Two birds together . . .

"Two Birds"

Watercolors onPaper (5" x 7")

"Art reveals beauty."

~ Giridhar Pottepalem

చుట్టూ చెంగావి చీర . . .

 

చుట్టూ చెంగావి చీర...

Ink and Watercolors on Paper (5" x 8")

Tribute to S. P. Balasubramanyam

The making of this painting

Back on track...

Ink and Watercolors on Paper (8.5" x 11")

It's been a while since I did any serious Painting. Not that I don't want to do, or don't find time to do it. Sometimes, there is no motivation to do it, that's it. I have so many paintings now, and I started giving away to those who like my Art for Free. I don't make a living from my Art. It's just a passion. Those who got my original Painting, got a piece of my Soul with it. The more my Soul goes out through my Art, the more longer I live.

Art lives longer than it's creator. True Artists are self-motivators.

Life around me...

Ink and Watercolors on Paper (4" x 6")

Life around me inspires me every single day!

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 37 . . .

Portrait of Telugu movie actress - Bhanu Priya

Ink pen on Paper (8" x 11")

జీవితం ఒంటరి ప్రయాణమే. ఒంటరిగా రావటం, ఒంటరిగానే వెళ్ళి పోవటం. రాకపోకల మధ్య నీ ఊపిరి నీదే, నీ అడుగులు నీవే, నీ నడక నీదే, నీ  పయనం నీ గమ్యం రెండూ నీవే. నువ్వేసే అడుగులూ, నువు నడిచే దార్లూ ఒంటరివే. తెలియని గమ్యం వైపు నువ్వేసే నీ అడుగులే నీ దిశ నిర్దేశ మార్గాలు. నీ పయనంలో నువు నడిచే బాటలు, ఆ బాటల్లో నీకెదురయ్యే ప్రదేశాలూ, నువు కలిసే మనుషులూ నీలాగే వాళ్ళ జీవితాల్లో ఒంటరిగా వాళ్ళ గమ్యం వైపు సాగిపోతున్న జీవన బాటసారులే.

హైదరాబాద్ -  అప్పుడూ ఇప్పుడూ ఎప్పుడూ మహా తెలుగు నగరం. పొట్టకూటికోసం వచ్చి చేరే చదువుకో(లే)ని నిరు పేదకైనా, చదువులు ముగిసిన నిరుద్యోగికైనా, డబ్బున్న మహారాజుకైనా నీడనివ్వగల ఒకే ఒక "మహా తెలుగు వృక్షం". విజయవాడ సిద్ధార్ధ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ లో నాలుగేళ్ళ కంప్యూటర్ సైన్స్ ఇంజనీరింగ్ విద్య ముగించి, డిగ్రీ సర్టిఫికేట్ తోబాటు, అమ్మ శ్రమ ని ఐదువేల రూపాయల రూపంలో జేబులో పెట్టుకుని చదివిన చదువుకి తగ్గ ఉద్యోగం కోసం హైదరాబాద్ వైపు వేసిన తొలి అడుగు నా జీవిత దిశని నిర్దేశించింది. చిన్నమామయ్య ఫ్యామిలీ తో విద్యానగర్ లో ఉండడంతో ముందు అక్కడికెళ్ళి తర్వాత ఎలాగోలా ఒక చిన్న రూమ్ అద్దెకి దొరికితే అందులో ఉంటూ మెస్ భోజనం చేస్తూ జాబ్స్ వెతుక్కోవటం మొదలుపెట్టాలి, నా కాళ్ళపై నేను నిలబడగలగాలి - అప్పటి(కి) నా ఆశయం అంతే.

అందరి లాగే అక్కడికొచ్చి చేరిన నన్నూ హైదరాబాద్ అక్కున చేర్చుకుంది. అది వరకే పదవ తరగతి శలవుల్లో చిన్నమామయ్య దగ్గర రెండు నెలలు ఉండడంతో హైదరాబాద్ బాగా పరిచయం. ఆ సుపరిచయమే నన్ను హైదరాబాద్ నగరానికి లాక్కొచ్చింది. అప్పట్లో బి.టెక్ కంప్యూటర్ సైన్స్ కి పెద్దగా అవకాశాలు హైదరాబాద్ లో లేవు. బోంబే, ఢిల్లీ లో కొంచెం మెరుగ్గా, తర్వాత అప్పుడప్పుడే వింటున్న బెంగుళూర్, అంతే. నాకవేవీ పరిచయం లేని నగరాలు కావటంతో హైదరాబాద్ వైపు నా తొలి అడుగులు పడ్డాయి. తెచ్చుకున్న డబ్బుతో ఒక సంవత్సరం పాటు ఉద్యోగం రాకున్నా నెట్టుకు రావొచ్చు. దిగిన తెల్లారే నల్లకుంట, శంకర్ మఠ్ ఎదురుగా షాపులపైన ఫ్లోర్ లో ఉండే "స్టేట్ బ్యాంక్ ఆఫ్ హైదరాబాద్" లో అకౌంట్ ఓపెన్ చేయించి డబ్బులు అందులో డిపాజిట్ చేయించాడు చిన్నమామయ్య. జాబ్ దొరికే దాకా నా నిరుద్యోగ భృతి అదే. కావాలంటే అమ్మకి జాబు రాస్తే ఎలాగోలా పంపిస్తుంది. కానీ ఇంకా అమ్మ శ్రమ మీద ఆధార పడటం ఇష్టం లేదు. ప్రతి పైసా ఆచి తూచి ఖర్చుపెడితేనే ఆ మహా నగరంలో మనుగడ. ఎక్కువగా ఎక్కడికైనా నడకే, లేదంటే ఎంత సేపు వెయిట్ చేసయినా, ఎన్ని మారాల్సి వచ్చినా సిటీ బస్సులే. ఆటో ఎక్కాలంటే మీటర్ లో తిరిగే రూపాయి సంఖ్యలు చూస్తేనే భయం. ఆటో ఒక లగ్జరీ.

హైదరాబాద్ కి వచ్చిన రెండో రోజు నుంచే ఉత్సాహంగా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు మొదలు పెట్టా. ఒంటరిగానే ముందుకి అడుగులేశా. డెక్కన్ క్రానికిల్ న్యూస్ పేపర్ లో అప్పట్లో రోజూ వస్తున్న ఒకటీ రెండు "కంప్యూటర్ సెంటర్ ప్రకటనలు" చూసి ఫైల్ లో డిగ్రీ సర్టిఫికేట్, బయోడేటా తో విద్యానగర్ లో సికిందరాబాద్ కి ఎక్కిన "సిటీ ట్రెయిన్" (ఇప్పుడిదే మెట్రో గా రూపాంతరం చెందింది) నా మొదటి ప్రయత్నం. తర్వాత కొద్ది రోజులకి నాలాగే వచ్చి తమ ఒంటరి పయనంలో కొందరు నా క్లాస్ మేట్స్ కలవటం, కలిసి రూమ్ అద్దెకి తీసుకుని ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో పడిపోయా. జాబ్స్ కి అప్లికేషన్స్ వేస్తూ, పబ్లిక్ సెక్టార్ జాబ్స్ కి టెస్టులు రాస్తూ, చివరికి ఎయిర్ ఫోర్స్ అయినా, ఇంజనీరింగ్ క్వాలిఫికేషన్ అన్న ఏ జాబ్ కైనా అప్లై చెయటంతోనే నాలుగు నెలలు దొర్లిపోయాయి. రాత పరీక్ష, ఇంటర్వ్యూలో నెగ్గి నన్ను వరించిన నా మొదటి ఉద్యోగం ఆంధ్రప్రదేశ్ స్టేట్ గవర్న్మెంట్ ది, డిస్ట్రిక్ కంప్యూటర్ సెంటర్ లో డాటా ప్రోసెసింగ్ ఆఫీసర్ గా. అయిష్టంగానే అందులో చేరిపోయా. ఆ నాలుగు నెలల కాలంలో విద్యానగర్, రామ్ నగర్, శంకర్ మఠ్, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ క్యాంపస్, క్రాస్ రోడ్స్, ట్యాంక్ బండ్, చిక్కడపల్లి లో పబ్లిక్ లైబ్రరీ ఇవే ఎక్కువగా నేను తిరిగిన ప్రదేశాలు.

ఉద్యోగ వేటలో రోజూ విద్యా నగర్ నుంచి పొద్దున్నే 10 గంటలకి కాలి నడకన బయల్దేరి చిక్కడపల్లి పబ్లిక్ లైబ్రరీ కెళ్ళి జాబ్స్ కాలమ్స్ చూసి వివరాలు రాసుకుని, రూమ్ కి వచ్చి అప్లై చెయటం నా దైనందిన కార్యక్రమం. ఆదివారం లైబ్రరీ శలవు, కొంచెం బోర్ గా అనిపించేది. అలా ఒక ఆదివారం అతి బోరు కొడుతున్న సమయం లో చిన్నమామయ్య వాళ్ళింటో కూర్చుని పేపర్ తిరగేస్తూ అందులో ఒక సినిమా ప్రకటన చూసి ఏమీ తోచక ఇంక్ పెన్ తో గీసిన గీతలే ఈ బొమ్మ. "ఏ గీత గీసినా నీ రూపమే అన్నట్టు" (నా)కనిపించే అప్పటి నటి "భానుప్రియ" బొమ్మిది. తమాషా ఏంటంటే కింద తెలుగులో "గిరి" అని ఇంగ్లిష్ లో Giridhar అని సంతకం పెట్టింది మాత్రం మా చిన్నమామయ్య. అప్పటికి కొన్ని వందల బొమ్మలేసినా, వేసిన బొమ్మ కింద నా సంతకం ఇదీ అని ఒక పద్ధతిలో నేనింకా సెటిల్ అవలేదు. ఒక్కొకసారి చిన్నమామయ్య సంతకాన్ని అనుకరించే వాడిని, ఒక్కొక సారి అప్పటి సినీ పబ్లిసిటీ ఆర్టిస్ట్ గంగాధర్ సంతకం కూడా అనుకరించేవాడిని. తెలుగులో, ఇంగ్లీష్ లో రకరకాలుగా బొమ్మల కింద సంతకాలు పెడుతూ ఉండటం చూసి బొమ్మయ్యాక, "ఏది గిరీ ఇలా ఇవ్వు, సంతకం ఎలా పెట్టాలో చూపిస్తా" అని తీసుకుని చిన్నమామయ్య పెట్టిన రెండు సంతకాలవి. చిన్నమామయ్య అప్పటికి బొమ్మలు వెయ్యటం తగ్గి రచనల్లో ఉన్నా, దానికి ముందు  పెద్ద చిత్రకారుడు. చిన్నప్పటి నుంచీ నేనేసే బొమ్మలు చూసి నను ప్రోత్సహించిన ఏకైక వ్యక్తి మా ఫ్యామిలీలో. అయితే సరిగ్గా ఏ బొమ్మ చూసి ఈ బొమ్మ వేశా అన్నది స్పష్టంగా గుర్తులేదు కానీ, అప్పడు వివాదాస్పదంగా "బ్రహ్మర్షి విశ్వామిత్ర" సినిమా ప్రకటనలో చూసి వేసింది అని మాత్రం గుర్తుంది. ఆ సినిమా లో హీరోయిన్ "భానుప్రియ" కాదు. బహుశా ముందుగా ప్రకటనలో ఇచ్చి తర్వాత "మీనాక్షి శేషాద్రి" ని మార్చారో ఏమో తెలీదు. అలా ఉద్యోగ వేటలో ఉన్నా, అదపా దడపా బోర్ కొట్టినపుడల్లా బొమ్మల పయనం మాత్రం సాగేది. ఆ కాస్త నిరుద్యోగ పయనంలోని కొద్ది బొమ్మల్లో ఇది ఒకటి. హైదరాబాద్ లో అప్పుడు చిన్నమామయ్య విద్యానగర్ ఉంటున్న ఇంట్లో వేసిన ఒకే ఒక బొమ్మ కావటం దీని ప్రత్యేకత.

అలా ఉద్యోగ వేట బాటలో ఉన్నపుడు అడపా దడపా బొమ్మలు వేస్తున్నా, జాబ్ వచ్చాక ఆ డబ్బుల్తో చాలా ఆర్ట్ మెటీరియల్ కొని ముమ్మరంగా పెయింటింగ్స్ వెయ్యాలన్న కోరిక మాత్రం మదిలో బలంగా నాటుకునే ఉండేది. మా పెద్దమామయ్య "కావలి" లో ఉండే వాడు. ఆయనతో  ఎవరైనా ఏదైనా అనుభవం లేకుండా ఎదురు వాదిస్తే ఒక బలమైన వాక్యంతో ఆ వాదనకి ముగింపు పలికే వాడు. ఆ వాక్యం ఎప్పుడూ ఈ రెండు మాటలతోనే మొదలయ్యేది. "ఒరే పిచ్చోడా, ...". బహుశా అప్పుడు నా మదిలో నా కోరిక పెద్దమామయ్య ముగింపు వాక్యం లాగే నన్ను చూసి వెక్కిరించే ఉంటుంది -"ఒరే పిచ్చోడా, జాబ్ వచ్చాక నీకింక బొమ్మలకి టైమ్ ఉండదురా..." అంటూ. సరిగ్గా అలా మొదటి జాబ్ వచ్చాక, వెనుదిరిగి చూడలేదు. రెండు దశాబ్దాలు బొమ్మల సడి, సందడి లేకుండానే జీవితం అమిత వేగంగా ముందుకి దూసుకు పోయింది.

అలా రెండు దశాబ్దాల తర్వాత మళ్ళీ సీరియస్ గా బొమ్మలు వేసే ప్రయత్నాలు చేశా. అందరిలాగానే జాబ్, ఫ్యామిలీ, పిల్లలు, పరుగులుతో బిజీ లైఫ్ లోనూ ఒక ఫుల్ టైమ్ ఆర్టిస్ట్ కూడా వెయ్యలేనన్ని బొమ్మలు ఒక ఐదేళ్ళల్లో(నే) వేశా. స్కెచ్ లతో మొదలుపెట్టి రెండు మూడు స్కెచ్ బుక్కులు నింపేసి, వాటర్ కలర్స్ మొదలు పెట్టి ప్రొఫెషనల్ స్టైల్ పోర్ట్రెయిట్స్ దాకా, నా చిరకాల వాంఛ అయిన ఆయిల్ పెయింటింగ్సూ చిన్నా పెద్దా క్యాన్వాసులపై ముమ్మరంగా వేశా. ఒక రకంగా వేసీ వేసీ ఒక దశలో ఎవరి కోసం వెయ్యాలింకా అని అనిపించి అలసి పోయి చివరికి ఆపా కూడ. నేనొదలాల(నుకు)న్నా నన్నొదలని(వి) నా బొమ్మలు, నన్నే అంటి పెట్టుకున్న(వి) నా బొమ్మలు. నా బొమ్మలు లేని నేను లేను. ఈ జీవితంలో నాకు ఎప్పుడూ, నేనెక్కడున్నా, రాష్ట్రాలు, దేశాలు, ఖండాలు దాటినా తోడైనవి, తోడున్నవి, కడదాకా నాతోనే ఉండేవీ నా బొమ్మలు మాత్రమే. బొమ్మలు వెయ్యటం నేర్చుకోవాలని, వెయ్యాలని చిన్నప్పట్నుంచీ ఎంతగా తపించానో వేసిన ప్రతి బొమ్మనీ అంతగా ప్రేమించా. నా జీవన పయనంలో "నా బొమ్మల ప్రేమ" ని ఇష్ట పడ్డ ప్రతి మనిషినీ, ప్రతి మనసునీ ఒక బాంధవ్యానుబంధంగా భావించా, ప్రేమించా. ఎప్పటికీ అలానే భావిస్తా, ప్రేమిస్తా, ప్రేమిస్తూనే ఉంటా...

"జీవితం ఒంటరి ప్రయాణమే...అయినా వేసే ప్రతి అడుగునీ గుర్తించి ప్రేమించు."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" చదివి, అవి నచ్చి, ఆపకుండా ఎందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Thank you...

 Thank you!

Ink & Water colors on paper 5" x 4"

Thank all you those who sent me their wishes and kind words on my Birthday this year. Little things in life become valuable when they touch the receiver's heart. ❤️

Listen to your soul...

Ink pen on Paper (8.5" x 11")

Sometimes, life slows you down. But never stop your passion. It's the extra mile that you run that matters in life's race. That extra mile is the important one that makes you satisfied and fulfills your soul.

Always listen to your soul.

All the best Chiru...

Chiranjeevi - Telugu Movie Actor (8.5" x 11")

Ink and Watercolors on Paper

All the very best Dear Chiru 💐💐

You are an inspiration for many even at this age.

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 36 . . .

 

కొల్లేరు సరస్సు

Low Grade Poster Colors on Paper (7" x 12")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35 

విలువిద్య నేర్చుకోవటానికి 'గాండీవం' అవసరం లేదు. రెండు వెదురు పుల్లలు, కొంచెం నార దొరికితే చాలు. విల్లు తయారు చేసుకుని ఆ విల్లు చేపట్టిన విలుకాడి చేతిలోని నేర్పు, అకుంఠిత దీక్ష, పట్టుదలతో చేసే విద్యా సాధన చాలు. విలువిద్య నేర్పు సాధనతో వస్తుంది తప్ప, ఎక్కుపెట్టే బాణంతో రాదు. విద్య నేర్పించే గురువుంటే మెళకువలు నేర్చుకోవడం సులువవుతుంది, లేదంటే ఏకలవ్య విద్యాభ్యాస సాధనే నేర్చుకోవాలన్న పట్టుదలకి గురువు.

నా రంగుల బొమ్మల విద్యాభ్యాసానికి ఊతగా నాకు దొరికిన నాసిరకం ఆరు రంగుబిళ్ళల వాటర్ కలర్ పెయింట్స్ పెట్టె, ఒక నాసిరకం బ్రష్ తో మొదలుపెట్టి సాగించిన బొమ్మల సాధన కాలం నాటి ఒకానొక రంగుల పెయింటింగ్ ఇది. "ఆధ్రభూమి దినపత్రిక, సండే స్పెషల్" లో వచ్చిన ఫొటో ఆధారంగా అభ్యాసం చేసి వేసింది. దీనికి  సరిగ్గా సంవత్సరం ముందొకసారి అదే ఫొటో ని చూసి బ్లాక్ అండ్ వైట్ లో బ్రిల్ ఫౌంటెన్ పెన్ ఇంకు తో మరీ నాసి రకం పేపర్ మీద దీనికన్నా పెద్ద సైజ్ లో పెయింటింగ్ వేశా. ఆ రంగుల పెట్టెలో ఉన్నదే ఐదారు రంగు బిళ్ళలు. రెండు మూడు రంగులు కలిపి కొత్త రంగులు సృష్టించే వీలూ లేని నాసి రకం రంగులవి. అయినా రంగుల్లో వెయ్యాలన్న ఉత్సాహంకి, దొరికిన ఆ కాస్త మెటీరియల్ తప్ప ఇంకేం అందుబాటులో లేని కాలమది. వెదురు పుల్లల్లాంటి ఆ రంగుల బిళ్ళలే నా రంగుల పెయింటింగ్ అభ్యాసానికి గాండీవం అయ్యాయి.

కావలి - బాల్యంలో స్కూలు, కాలేజి శలవులన్నీ ఎక్కువగా గడిపిన మా ఊరు. గత కాలపు వెలుగు చూడని నా బొమ్మల స్మృతులన్నీ ఆ ఊరిలోనే ఊపిరి పోసుకున్నాయి, ఆ ఊరితోనే ఎక్కువగా అనుబంధాల్నీ పెనవేసుకున్నాయి. అప్పటి నా బొమ్మలకి నేర్చుకోవాలన్న తపన ఉత్తేజమైతే, ప్రేరణ మాత్రం అప్పటి పత్రికలే. వాటిల్లో ప్రముఖమైన వార పత్రిక ఆంధ్రభూమి. అన్ని వార పత్రికలకన్నా భిన్నంగా ఉండేది. అప్పటి ప్రముఖ రచయితల సీరియల్స్ తోబాటు అద్భుతమైన ఇలస్ట్రేషన్ ఆర్టిస్టులు వేసే బొమ్మలు అత్యంత ఆసక్తికరంగా ఉండేవి. గీతల బొమ్మల ఇలస్ట్రేషన్స్ కాకుండా, మరే పత్రికలోనూ లేని కొత్త ఒరవడి, పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ తో చాలా ప్రత్యేకంగా ఉండేది. చందమామ, యువ, స్వాతి లాంటి పత్రికల ముఖచిత్రాలని శ్రీ వడ్డాది పాపయ్య గారు వేసే పెయింటింగ్స్ అలరించినా లోపలి ఇలస్ట్రేషన్స్ మాత్రం గీతల బొమ్మలు, లేదా గీతల బొమ్మలకి రంగులు అద్దిన బొమ్మలే. ఆంధ్రభూమి లో అలా పూర్తి స్థాయి పెయింటింగ్స్ ని ఇలస్ట్రేషన్స్ గా వేసిన నాకు నచ్చిన ఇద్దరు ఆర్టిస్టులు - ఒకరు "ఉత్తమ్ కుమార్" గారు, ఇంకొకరు "కళా భాస్కర్" గారు. ఇంకా కొంతమంది ఆర్టిస్ట్ లు ఆంధ్రభూమిలో వీళ్లని అనుకరిస్తూ అప్పుడప్పుడూ అక్కడక్కడా కొన్ని కథలకి వేసేవారు. ఇలస్టేషన్స్ మాత్రమే కాకుండా ఉత్తమ్ గారు మొదలుపెట్టిన ఉత్తమ కథానాయికలు సిరీస్, కళా భాస్కర్ గారు మొదలుపెట్టి చాలా పెద్ద సంఖ్య వరకూ కొనసాగించిన "ఎంకి" సిరీస్ నా పెయింటింగ్ సాధనకి చాలా తోడ్పడ్డాయి. ఉత్తమ్ గారి పెయింటింగ్స్ తోబాటు ఆయన వేసిన రంగుల జోక్సూ, కామిక్స్ బొమ్మలూ ఓ ప్రత్యేక ఆకర్షణతో నన్నలరించేవి.

తర్వాత నా ఇంజనీరింగ్ అయ్యి హైదరాబాదులో జాబ్ చేస్తున్నపుడు ఆంధ్రభూమి ఆర్టిస్టులని కలవాలని నేను పనిగట్టుకుని చేసిన చాలా ప్రయత్నాల ప్రయాసల్లో ఒక్క "కళా భాస్కర్" గారిని మాత్రం కలవ గలిగాను. చిక్కడపల్లి లో ఉంటున్నారని మాత్రమే తెలిసింది, సికిందరాబాద్ లోని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ కెళ్తే అక్కడి అటెండర్ ద్వారా. జనసాంద్రమైన, చిక్కడపల్లి సందుల్లో ఒక ఇంటి మిద్దెపైన చిన్న రూములో ఆయనుంటున్న ఇంటిని ఎలా పట్టానో తెలీదు గానీ, ఎట్టకేలకు పైకెళ్ళి తలుపు తడితే "కళా భాస్కర్" గారు తలుపు తీసి లోపలికి ఆహ్వానించారు.చాలా చిన్న గది, ఒక్కరే ఉంటున్నారు. ఉత్తమ్ గారి బొమ్మలకీ, కళా భాస్కర్ గారి బొమ్మలకీ అభిమానినని చెప్తే ఎంతో సంతోషించారు. "ఎంకి" బొమ్మల ప్రస్థావనలో ఆయన అప్పుడే పూర్తి చేసిన "ఎంకి" సిరీస్ 100 వ చిత్రం నాకు చూపెట్టారు. పూర్తి రంగుల్లో వేసిన పెద్ద సైజ్ వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ అది. కొద్ది వారాల్లో రాబోయే సంచికలో ప్రచురితం అవుతుందనీ చెప్పారు. "ఎంకి" నలుపు తెలుపు పెయింటింగ్స్ వారం వారం పత్రికలో  ఒక పేజి లో సగం సైజ్ నిలువుగా చూట్టమే అప్పటి దాక. వాటిల్లో ఒక బ్లాక్ అండ్ వైట్ బొమ్మని పత్రికలో చూసి యధాతధంగా రంగుల్లో మార్చి కూడా వాటర్ కలర్ పెయింటింగ్ వేశాను. కానీ అలా తర్వాతి సంచికలో ప్రచురితం కాబోయే అంత పెద్ద ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ చూసిన సంతోషం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. అప్పటికి ఉత్తమ్ గారు అమెరికా లో వాల్ డిస్నీ స్టుడియోస్ లో ఆర్టిస్ట్ గా అవకాశం వచ్చి వెళ్ళారని డెక్కన్ క్రానికిల్ ఆఫీస్ అటెండర్ ద్వారా తెలుసుకున్నా, కళా భాస్కర్ గారు ఆ వివరాలు మరికొన్ని చెప్పారు. ఆంధ్రభూమి లో పనిచేసే ఆర్టిస్టులకందరికీ ఉత్తమ్ గారే స్ఫూర్తి అని, తనూ ఆయన వేసిన బొమ్మలు చూస్తూ చాలా నేర్చుకున్నాననీ నాతో అన్నారు. తర్వాత కొద్ది రోజులకి మళ్ళీ కళా భాస్కర్ గారిని కలుద్దామని వెళ్తే ఆయనక్కడ లేరనీ, రూము ఖాళీ చేసి ఇంకొక చోటుకి వెళ్ళిపోయారనీ తెలిసింది. అలా "కళా భాస్కర్" గారితో గడిపిన ఆ కొద్ది సాయంత్ర సమయం ఒక తీపి గుర్తుగా మిగిలిపోయింది. అయితే నేను చూసిన ఆ ఒరిజినల్ పెయింటింగ్ ప్రచురించిన ఆంధ్రభూమి సంచిక మాత్రం నా చేతికి అందలేదు, నేను చూడలేదు. ఇక చూసే అవకాశం లేదు. తర్వాత కొద్ది కాలానికి "కళా భాస్కర్" గారూ ఆంధ్రభూమి పత్రిక వదలి మూవీ వాల్ పోస్టర్ డిజైన్స్ మొదలెట్టారని కొన్ని సినిమా వాల్ పోస్టర్స్ మీద "కళ" అన్న ఆయన సంతకం చూసి గ్రహించాను. ఉత్తమ్, కళా భాస్కర్ ల బొమ్మలతో కళ కళలాడిన ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక స్వర్ణ యుగమూ వారి నిష్క్రమణతోనే ముగిసింది. తర్వాత వాళ్లలా పెయింటింగ్స్ ఇలస్ట్రేషన్స్ వేసే ఆర్టిస్టులే తెలుగు వారపత్రికల్లో కరువయ్యారు. బాపు, వడ్దాది పాపయ్యల బొమ్మలూ పత్రికల్లో తగ్గిపోయాయి. మంచి బొమ్మ ఒక్కటీ పత్రికల్లో చూసిన గుర్తులు లేవు.

అలా ఆంధ్రభూమి వారపత్రికతో నా బొమ్మల అనుబంధం విడదీయరానిది. ఈ పెయింటింగ్ మాత్రం ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక సండే ఎడిషన్ లో వచ్చిన ప్రత్యేక శీర్షికలోని ఒక ఫొటో చూసి వేశా. కావలి లో తాతయ్య కి డెక్కన్ క్రానికిల్ గ్రూప్ సంస్థల పత్రికల డిస్ట్రిబ్యూషన్ ఉండేది, ఏజన్సీ తీసుకున్నారు. అలా నాకు "ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక" పరిచయం అయ్యింది. ఆ పరిచయం నా బొమ్మల సాధనకి మార్గదర్శి గా నిలబడింది. అప్పట్లో ఇదీ అదీ అన్న భేదం లేదు, నచ్చిన ఫోటో అయినా, పెయింటింగ్ అయినా చూసి నా దగ్గరున్న మెటీరియల్ తో వెయ్యాలని దీక్షగా కూర్చుని గంటల తరబడి అలా సాధన చేస్తూ వేసుకుంటూ ఉండేవాడిని. అప్పుడు కావలి పాతూరు లో "పోలువారి వీధి" లో మా నారాయణవ్వ ఇంట్లో మేము అద్దెకుంటున్న చిన్న పెంకుటిల్లే నా ఆర్ట్ విద్యాలయం. ఆ విద్యాలయం లో సాగించిన ఏకలవ్య సాధనలోని బొమ్మల్లో ఇదీ ఒకటి. ఇందులో వాడిన రంగులు చూస్తే ఇట్టే ఎవరికైనా తెలిసి పోతుంది. అప్పట్లో హైస్కూల్ విద్యార్ధులకి మొక్కుబడిగా ఉండే డ్రాయింగ్ క్లాస్ పిల్లలకోసం ఒక ఆరు రంగుల బిళ్ళల పెట్టె రంగుల డబ్బా బుక్ షాప్స్ లో దొరికేది. అన్న హైస్కూల్ లో కొన్న వాడని ఆ రంగు బిళ్ళల డబ్బా ఇంట్లో అలా ఖాళీగా ఉంటే, అది నా పెయింటింగ్స్ సాధనకి ఆది గా నిలిచింది. అందులో ఒకటి రెండు రంగులు పూర్తయ్యేదాకా వాటితోనే సాధనా చేశా. ఇప్పుడా జ్ఞాపకాలు గుర్తుచేసుకుంటుంటే "సాధన చేయుమురా నరుడా...సాధ్యము కానిది లేదురా" - అన్న రామకృష్ణ గారి అప్పటి సినిమా పాట మదిలో మెదుల్తుంది.

ఏ పనికైనా అంతిమంగా నేర్పు ముఖ్యం. ఆ నేర్పుకి సాధనే తొలి మెట్టు. తొలి మెట్టే కాదు, తొలి పదీ, వందా, వేల మెట్లు, అంతిమ మెట్టు కూడా సాధనే. ఏదయినా సాధనతోనే సాధ్యం. అప్పటి ఆ అకుంఠిత సాధనే ఇప్పటికీ నా బొమ్మలకీ, బొమ్మలతో నా అనుబంధాలకీ స్ఫూర్తి...

"సాధించటం సాధనవల్లే సాధ్యం."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...

Merry Christmas...

 

"🎄 Merry Christmas 🎄"

Ink & Watercolors on Paper 8.5" x 11"

Happy Birthday Dear Bhuvan...

 

A Very Happy Birthday Dear Bhuvan! 💐💐

వెలుగు చూడని నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 35 . . .

Camel Poster Colors on Paper (8"" x 4")

<-- నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 34                                                 నా "బొమ్మలు చెప్పే కథలు" - 36  -->

నూతనం ఎప్పుడూ ఉత్సాహమే. కొత్త సంవత్సరం సమీపిస్తుందంటే ఏదో తెలీని నూతనోత్సాహం ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఉద్భవిస్తుంది. రోజూ ఉదయించే సూర్యుని లేత కిరణాలే ప్రతి జీవిలోనూ నింపే ఊపిరి ఉత్సాహాలు. ప్రతి సంవత్సరం నూతనంగా చిగురిస్తూ చెట్లు సంతరించుకునే పచ్చని వసంతం కోయిల గానం కి ఇచ్చే జీవనోత్సాహం. జడి వాన చినుకులతో వచ్చి చేరే కొత్త నీరే నిశ్చల నదినీ ఉత్సాహంగా పరవళ్ళు తొక్కించే ప్రవాహ శక్తి. పాత కొత్తల కలయికే జీవన పయనం. ప్రతి జీవాన్ని ముందుకి నడిపే అద్భుతమైన అదృశ్య శక్తి నిస్సందేహంగా ఉత్సాహమే.

సిద్ధార్ధ ఇంజనీరింగ్ కాలేజి, విజయవాడ లో ఉత్సాహంగా ముందుకి సాగిపోతున్న నూతన కాలం. రెండవ సంవత్సరం, క్యాంపస్ ఓల్డ్ హాస్టల్ లో ఎప్పటికీ పాతబడని అప్పటి నా కొత్త రోజుల అనుభవాలవి. డిసెంబర్ నెల. హాస్టల్ మెస్ లో భోంచేసి రూముకి వచ్చి పుస్తకం పట్టుకున్నా, చదువుకన్నా ఫ్రెండ్స్ తో కబుర్లే చురుగ్గా సాగుతున్న రాత్రి సమయం. సడెన్ గా ఒక వ్యక్తి ఒక పక్క భుజానికి తగిలిస్తే నడుము దగ్గర వేలాడే పొడవాటి సంచి తగిలించుకుని చేతిలో ఒక కట్ట గ్రీటింగ్ కార్డులు పట్టుకుని లోపలికి వచ్చి "న్యూ ఇయర్ గ్రీటింగ్ కార్డులు కొంటారా, చూడండి" అంటూ చేతిలోని కొన్ని కార్డుల్ని శాంపిల్స్ అన్నట్టుగా మా చేతులకి అందించటంతో కబుర్లు ఆపి ఒక్కసారిగా కొద్ది క్షణాల పాటు నిశ్శబ్ధం. ఆ కార్డుల్ని చూసీ చూడగనే నా మనసైతే ఉత్సాహంతో పులకరించి పోయింది. వచ్చిన ఆ వ్యక్తి సాదా సీదాగా ఉన్నాడు, పెద్ద వయసు కూడా లేదు, ముప్పై లోపే ఉండోచ్చు. తనకున్న కళ తో బ్రతుకు కలని నిజం చేసుకునే ప్రయత్నం తో అంత దూరం శ్రమ పడొచ్చాడు. పోస్ట్ కార్డు సైజ్ లో ఉండే చార్ట్ పేపర్, కొంచెం మందంగా ఉంటుంది, దీనికి తెలుగులో ప్రత్యేకమైన పేరేమీ లేదు కానీ రికార్డ్ పేపేర్ అనో, చార్ట్ పేపర్ అనో, ప్రింటింగ్ ప్రెస్ వాళ్ళ భాషలో అయితే ఐవరీ బోర్డ్, లేదా పెళ్ళికార్డుల పేపర్ అనో అనాలి అంతే. GSM బరువు కొలతలు తెలీని అందరికీ సుపరిచయం అయిన పేపర్ అది. నేనూ నా బొమ్మలకప్పుడు ఎక్కువగా అదే వాడేవాడిని. అలాంటి పేపర్ మీద వేసిన ప్రకృతి పెయింటింగ్స్. ఆ రంగుల అమరిక, ఆ సింగిల్ స్ట్రోక్ బ్రష్ స్ట్రోక్స్, ఆ నైపుణ్యం అంతవరకూ ఎప్పుడూ చూడలేదు. ప్రతి పెయింటింగ్ లో చెట్లు, పక్షులు, చంద్రుడో, సూర్యుడో, కొలన్లో పడవలు, కొన్నిట్లో ఒకరిద్దరు మనుషులు, వాళ్ళ నీడలు, ఇవే అన్ని చిత్రాల్లోనూ. కానీ ఒక చిత్రం ఉన్నట్టు ఇంకొక చిత్రం లేదు. వైవిధ్యంతో దేనికదే ప్రత్యేకం. ఒక చిత్రం లో ప్రకృతి పచ్చని రంగుల్లో ఉంటే ఇంకొక చిత్రం లో పసుపు, ఎరుపు రంగుల్లో, మరొక చిత్రం లో నీలం రంగులో రాత్రిని మరిపిస్తూ, ఇలా విభిన్నమైన చిత్రాలు. అలా ఒక్కొక్క చిత్రాన్నీ ఫోల్డింగ్ గ్రీటింగ్ కార్డు మీద అతికించి లోపల ఒక పేపర్ లో "Happy New Year" అని ప్రింట్ చెయ్యబడిన, చేతితో తయారు చేసిన గ్రీటింగ్ కార్డులు. అవి చూస్తున్న నా ముఖంలో సంతోషం వెంటనే పట్టేశాడాయన. నా స్టడీ టేబుల్ ఆనుకుని ఉన్న గోడపైన నేను వేసిన బొమ్మలు, పోస్టర్ కలర్స్ పెయింటింగ్స్ కూడా అప్పటికే గమనించే ఉంటాడు. ఖచ్చితంగా కొంటాను అన్న నమ్మకం కలిగే ఉంటుంది. నా చేతికిచ్చినట్టే మిగతా ఫ్రెండ్స్ చేతికీ తలా ఒకటీ రెండు సాంపిల్ కార్డులు ఇచ్చినా వాళ్ళవి చూసి బాగున్నాయి అని ఆయన చేతికి తిరిగి ఇచ్చెయ్యటం, నేను మాత్రం అవి పరిశీలించి చూస్తూ ఉండటంతో కొంటానన్న ఆశ ఆయనలో చిగురించిందేమో నా దగ్గరకి వచ్చి ఇంకా బ్యాగ్ లో ఉన్నాయి అని ఓపెన్ చేసి అన్నీ నా ముందు పరచి పెట్టేశాడు. 

ప్రతి ఒక్క పెయింటింగ్ నీ పరిశీలించి చూస్తూ ఆశ్చర్యపోతూ ఎలా వేస్తారు, ఏం మెటీరియల్ తో వేశారు లాంటి ప్రశ్నలు వేశా. కొన్నిటికి మాత్రమే సమాధానం వచ్చింది, కొన్నిటిని అది సీక్రెట్ అనీ వాళ్ళ నాన్న వేసేవారనీ, ఆయన ద్వారా నేర్చుకున్నాననీ తప్ప ఇంకేమీ బహిర్గతం చెయ్యలేదు. ఎంత సేపు చూసినా తనివి తీరనంత ముచ్చటగా ఉన్న ఆ గ్రీటింగ్ కార్డులు అన్నీ చూసి ఒక మూడో నాలుగో కొనుక్కున్నాను. దానికే ఆయన చాలా సంతోషించేశాడు. ఒక్కొక్క గ్రీటింగ్ కార్డు ధర "ఐదు రూపాయలు". అప్పట్లో ఆ ధర చాలా ఎక్కువ. బయట ప్రింటెడ్ కార్డ్స్ ఒకటి రెండు రూపాయలకే దొరికేవి. కానీ అవన్నీ చేత్తో స్వయంగా వేసిన ఒరిజినల్ పెయింటింగ్స్. నిజానికి ఐదు రూపాయల ధర చాలా తక్కువ. చేతి కళకి ఖరీదు కట్టటం చాలా కష్టం. ఒక మధ్య తరగతి కుటుంబం నుంచి కాలేజి లో చదువుకునే స్టూడెంట్ శక్తికి మించిందే ఆ గ్రీటింగ్ కార్డుల ఖర్చు. ఆర్ట్ ని చూస్తే వాటి వెలా కొంటే ఖర్చు అన్న వాస్తవం మర్చిపోయేవాడిని.

ఒక ఆర్టిస్ట్ వేసిన ఒరిజినల్ ఆర్ట్ ని దగ్గరగా చూడటమే ఒక పెద్ద వరం అన్న రోజులవి, అలాంటిది ఒరిజినల్ ఆర్ట్ చేతిలో గ్రీటింగ్ కార్డ్ రూపంలో ఉంటే అన్నీ మర్చిపోవటమే. అలా కొన్న గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ ఎవ్వరికీ పంపలేదు, నా ఆర్ట్ కలెక్షన్స్ లో భద్రపరచుకున్నా. ఆరోజు హాస్టల్ లో రూము రూము తిరిగినా అక్కడక్కడా ఒకటీ అరా ఎవరైనా కొన్నారేమో. నేను కొన్నవి కొన్నే అయినా అన్ని కొన్న వాళ్ళెవరూ లేరు. తిరిగి వెళ్తున్న అతన్ని గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటే అనిపించింది, "చాలా దూరం సిటీ బస్సులో రెండు మూడు రూపాయలు చార్జి పెట్టి ఇంత దూరం వచ్చి, రూము రూముకీ తిరిగి అమ్మినా పట్టుమని పది కార్డులైనా అమ్ముడయ్యాయో లేదో, కానీ ఎంతో ఆశ ప్రయాసలతో ఇంత దూరం వచ్చి ఉంటాడు. ఇలాగే విజయవాడలో అన్ని కాలేజిలకీ వెళ్తాడేమో, ఎలాగోలా అన్నీ అమ్ముడుపోతాయి" అని అనుకున్నా. "డబ్బులుంటే ఆ సంచి మొత్తం కార్డులు కొనేసుండొచ్చు" అనికూడా అనుకున్నా.

తర్వాతి రెండేళ్ళూ న్యూ ఇయర్ కి ముందు ఆయన హాస్టల్ కి రావటం నేను ప్రతి సంవత్సరం కొంటూ ఉండటం పరిపాటయింది. ఆఖరి సంవత్సరం, నాలుగవ సంవత్సరం లో ఉన్నపుడు నా రూము వెతుక్కుంటూ నా దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆ రోజే ఒక గ్రీటింగ్ కార్డులా పోస్టర్ కలర్స్ తో "బి. సరోజా దేవి" హీరోయిన్ నాట్య భంగిమ ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ లో ప్రింట్ అయిన బ్లాక్ అండ్ వైట్ ఫొటో చూసి రంగుల్లో పెయింటింగ్ వేస్తూ ఉన్నాను, దాదాపు పూర్తికావొచ్చింది. ఎప్పటిలానే కొన్ని కార్డులు కొన్నాను. నేను వేస్తున్న ఆ బొమ్మని చూపించి ఆయన అభిప్రాయం అడిగాను. నా బొమ్మలు ఒక బయటి ఆర్టిస్ట్ చూసి తన అభిప్రాయం చెప్పటం అదే మొదటిసారి. ఆయన దాన్ని పరిశీలనగా చూసి "చాలా బాగా వేశావు, హెయిర్, శారీ మీద చేసిన వర్క్ చాలా బాగుంది, ఇలా వెయ్యటం నావల్ల కూడా కాదు" అంటూ ఇచ్చిన కితాబు కి నిజమా అని ఒక పక్క ఆశ్చర్యం, నిజమేనేమో సింగిల్ స్ట్రోక్స్ తో వేసే ఆయన ప్రకృతి బొమ్మలు, డీటైల్స్ తో ఉండే నా బొమ్మలు ఆయన వెయ్యలేరేమో, ఎందుకు వెయ్యలేడు, అన్ని కిటుకులు తెలిసిన్ ఆయన సులభంగా వేస్తాడు, ఊరికే అలా అనుంటాడు అన్న ఒకింత అనుమానం కలగలిసిన ఆ భావనలోనూ అనుమానాస్పదంగా తొంగి చూసిన చిన్నపాటి సంతోషం. "ఇది నా ఫైనల్ ఇయర్ , వచ్చే సంవత్సరం మీరు వచ్చినా నేనుండను" అని ఆయనతో అన్నా. అప్పుడు కూడా ఆ పెయింటింగ్స్ వేసే విధానం గురించి డీటైల్స్ అడిగా. కొంచెం చూచాయగా ఎదో చెప్పినా పూర్తి డీటైల్స్ మాత్రం చెప్పలేదు. "చెప్తే నువు సులభంగా పట్టేస్తావు. ఇంత డీటైల్డ్ గా పెయింటింగ్స్ వేస్తున్న నీకిది కష్టం కాదు" అని మాత్రమే అన్నాడు. తిరిగి వెళ్తున్న ఆయన ముఖంలో సంతోషం ఇంకెన్నడూ చూడలేనని తెలుసు.

తర్వాత కొద్ది రోజులకి ఆయన వేసిన గ్రీటింగ్ కార్డు ని పరిశీలించి చూస్తూ నా దగ్గరున్న క్యామెల్ పోస్టర్ కలర్స్ తో అలాగే సింగిల్ స్ట్రోక్స్ కాకున్నా నాకు తెలిసిన స్ట్రోక్స్ తో నా దగ్గరున్న ఒకటీ రెండు చిన్న బ్రష్షులతో వేద్దామని చేసిన ప్రయత్నమే ఈ చిత్రం. ఆయన రంగుల్లో ఉన్నంత మెరుపు ఇందులో లేదు, ఎందుకంటే ఆయన వాడిన రంగులు నాకు తెలియదు, ఆయన సింగిల్ బ్రష్ స్టోక్స్ కి అందినంత పెద్ద బ్రష్ లూ నా దగ్గర  లేవు, ఆ బ్రష్ లు నింపుకోగలిగినంత రంగులూ లేవు, టెక్నిక్కులూ తెలీవు, అయినా వెయ్యాలని చేసిన ప్రయత్నం. ఆ ప్రయత్న ఫలితం లో అలా వెయ్యలేకపోయాననే నిరాశ కొంచెం, అయినా ఎలాగోలా వేశాను అన్న సంతృప్తి కలగలిసి మిగిల్చిన మిశ్రమం - అనుభవిస్తే తప్ప అర్ధం కాని, మాటల్లో వివరించలేని అనుభూతి అది. ఇన్నేళ్ళకి తలచుకున్నా ఎప్పటికీ పాత బడక కొత్తగా అనిపించేదే.

అలా ఆయన దగ్గర కొన్న గ్రీటింగ్ కార్డులు కొని ఊరికే దాచుకుని ఉంటే అదొక కాలేజి రోజుల్లోని చిన్న జ్ఞాపకంగా మిగిలి మెల్లిగా కాలంతో వెనకబడి, పాతబడి కరిగిపోయి ఉండేది. అలా కాక ఉత్సాహంతో ఒక్క పెయింటింగ్ అయినా అలా వెయ్యాలని చేసిన ఆ ప్రయత్నంతో ఎంతో కొంత మాత్రం నేర్చుకున్నా. పెయింటింగ్ కి వాడే మెటీరియల్, అవి వేసే కొన్ని మెళకువల వల్లే కొందరి చిత్రాలు ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తాయి అన్న నిజాన్నీ గ్రహించా. నా బొమ్మల్లో ఒక బొమ్మై ఒదిగిన ఆనాటి ఉత్సాహం ఎప్పటికీ చెరగని తరగని ఒక అందమైన మరపురాని సరికొత్త జ్ఞాపకం...

"మొదటి అనుభవం ఏదైనా ఎప్పటికీ కొత్తే."

~ గిరిధర్ పొట్టేపాళెం

~~ ** ~~ ** ~~

("నెచ్చెలి" పత్రిక కోసం ప్రత్యేకంగా "బొమ్మల్కతలు" శీర్షికన నెల నెలా మాట్లాడుతున్న నా బొమ్మలు)

నా తొలినాళ్ళ బొమ్మల ప్రపంచంలో జీవం పోసుకుని వెలుగు చూడని నా బొమ్మలకి వెలుగు చూపే ప్రయత్నంలో మాట్లాడి ఆగిన నా కొన్ని "బొమ్మల జీవిత కథలు" నచ్చి, ఆపకుండా ఇదెందుకు కొనసాగించకూడదు అంటూ నన్నడిగి ప్రోత్సహించిన "నెచ్చెలి" పత్రికా సంపాదకులు "శ్రీమతి గీత" గారికి ధన్యవాదాలతో 🙏 ...