్రదేశ్ స్టేట్ గవర్న్మెంట్ ది, డిస్ట్రిక్ కంప్యూటర్ సెంటర్ లో డాటా ప్రోసెసింగ్ ఆఫీసర్ గా. అయిష్టంగానే అందులో చేరిపోయా. ఆ నాలుగు నెలల కాలంలో విద్యానగర్, రామ్ నగర్, శంకర్ మఠ్, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ క్యాంపస్, క్రాస్ రోడ్స్, ట్యాంక్ బండ్, చిక్కడపల్లి లో పబ్లిక్ లైబ్రరీ ఇవే ఎక్కువగా నేను తిరిగిన ప్రదేశాలు.

ఉద్యోగ వేటలో రోజూ విద్యా నగర్ నుంచి పొద్దున్నే 10 గంటలకి కాలి నడకన బయల్దేరి చిక్కడపల్లి పబ్లిక్ లైబ్రరీ కెళ్ళి జాబ్స్ కాలమ్స్ చూసి వివరాలు రాసుకుని, రూమ్ కి వచ్చి అప్లై చెయటం నా దైనందిన కార్యక్రమం. ఆదివారం లైబ్రరీ శలవు, కొంచెం బోర్ గా అనిపించేది. అలా ఒక ఆదివారం అతి బోరు కొడుతున్న సమయం లో చిన్నమామయ్య వాళ్ళింటో కూర్చుని పేపర్ తిరగేస్తూ అందులో ఒక సినిమా ప్రకటన చూసి ఏమీ తోచక ఇంక్ పెన్ తో గీసిన గీతలే ఈ బొమ్మ. "ఏ గీత గీసినా నీ రూపమే అన్నట్టు" (నా)కనిపించే అప్పటి నటి "భానుప్రియ" బొమ్మిది. తమాషా ఏంటంటే కింద తెలుగులో "గిరి" అని ఇంగ్లిష్ లో Giridhar అని సంతకం పెట్టింది మాత్రం మా చిన్నమామయ్య. అప్పటికి కొన్ని వందల బొమ్మలేసినా, వేసిన బొమ్మ కింద నా సంతకం ఇదీ అని ఒక పద్ధతిలో నేనింకా సెటిల్ అవలేదు. ఒక్కొకసారి చిన్నమామయ్య సంతకాన్ని అనుకరించే వాడిని, ఒక్కొక సారి అప్పటి సినీ పబ్లిసిటీ ఆర్టిస్ట్ గంగాధర్ సంతకం కూడా అనుకరించేవాడిని. తెలుగులో, ఇంగ్లీష్ లో రకరకాలుగా బొమ్మల కింద సంతకాలు పెడుతూ ఉండటం చూసి బొమ్మయ్యాక, "ఏది గిరీ ఇలా ఇవ్వు, సంతకం ఎలా పెట్టాలో చూపిస్తా" అని తీసుకుని చిన్నమామయ్య పెట్టిన రెండు సంతకాలవి. చిన్నమామయ్య అప్పటికి బొమ్మలు వెయ్యటం తగ్గి రచనల్లో ఉన్నా, దానికి ముందు  పెద్ద చిత్రకారుడు. చిన్నప్పటి నుంచీ నేనేసే బొమ్మలు చూసి నను ప్రోత్సహించిన ఏకైక వ్యక్తి మా ఫ్యామిలీలో. అయితే సరిగ్గా ఏ బొమ్మ చూసి ఈ బొమ్మ వేశా అన్నది స్పష్టంగా గుర్తులేదు కానీ, అప్పడు వివాదాస్పదంగా "బ్రహ్మర్షి విశ్వామిత్ర" సినిమా ప్రకటనలో చూసి వేసింది అని మాత్రం గుర్తుంది. ఆ సినిమా లో హీరోయిన్ "భానుప్రియ" కాదు. బహుశా ముందుగా ప్రకటనలో ఇచ్చి తర్వాత "మీనాక్షి శేషాద్రి" ని మార్చారో ఏమో తెలీదు. అలా ఉద్యోగ వేటలో ఉన్నా, అదపా దడపా బోర్ కొట్టినపుడల్లా బొమ్మల పయనం మాత్రం సాగేది. ఆ కాస్త నిరుద్యోగ పయనంలోని కొద్ది బొమ్మల్లో ఇది ఒకటి. హైదరాబాద్ లో అప్పుడు చిన్నమామయ్య విద్యానగర్ ఉంటున్న ఇంట్లో వేసిన ఒకే ఒక బొమ్మ కావటం దీని ప్రత్యేకత.

అలా ఉద్యోగ వేట బాటలో ఉన్నపుడు అడపా దడపా బొమ్మలు వేస్తున్నా, జాబ్ వచ్చాక ఆ డబ్బుల్తో చాలా ఆర్ట్ మెటీరియల్ కొని ముమ్మరంగా పెయింటింగ్స్ వెయ్యాలన్న కోరిక మాత్రం మదిలో బలంగా నాటుకునే ఉండేది. మా పెద్దమామయ్య "కావలి" లో ఉండే వాడు. ఆయనతో  ఎవరైనా ఏదైనా అనుభవం లేకుండా ఎదురు వాదిస్తే ఒక బలమైన వాక్యంతో ఆ వాదనకి ముగింపు పలికే వాడు. ఆ వాక్యం ఎప్పుడూ ఈ రెండు మాటలతోనే మొదలయ్యేది. "ఒరే పిచ్చోడా, ...". బహుశా అప్పుడు నా మదిలో నా కోరిక పెద్దమామయ్య ముగింపు వాక్యం లాగే నన్ను చూసి వెక్కిరించే ఉంటుంది -"ఒరే పిచ్చోడా, జాబ్ వచ్చాక నీకింక బొమ్మలకి టైమ్ ఉండదురా..." అంటూ. సరిగ్గా అలా మొదటి జాబ్ వచ్చాక, వెనుదిరిగి చూడలేదు. రెండు దశాబ్దాలు బొమ్మల సడి, సందడి లేకుండానే జీవితం అమిత వేగంగా ముందుకి దూసుకు పోయింది.

అలా రెండు దశాబ్దాల తర్వాత మళ్ళీ సీరియస్ గా బొమ్మలు వేసే ప్రయత్నాలు చేశా. అందరిలాగానే జాబ్, ఫ్యామిలీ, పిల్లలు, పరుగులుతో బిజీ లైఫ్ లోనూ ఒక ఫుల్ టైమ్ ఆర్టిస్ట్ కూడా వెయ్యలేనన్ని బొమ్మలు ఒక ఐదేళ్ళల్లో(నే) వేశా. స్కెచ్ లతో మొదలుపెట్టి రెండు మూడు స్కెచ్ బుక్కులు నింపేసి, వాటర్ కలర్స్ మొదలు పెట్టి ప్రొఫెషనల్ స్టైల్ పోర్ట్రెయిట్స్ దాకా, నా చిరకాల వాంఛ అయిన ఆయిల్ పెయింటింగ్సూ చిన్నా పెద్దా క్యాన్వాసులపై ముమ్మరంగా వేశా. ఒక రకంగా వేసీ వేసీ ఒక దశలో ఎవరి కోసం వెయ్యాలింకా అని అనిపించి అలసి పోయి చివరికి ఆపా కూడ. నేనొదలాల(నుకు)న్నా నన్నొదలని(వి) నా బొమ్మలు, నన్నే అంటి పెట్టుకున్న(వి) నా బొమ్మలు. నా బొమ్మలు లేని నేను లేను. ఈ జీవితంలో నాకు ఎప్పుడూ, నేనెక్కడున్నా, రాష్ట్రాలు, దేశాలు, ఖండాలు దాటినా తోడైనవి, తోడున్నవి, కడదాకా నాతోనే ఉండేవీ నా బొమ్మలు మాత్రమే. బొమ్మలు వెయ్యటం నేర్చుకోవాలని, వెయ్యాలని చిన్నప్పట్నుంచీ ఎంతగా తపించానో వేసిన ప్రతి బొమ్మనీ అంతగా ప్రేమించా. నా జీవన పయనంలో "నా బొమ్మల ప్రేమ" ని ఇష్ట పడ్డ ప్రతి మనిషినీ, ప్రతి మనసునీ ఒక బాంధవ్యానుబంధంగా భావించా, ప్రేమించా. ఎప్పటికీ అలానే భావిస్తా, ప్రేమిస్తా, ప్రేమిస్తూనే ఉంటా...

"జీవితం ఒంటరి ప్రయాణమే...అయినా వేసే ప్రతి అడుగునీ గుర్తించి ప్రేమించు."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" చదివి, అవి నచ్చి, ఆపకుండా ఎందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Thank you...

 Thank you!

Ink & Water colors on paper 5" x 4"

Thank all you those who sent me their wishes and kind words on my Birthday this year. Little things in life become valuable when they touch the receiver's heart. ❤️

Listen to your soul...

Ink pen on Paper (8.5" x 11")

Sometimes, life slows you down. But never stop your passion. It's the extra mile that you run that matters in life's race. That extra mile is the important one that makes you satisfied and fulfills your soul.

Always listen to your soul.

All the best Chiru...

Chiranjeevi - Telugu Movie Actor (8.5" x 11")

Ink and Watercolors on Paper

All the very best Dear Chiru 💐💐

You are an inspiration for many even at this age.

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 36 . . .

 

కొల్లేరు సరస్సు

Low Grade Poster Colors on Paper (7" x 12")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35 

విలువిద్య నేర్చుకోవటానికి 'గాండీవం' అవసరం లేదు. రెండు వెదురు పుల్లలు, కొంచెం నార దొరికితే చాలు. విల్లు తయారు చేసుకుని ఆ విల్లు చేపట్టిన విలుకాడి చేతిలోని నేర్పు, అకుంఠిత దీక్ష, పట్టుదలతో చేసే విద్యా సాధన చాలు. విలువిద్య నేర్పు సాధనతో వస్తుంది తప్ప, ఎక్కుపెట్టే బాణంతో రాదు. విద్య నేర్పించే గురువుంటే మెళకువలు నేర్చుకోవడం సులువవుతుంది, లేదంటే ఏకలవ్య విద్యాభ్యాస సాధనే నేర్చుకోవాలన్న పట్టుదలకి గురువు.

నా రంగుల బొమ్మల విద్యాభ్యాసానికి ఊతగా నాకు దొరికిన నాసిరకం ఆరు రంగుబిళ్ళల వాటర్ కలర్ పెయింట్స్ పెట్టె, ఒక నాసిరకం బ్రష్ తో మొదలుపెట్టి సాగించిన బొమ్మల సాధన కాలం నాటి ఒకానొక రంగుల పెయింటింగ్ ఇది. "ఆధ్రభూమి దినపత్రిక, సండే స్పెషల్" లో వచ్చిన ఫొటో ఆధారంగా అభ్యాసం చేసి వేసింది. దీనికి  సరిగ్గా సంవత్సరం ముందొకసారి అదే ఫొటో ని చూసి బ్లాక్ అండ్ వైట్ లో బ్రిల్ ఫౌంటెన్ పెన్ ఇంకు తో మరీ నాసి రకం పేపర్ మీద దీనికన్నా పెద్ద సైజ్ లో పెయింటింగ్ వేశా. ఆ రంగుల పెట్టెలో ఉన్నదే ఐదారు రంగు బిళ్ళలు. రెండు మూడు రంగులు కలిపి కొత్త రంగులు సృష్టించే వీలూ లేని నాసి రకం రంగులవి. అయినా రంగుల్లో వెయ్యాలన్న ఉత్సాహంకి, దొరికిన ఆ కాస్త మెటీరియల్ తప్ప ఇంకేం అందుబాటులో లేని కాలమది. వెదురు పుల్లల్లాంటి ఆ రంగుల బిళ్ళలే నా రంగుల పెయింటింగ్ అభ్యాసానికి గాండీవం అయ్యాయి.

కావలి - బాల్యంలో స్కూలు, కాలేజి శలవులన్నీ ఎక్కువగా గడిపిన మా ఊరు. గత కాలపు వెలుగు చూడని నా బొమ్మల స్మృతులన్నీ ఆ ఊరిలోనే ఊపిరి పోసుకున్నాయి, ఆ ఊరితోనే ఎక్కువగా అనుబంధాల్నీ పెనవేసుకున్నాయి. అప్పటి నా బొమ్మలకి నేర్చుకోవాలన్న తపన ఉత్తేజమైతే, ప్రేరణ మాత్రం అప్పటి పత్రికలే. వాటిల్లో ప్రముఖమైన వార పత్రిక ఆంధ్రభూమి. అన్ని వార పత్రికలకన్నా భిన్నంగా ఉండేది. అప్పటి ప్రముఖ రచయితల సీరియల్స్ తోబాటు అద్భుతమైన ఇలస్ట్రేషన్ ఆర్టిస్టులు వేసే బొమ్మలు అత్యంత ఆసక్తికరంగా ఉండేవి. గీతల బొమ్మల ఇలస్ట్రేషన్స్ కాకుండా, మరే పత్రికలోనూ లేని కొత్త ఒరవడి, పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ తో చాలా ప్రత్యేకంగా ఉండేది. చందమామ, యువ, స్వాతి లాంటి పత్రికల ముఖచిత్రాలని శ్రీ వడ్డాది పాపయ్య గారు వేసే పెయింటింగ్స్ అలరించినా లోపలి ఇలస్ట్రేషన్స్ మాత్రం గీతల బొమ్మలు, లేదా గీతల బొమ్మలకి రంగులు అద్దిన బొమ్మలే. ఆంధ్రభూమి లో అలా పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ని ఇలస్ట్రేషన్స్ గా వేసిన నాకు నచ్చిన ఇద్దరు ఆర్టిస్టులు - ఒకరు "ఉత్తమ్ కుమార్" గారు, ఇంకొకరు "కళా భాస్కర్" గారు. ఇంకా కొంతమంది ఆర్టిస్ట్ లు ఆంధ్రభూమిలో వీళ్లని అనుకరిస్తూ అప్పుడప్పుడూ అక్కడక్కడా కొన్ని కథలకి వేసేవారు. ఇలస్టేషన్స్ మాత్రమే కాకుండా ఉత్తమ్ గారు మొదలుపెట్టిన ఉత్తమ కథానాయికలు సిరీస్, కళా భాస్కర్ గారు మొదలుపెట్టి చాలా పెద్ద సంఖ్య వరకూ కొనసాగించిన "ఎంకి" సిరీస్ నా పెయింటింగ్ సాధనకి చాలా తోడ్పడ్డాయి. ఉత్తమ్ గారి పెయింటింగ్స్ తోబాటు ఆయన వేసిన రంగుల జోక్సూ, కామిక్స్ బొమ్మలూ ఓ ప్రత్యేక ఆకర్షణతో నన్నలరించేవి.

తర్వాత నా ఇంజనీరింగ్ అయ్యి హైదరాబాదులో జాబ్ చేస్తున్నపుడు ఆంధ్రభూమి ఆర్టిస్టులని కలవాలని నేను పనిగట్టుకుని చేసిన చాలా ప్రయత్నాల ప్రయాసల్లో ఒక్క "కళా భాస్కర్" గారిని మాత్రం కలవ గలిగాను. చిక్కడపల్లి లో ఉంటున్నారని మాత్రమే తెలిసింది, సికిందరాబాద్ లోని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ కెళ్తే అక్కడి అటెండర్ ద్వారా. జనసాంద్రమైన, చిక్కడపల్లి సందుల్లో ఒక ఇంటి మిద్దెపైన చిన్న రూములో ఆయనుంటున్న ఇంటిని ఎలా పట్టానో తెలీదు గానీ, ఎట్టకేలకు పైకెళ్ళి తలుపు తడితే "కళా భాస్కర్" గారు తలుపు తీసి లోపలికి ఆహ్వానించారు.చాలా చిన్న గది, ఒక్కరే ఉంటున్నారు. ఉత్తమ్ గారి బొమ్మలకీ, కళా భాస్కర్ గారి బొమ్మలకీ అభిమానినని చెప్తే ఎంతో సంతోషించారు. "ఎంకి" బొమ్మల ప్రస్థావనలో ఆయన అప్పుడే పూర్తి చేసిన "ఎంకి" సిరీస్ 100 వ చిత్రం నాకు చూపెట్టారు. పూర్తి రంగుల్లో వేసిన పెద్ద సైజ్ వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ అది. కొద్ది వారాల్లో రాబోయే సంచికలో ప్రచురితం అవుతుందనీ చెప్పారు. "ఎంకి" నలుపు తెలుపు పెయింటింగ్స్ వారం వారం పత్రికలో  ఒక పేజి లో సగం సైజ్ నిలువుగా చూట్టమే అప్పటి దాక. వాటిల్లో ఒక బ్లాక్ అండ్ వైట్ బొమ్మని పత్రికలో చూసి యధాతధంగా రంగుల్లో మార్చి కూడా వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ వేశాను. కానీ అలా తర్వాతి సంచికలో ప్రచురితం కాబోయే అంత పెద్ద ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ చూసిన సంతోషం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. అప్పటికి ఉత్తమ్ గారు అమెరికా లో వాల్ డిస్నీ స్టుడియోస్ లో ఆర్టిస్ట్ గా అవకాశం వచ్చి వెళ్ళారని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ అటెండర్ ద్వారా తెలుసుకున్నా, కళా భాస్కర్ గారు ఆ వివరాలు మరికొన్ని చెప్పారు. ఆంధ్రభూమి లో పనిచేసే ఆర్టిస్టులకందరికీ ఉత్తమ్ గారే స్ఫూర్తి అని, తనూ ఆయన వేసిన బొమ్మలు చూస్తూ చాలా నేర్చుకున్నాననీ నాతో అన్నారు. తర్వాత కొద్ది రోజులకి మళ్ళీ కళా భాస్కర్ గారిని కలుద్దామని వెళ్తే ఆయనక్కడ లేరనీ, రూము ఖాళీ చేసి ఇంకొక చోటుకి వెళ్ళిపోయారనీ తెలిసింది. అలా "కళా భాస్కర్" గారితో గడిపిన ఆ కొద్ది సాయంత్ర సమయం ఒక తీపి గుర్తుగా మిగిలిపోయింది. అయితే నేను చూసిన ఆ ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ ప్రచురించిన ఆంధ్రభూమి సంచిక మాత్రం నా చేతికి అందలేదు, నేను చూడలేదు. ఇక చూసే అవకాశం లేదు. తర్వాత కొద్ది కాలానికి "కళా భాస్కర్" గారూ ఆంధ్రభూమి పత్రిక వదలి మూవీ వాల్ పోస్టర్ డిజైన్స్ మొదలెట్టారని కొన్ని సినిమా వాల్ పోస్టర్స్ మీద "కళ" అన్న ఆయన సంతకం చూసి గ్రహించాను. ఉత్తమ్, కళా భాస్కర్ ల బొమ్మలతో కళ కళలాడిన ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక స్వర్ణ యుగమూ వారి నిష్క్రమణతోనే ముగిసింది. తర్వాత వాళ్లలా పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ వేసే ఆర్టిస్టులే తెలుగు వారపత్రికల్లో కరువయ్యారు. బాపు, వడ్దాది పాపయ్యల బొమ్మలూ పత్రికల్లో తగ్గిపోయాయి. మంచి బొమ్మ ఒక్కటీ పత్రికల్లో చూసిన గుర్తులు లేవు.

అలా ఆంధ్రభూమి వారపత్రికతో నా బొమ్మల అనుబంధం విడదీయరానిది. ఈ పెయింటింగ్ మాత్రం ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక సండే ఎడిషన్ లో వచ్చిన ప్రత్యేక శీర్షికలోని ఒక ఫొటో చూసి వేశా. కావలి లో తాతయ్య కి డెక్కన్ క్రానికిల్ గ్రూప్ సంస్థల పత్రికల డిస్ట్రిబ్యూషన్ ఉండేది, ఏజన్సీ తీసుకున్నారు. అలా నాకు "ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక" పరిచయం అయ్యింది. ఆ పరిచయం నా బొమ్మల సాధనకి మార్గదర్శి గా నిలబడింది. అప్పట్లో ఇదీ అదీ అన్న భేదం లేదు, నచ్చిన ఫోటో అయినా, పెయింటింగ్ అయినా చూసి నా దగ్గరున్న మెటీరియల్ తో వెయ్యాలని దీక్షగా కూర్చుని గంటల తరబడి అలా సాధన చేస్తూ వేసుకుంటూ ఉండేవాడిని. అప్పుడు కావలి పాతూరు లో "పోలువారి వీధి" లో మా నారాయణవ్వ ఇంట్లో మేము అద్దెకుంటున్న చిన్న పెంకుటిల్లే నా ఆర్ట్ విద్యాలయం. ఆ విద్యాలయం లో సాగించిన ఏకలవ్య సాధనలోని బొమ్మల్లో ఇదీ ఒకటి. ఇందులో వాడిన రంగులు చూస్తే ఇట్టే ఎవరికైనా తెలిసి పోతుంది. అప్పట్లో హైస్కూల్ విద్యార్ధులకి మొక్కుబడిగా ఉండే డ్రాయింగ్ క్లాస్ పిల్లలకోసం ఒక ఆరు రంగుల బిళ్ళల పెట్టె రంగుల డబ్బా బుక్ షాప్స్ లో దొరికేది. అన్న హైస్కూల్ లో కొన్న వాడని ఆ రంగు బిళ్ళల డబ్బా ఇంట్లో అలా ఖాళీగా ఉంటే, అది నా పెయింటింగ్స్ సాధనకి ఆది గా నిలిచింది. అందులో ఒకటి రెండు రంగులు పూర్తయ్యేదాకా వాటితోనే సాధనా చేశా. ఇప్పుడా జ్ఞాపకాలు గుర్తుచేసుకుంటుంటే "సాధన చేయుమురా నరుడా...సాధ్యము కానిది లేదురా" - అన్న రామకృష్ణ గారి అప్పటి సినిమా పాట మదిలో మెదుల్తుంది.

ఏ పనికైనా అంతిమంగా నేర్పు ముఖ్యం. ఆ నేర్పుకి సాధనే తొలి మెట్టు. తొలి మెట్టే కాదు, తొలి పదీ, వందా, వేల మెట్లు, అంతిమ మెట్టు కూడా సాధనే. ఏదయినా సాధనతోనే సాధ్యం. అప్పటి ఆ అకుంఠిత సాధనే ఇప్పటికీ నా బొమ్మలకీ, బొమ్మలతో నా అనుబంధాలకీ స్ఫూర్తి...

"సాధించటం సాధనవల్లే సాధ్యం."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Merry Christmas...

 

"🎄 Merry Christmas 🎄"

Ink & Watercolors on Paper 8.5" x 11"

Happy Birthday Dear Bhuvan...

 

A Very Happy Birthday Dear Bhuvan! 💐💐